Mahmoud Darwish, Yuri Andrukhovych, Didier Decoin, Vladimir Makanin, Yeghishe Charents, Oskar Loerke, W.O. Mitchell, Hugh Walpole, Inge Müller


De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook alle tags voor Mahmoud Darwish op dit blog.


The Horse Fell Off The Poem

and the Galilean women were wet
with butterflies and dew,
dancing above chrysanthemum

The two absent ones: you and I
you and I are the two absent ones

A pair of white doves
chatting on the branches of a holm oak

No love, but I love ancient
love poems that guard
the sick moon from smoke

I attack and retreat, like the violin in quatrains
I get far from my time when I am near
the topography of place...

There is no margin in modern language left
to celebrate what we love,
because all that will be... was

The horse fell bloodied
with my poem
and I fell bloodied
with the horse's blood...



No Flag Flutters In The Wind

No flag flutters in the wind,
no horse floats in the wind,
no drums accompany the rise and fall of waves…
Nothing happens in tragedies today…
The curtain is drawn, both poets and audience
have left - there are no cedars or processions,
no olive branches to greet those coming in by boat,
weary from nosebleed and the lightness
of the final act, as if passing from one fate
to another, a fate written beyond the text,
a woman of Greece playing the part
of a woman of Troy, as easily white as black,
neither broken nor exalted, and no one asks:
'What will happen in the morning?'
'What comes after this Homeric pause?'
…as if this were a lovely dream
in which prisoners of war are relieved
by fairness of their long, immediate night,
as if they now say:
'We mend our wounds with salt'
'We live near our memory'
'We shall try out an ordinary death'
'We wait for resurrection, here, in its home
in the chapter that comes after the last…'


Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)
Portret door Avi Katz, z.j.

Lees meer...


Yeghishe Charents, Oskar Loerke, Hermine de Graaf, W.O. Mitchell, Hugh Walpole


De Armeense dichter Yeghishe Charents werd geboren op 13 maart 1897 in Kars (toen Rusland, nu Turkije). Zie ook alle tags voor Yeghishe Charents op dit blog.


Requiem Aeternamin Memory of Komitas (Fragment)

Could your holy,
Broken soul ever dream that
You would return one day
To your great fatherland?
That such love and tenderness
Would scent your presence,
And Charents would kiss
Your lifeless lips?

But in your native land,
In its ancient mother-city,
On a new pedesral
And on purple hearts.
Your sacred body,
Embalmed as holy relic,
Has risen loftily,
Soaring like a mountain.

Here is your people,
Bringing its love and affection,
Rocking your fervent hart
mth your ancient songs
A heart, steeped in torment,
That has endured pain with such meekness
See how we sing to your glory now,
See how proud you’ve made us.

With a deep yearning, like a wound,
And a sacred awe,
I bow
To your dulcet bones.
From my heart and soul
Pours the same regret,
O my father, lost in a sleep without return,
That you could not see your son.

It seems as though I’ve seen you
From childhood till death.
As if I’ve wandered
Those deserted roads. 7
Holding your trembling hand,
For bread and water,
I've wandered like a thief,
With my blind beggar of a father.

Thus holding the aged hand
Of my harrowed father
I have begged, disconsolate, for bitter brand
In faraway places.
In the chill courtyards of churches,
Huddling with my sick father,
I have dreamt of our
Faraway home, like dreaming of bread.


Yeghishe Charents (13 maart 1897 – 29 november 1937)
Standbeeld in Yerevan

Lees meer...


Melih Cevdet Anday, Yeghishe Charents, Oskar Loerke, Hermine de Graaf


De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook alle tags voor Melih Cevdet op dit blog.



A Poem in the Manner of Karacaoglan



No one celebrates the Elbistan meadow.

It opens its arms to the wind like dawn, a refined gazelle.

Summer brings the balmy weather of the time I knew,

Like a nightingale singing in fresh, hanging grapes.

Hesitant morning sets the purple hyacinth free.

Delight I've never known extracts lies from my heart

And it enjoys, for a time, the quince in the branches.

A crane flaps its wings, sapling of dawn.

I know well Ismail Bey's high plateau with its cold running waters,

The rose's branch, as tall as four men, that winds around the cypress,

High up and coiled in the fog, with an aroma like wine.

There you can see the heavy-headed pool quake

Like purple clouds that deceive the birds.

It's time for the ant that never knew childhood to grow up,

The sun droning like a cicada, an idol like a man,

The shouting flower of my freedom, respected.

The weeds whisper into the ear of the stream,

The heart's flower comes down to earth from the heights.

One can see a falcon's nest in the Koja Binboğa,

Its morning flowers dazzle the eye,

They pulse in the heart of wind like the chiming of a bell.
In the moonlight dragons descend with their eyes full of stars

To the valley where thousands of flowers play . . .

Tonight, tonight let's sleep in the Binboğa, my horse.




Vertaald door Sidney Wade en Efe Murad




Melih Cevdet Anday (13 maart 1915 – 28 november 2002)

Lees meer...


Melih Cevdet Anday, Yeghishe Charents, Oskar Loerke, Inge Müller


De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008 en ook mijn blog van 13 maart  2009 en ook mijn blog van 13 maart 2010. 



Brief von einem toten Freund


Ich lebe so wie früher
Gehe spazieren und denke...
Nur fahre ich ohne Fahrkarte mit dem Schiff und dem Zug
Und kaufe ein ohne feilschen zu müssen.


Nachts bin ich in meiner Wohnung, es geht mir gut
(Könnte ich doch auch das Fenster öffnen, wenn es mir
[langweilig wird)
Ach ... mich am Kopf kratzen, Blumen pflücken,
Hände drücken möchte ich manchmal.


Vertaald door Yüksel Pazarkya




Our Table


On the way back from the funeral cocks were crowing

Upon the April soil of an empty afternoon.


The sky, like a small morning-glory,

Suddenly faced us. We went into a tavern.


Our table gave little crackling sounds,

The tree remembering it had been alive.



Vertaald door Nermin Menemencioglu





"Do you recall the sea, the deep sea
"Which drives the birds crazy in November?
"The sun, too, that goes sizzling into the sea?
"You don't say? How about the tree under which
"The gypsies were sitting? Thin too slipped your mind?
"How many years since the time of death?


Vertaald door Talat Sait Halman





Melih Cevdet Anday (13 maart 1915 – 28 november 2002)


Lees meer...


Hermine de Graaf, Yuri Andrukhovych, Vladimir Makanin, Mahmoud Darwish, Didier Decoin, Inge Müller, Melih Cevdet, Yeghishe Charents

De Nederlands schrijfster Hermine de Graaf werd geboren in Winschoten op 13 maart 1951. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart  2009.


Uit:: De weg naar het pompstation


„Ik ben de chroniqueur van het tafereel en ik verover me opnieuw, met terugwerkende kracht, een plaatsje in de hechte gemeenschap van mijn zusters door het verhaal keer op keer met alle details te vertellen. Vederlicht dwalen mijn gesloten ogen over het pijpestro, het lijkt alsof ik zweef en dans terwijl ik Ernst en Corinne met me mee laat zweven. Een lieflijk schilderij in zachte tinten van hemelsblauw en beige. Bijna te zoet voor het barre landschap van het noorden. Aan weerszijden van het smalle paadje verschijnen de eerste veenogen, die glinsteren in hun onpeilbare diepte. Ik fantaseer er een herder bij die de kudde hoedt, die er in werkelijkheid niet was, om het beeld te verfraaien.“



„Ik houd van camp, van vertederende lelijkheid, van onechtheid die toch hooggestemde gevoelens oproept, van beelden waar toeristen naar op jacht zijn om hun vakantie te laten slagen. Vera met haar stompzinnig instrument als zigeunerin in een orkestje was camp en niets anders dan wansmaak.“




Hermine de Graaf (
Winschoten, 13 maart 1951)





De Oekraïense dichter en schrijver Yuri Andrukhovych werd geboren op 13 maart 1960 in Iwano-Frankiwsk. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008.en ook mijn blog van 13 maart  2009.



Glory To The Camels

From Songs For the Dead Rooster


We made such an excellent couple

that we would have been perfect for a TV commercial.

For example:


He is sitting at the bar counter.

She is a few stools away.

She starts looking through her purse.

He offers in an outstretched hand

an open pack of cigarettes.

At the very same moment She finally finds her own

inside the purse.

He laughs.

She smiles.


Next frame:

two packs of camels on the bar counter

one by the other.

An ashtray, butts, smoke.


Then again:

He and She leave the bar together.

Naturally, for the bright future.


An inscription:




A few trifles remained:

choosing the background music,

arranging for interior decoration and the extras,

deciding about the future.


First came a few

really good letters.

Then one of them answered with a delay.

Then this became the norm, then replying

became a duty.

Life put back into place all that it wanted.

Now all that remains are thoughts:

was there anything there to begin with besides the smoke?


But what the hell for, you monster you,

did you squish your yellow butts in the ashtray

with such desperation as if you were a camel herder

accidentally admitted into decent company? . . .




Vertaald door Vitaly Chernetsky





Yuri Andrukhovych (Iwano-Frankiwsk, 13 maart 1960)





De Russische schrijver Vladimir Makanin werd geboren op 13 maart 1937 in Orsk. Hij studeerde af aan de Staatsuniversiteit van Moskou en werkte als een wiskundige aan de Militaire Academie tot begin jaren '60. In 1963 volgde hij een cursus tot scriptschrijver, waarna hij begon te werken voor de uitgeverij Sovjetski Pisatel (De Sovjetschrijver). Literair debuteerde hij in 1965. Makanin schrijft gedichten, romans en verhalen. Hij behoort tot de zogeheten „Moskouse school“ die zich door een nuchtere weergave van het groteske alledaagse leven onderscheidt van de kunstdoctrine van het socialistisch realisme.


Uit: Der Schreck des Satyr beim Anblick der Nymphe (Vertaald door Annelore Nitschke)


Seine Kleidung an den Abenden ist schlicht und alltäglich – dunkelgraues Jackett und dunkle Hose. Sowie dunkle Baskenmütze, die ihm etwas Intellektuelles verleiht: Er schiebt sie nur leicht in die hohe Stirn. Schuhe normal, unauffällig. Insgesamt alles nachttauglich, unsichtbar, unscheinbar. (Doch darin steckt kein Vorsatz. Es hat sich so ergeben. Er hat einfach keine anderen Klamotten.) In einer Vollmondnacht streunt der alte Alabin gewöhnlich durch die Datschensiedlung. (Er sollte lieber schlafen!)

Auf der nächtlichen Straße erscheint sein Profil wie ein Scherenschnitt aus schwarzem Papier. Einen hellen Fleck gibt es doch an ihm: das weiße Hemd im Dreieck zwischen den Revers. Mit altmodischen Kragenenden – geknöpft. Das Hemd ist sein ganzer Stolz, sauber und weiß – er hat zwei davon! Sie werden regelmäßig gewechselt. Er wäscht sie selbst. Ist Single.

Er hat das Hemd vom Bügel genommen und angezogen. Dann die Hose. Das alte Jackett …

»Mein Abendanzug, stimmt’s?« Der alte Alabin spricht mit sich selbst, wie alle Alleinlebenden es tun. (Und viele Nichtalleinlebende.) Er macht sich gleichsam lustig … Doch plötzlich fährt er mit einem feuchten Tuch voller Achtsamkeit über die Schultern und Schöße des Jacketts. Die Motte ist ein bekannter Widersacher einsamer alter Männer.

Das Jackett … jetzt die Baskenmütze … Fertig!

Durchs Fenster (er hat das Licht ausgeschaltet) fällt der helle Schein des nächtlichen Mondes herein – der Alte denkt, er mahne ihn zur Eile.

»Ja, ja!«, sagt er freundschaftlich zu ihm. »Ich geh ja schon.«

Der Alte zieht die Baskenmütze noch einmal gefälliger (ja, ja, hübscher!) in die Stirn und geht aus seinem bescheidenen Häuschen hinaus in die tiefe Dunkelheit. Die Datschensiedlung schläft.

Der Alte blickt hin und wieder zum Himmel auf (der Mond hat sich plötzlich versteckt), während er auf die Straße hinausgeht, dann sputet er sich. Er leidet unter Schlaflosigkeit und eilt

nun zum Rendezvous mit dem Mond, warum auch nicht? …“




Vladimir Makanin (Orsk, 13 maart 1937)





De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook mijn blog van 13 maart  2009.



Ik praat te veel


Ik praat te veel over het broze verschil tussen vrouwen en bomen,
over de aantrekkingskracht van de wereld en over een land dat geen paspoorten stempelt.
Ik vraag: Dames en heren, is de mensenwereld voor iedereen
zoals jullie zeggen? Waar is mijn hut en waar ben ik? De zaal klapt
drie minuten. Drie minuten van vrijheid en erkenning. Het congres erkent
ons recht op terugkeer naar een stenen droom, net als kippen en paarden.
Ik schud alle handen, buig en reis
naar een ander land om over het verschil tussen een luchtspiegeling en regen te spreken.
Ik vraag dan: Dames en heren, is de mensenwereld
voor iedereen?





I Come From There 


I come from there and I have memories

Born as mortals are, I have a mother

And a house with many windows,

I have brothers, friends,

And a prison cell with a cold window.

Mine is the wave, snatched by sea-gulls,

I have my own view,

And an extra blade of grass.

Mine is the moon at the far edge of the words,

And the bounty of birds,

And the immortal olive tree.

I walked this land before the swords

Turned its living body into a laden table.


I come from there. I render the sky unto her mother

When the sky weeps for her mother.

And I weep to make myself known

To a returning cloud.

I learnt all the words worthy of the court of blood

So that I could break the rule.

I learnt all the words and broke them up

To make a single word: Homeland.....





Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)





De Franse schrijver Didier Decoin werd geboren op 13 maart 1945 in Boulogne-Billancourt (Seine). Zie ook mijn blog van 13 maart  2009.


Uit: Le roman de mon père


„Mon père était arrivé en Amérique fin septembre 37, Danielle Darrieux à son bras. Elle avait dix-sept ans quand il l'avait rencontrée sur un plateau, lui quarante-quatre. Il en était tombé éperdument amoureux, l'avait fait tourner, succès tout de suite, l'avait épousée sans attendre qu'elle soit majeure.

Impressionnés par la popularité grandissante de Danielle et le flair d'Henri qui semblait savoir exactement ce qu'elle devait interpréter, les studios Universal les avaient engagés tous les deux pour sept ans. Elle comme vedette, lui comme auteur chargé de sélectionner et de superviser les histoires que sa jeune femme allait interpréter. Le couple avait aussitôt traversé l'Atlantique sur le Normandie qui, à la vitesse moyenne de 30,99 nœuds, venait de ravir le Ruban Bleu au Queen Mary.

Danielle avait à présent vingt et un ans, pesait cinquante kilos et transbahutait sept malles-cabines contenant quarante-trois robes, soixante paires de chaussures, vingt-sept chapeaux, ainsi qu'une chienne écossaise, Flora, qui avait la manie de dévorer les pendulettes de voyage - elle les mâchait avec application avant d'en postillonner les rouages à la façon d'un chat recrachant les arêtes d'une sardine.

Dès la veille de l'arrivée du paquebot, le pier 88 où accostaient les transatlantiques de la French Line avait été pris d'assaut par une centaine de reporters dépêchés par les plus importants organes de presse américains. Le bureau new-yorkais de la compagnie de navigation avait en effet annoncé que plusieurs célébrités du cinéma voyageaient à bord du navire, dont le patron de la Metro-Goldwyn-Mayer, Mr. Mayer en personne, ainsi qu'une mystérieuse star qualifiée de «divine, positivement divine». Or Greta Garbo, justement surnommée The Divine, étant alors sous contrat avec la MGM, la presse en avait déduit que la star «divine, positivement divine» qui allait débarquer du Normandie ne pouvait être qu'elle.“




Didier Decoin (Boulogne-Billancourt 13 maart 1945)





De Duitse dichteres en schrijfster Inge Müller werd geboren op 13 maart 1925 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 13 maart  2009.



Trümmer 45

Da fand ich mich
Und band ich mich in ein Tuch:
Ein Knochen für Mama
Ein Knochen für Papa
Einen ins Buch

Der scharze Wagen

Da kommt der schwarze Wagen
Das Pferd, das geht im Schritt
Und wer allein nicht laufen kann
Den nimmt der Wagen mit.


Der Herbst färbt die toten Blätter
Und legt den Finger auf den Mund -
Stirbt es sich leichter bunt?
Im Fluss die Fische werden fetter
Der Winter kommt, die Zeit ist wund.




Inge Müller (13 maart 1926 – 1 juni 1966)





De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008 en ook mijn blog van 13 maart  2009.





From a sea in bloom everything will burst
One day and be a forest.
From now on what you'll see is the soft hour
Of birds on the branches where they rest.
Wait for the god who waits around:
On blooded-red pines, the sun
Will claw till the great night comes on.


One day, all will be sound, such sound
As travels from star to cloud and to star from earthly things,
So its ellipse will spread with resounding chimes.
While you eye these rings,
Wait for the voice among voices to rebound.
Passing through organ-music, the hair-winged moon
Will come out quite soon.


I have lived in the wind.
Vertigo turned into lonely day. Alone,
My prophets were far-off rocks.
Neither forest nor sound, all by myself, windblown
Rain comforts the soul.
If not, godlike we must wait around
To hear a voice or any sound.


Are we going to live without aging?

At dawn, a throng came outOf the skies:
Convex shields, glitteringTattoos, a rose, a daggered
Heart, bows of wheat,Aquariums emptying out, a king,
A turkey's crest, a fresh corpse,
Brass-footed horses, a wine in a glazed jug
Waiting to be poured into the sea.
A tumult arose from the roots of the trees,
Eyeless monsters emerged from the sea.
What's that? Should we believe in rapacious beaks?
Or in thin axes, in grass burned at night
Or in tree-shaped wings?I pay no heed to clouds,
I don't careIf they go south along the river
Or to the slow lakes set afire by towers.
Let them go...Are we going to live without aging?
Come, let's go and see the dawn's spider.



Vertaald door Taner Baybars





Melih Cevdet Anday
Melih Cevdet (13 maart 1915 – 28 november 2002)





De Armeense dichter Yeghishe Charents werd geboren op 13 maart 1897 in Kars (toen Rusland, nu Turkije). Zie ook mijn blog van 13 maart  2009.



A Serenade To My Mother


I remember your old face

My precious mother and very sweet

With light wrinkles and lines

My precious one and very sweet.


You are sitting on the porch

Alongside the growing fig tree

Throwing a shadow on your face

My precious mother and very sweet.


You are sitting sadly and silently

Remembering those old days

That have come and also gone by

My precious mother and very sweet.


And you remember your own son

Who had left you and gone far.

"Where has he gone ?" You wonder,

My precious one and very sweet.


"Where is he now?" You wonder,

"Is he alive or is he dead?

And what doors has he been knocking?"

My precious one and very sweet.


And you wonder if he's been tired

Or if he's been cheated by love;

And in whose laps has he made love?

My precious one and very sweet.


You are thinking sadly

While the fig tree keeps rocking.

Your sorrow has no limits indeed

My precious one and very sweet.


And then sour tears

Drop down your eyes one by one

Upon your weary hands

My precious one and very sweet. 




Vertaald door Daniel Janoyan





Yeghishe Charents (13 maart 1897 – 29 november 1937)

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e maand ook mijn vorige blog van vandaag.


Mahmoud Darwish, Yeghishe Charents, Melih Cevdet, Oskar Loerke, Paul Morand, Yuri Andrukhovych, W.O. Mitchell, Hermine de Graaf, Didier Decoin, Hugh Walpole, Inge Müller, Richard Zoozmann, Oscar Blumenthal

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Hij was het tweede kind van Salim en Houreyyah Darwish. Zijn vader, moslim, was landeigenaar. Zijn moeder was analfabete, zijn grootvader leerde hem lezen. Tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 werd hun dorp vernietigd en vluchtte de familie naar Libanon. Een jaar later keerden ze terug naar de omgeving van Akko, dat nu in Israël lag, en vestigden ze zich in Deir Al Asad. Darwish bezocht de middelbare school in Kafr Yasif. Daarna verhuisde hij naar Haifa. Hij publiceerde zijn eerste gedichtenbundel Asafir Bila Ajniha op negentienjarige leeftijd. In 1970 vertrok hij naar de Sovjet-Unie. Hij studeerde daar een jaar aan de Universiteit van Moskou, waarna hij naar Egypte en Libanon verhuisde. Toen Darwish in 1973 lid werd van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO, werd hem de toegang tot Israël ontzegd. In 1995 kreeg hij toestemming om er de begrafenis bij te wonen van zijn vriend Emile Habibi. Daarna kreeg hij van de Israëlische overheid de toestemming om te blijven. Hij ging toen in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever wonen. Darwish is tweemaal gehuwd en gescheiden. Zijn eerste echtgenote was de schrijfster Rana Kabbani. In 1985 trouwde hij met de Egyptische tolk Hayat Heeni. Darwish publiceerde meer dan dertig gedichtenbundels en acht prozawerken. Hij was uitgever van de bladen Al Jadid, Al Fajr, Shu'un Filistiniyya en Al Karmel (1981). Hij kreeg internationale erkenning voor zijn poëzie, waarin zijn affectie voor Palestina en zijn misprijzen voor de staat Israël centraal stond.In 2004 ontving Darwish de Prins Claus Prijs voor zijn oeuvre. Zijn werk werd in meer dan twintig talen vertaald.



Identity Card


Record !
I am an Arab
And my identity card is number fifty thousand
I have eight children
And the nineth is coming after a summer
Will you be angry?


Record !
I am an Arab
Employed with fellow workers at a quarry
I have eight children
I get them bread
Garments and books
from the rocks...
I do not supplicate charity at your doors
Nor do I belittle myself
at the footsteps of your chamber
So will you be angry?


Record !
I am an Arab
I have a name without a title
Patient in a country
Where people are enraged
My roots
Were entrenched before the birth of time
And before the opening of the eras
Before the pines, and the olive trees
And before the grass grew.


My father..
descends from the family of the plow
Not from a privileged class
And my grandfather..was a farmer
Neither well-bred, nor well-born!
Teaches me the pride of the sun
Before teaching me how to read
And my house
is like a watchman's hut
Made of branches and cane
Are you satisfied with my status?
I have a name without a title !


Record !
I am an Arab
You have stolen the orchards
of my ancestors
And the land
which I cultivated
Along with my children
And you left nothing for us
Except for these rocks..
So will the State take them
As it has been said?!


Therefore !
Record on the top of the first page:
I do not hate people
Nor do I encroach
But if I become hungry
The usurper's flesh will be my food
Of my hunger
And my anger !






Psalm 9


O rose beyond the reach of time and of the senses

O kiss enveloped in the scarves of all the winds

surprise me with one dream

that my madness will recoil from you

Recoiling from you

In order to approach you

I discovered time

Approaching you

in order to recoil form you

I discovered my senses

Between approach and recoil

there is a stone the size of a dream

It does not approach

It does not recoil

You are my country

A stone is not what I am

therefor I do not like to face the sky

not do I die level with the ground

but I am a stranger, always a stranger







Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)






De Armeense dichter Yeghishe Charents werd geboren op 13 maart 1897 in Kars (toen Rusland, nu Turkije). In 1915 trok hij naar Moskou om zijn opleiding aan de universiteit verder te vervolgen. Hij werd getuige van de revolutie en werd door de ideologie ervan beïnvloed. In 1918 sloot hij zich aan bij het Rode Leger. In 1919 keerde hij terug naar Jerevan en werkte hij een tijd als leraar. Toen de communisten in 1922 Armenië bezetten ging hij opnieuw naar Moskou, maar keerde al snel weer terug om zich aan literatuur en cultuur te wijden. Hij publiceerde zes dichtbundels en een roman.


Uit: Poem For Everone (Fragment)



Part four



That is to say - Nairi.

            . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Crossroads of continents

Where East and West meet

Stands ancient Nairi –

 A blood-stained

Question mark


 Like a dream

Driven deep into past –

 Is that not Nairi? . . . . .

The days are flying

Days of fire –

Flying fast . . . .

Shall I grasp your soul

And hurl it like an iron disk –

Hurl it into the future . . . .

They are now

Re-building the world -

Re-building it

Street by street -

A Muscovite workman

By the name of  Ivan,

A Chung-Fu,

A Hans,

A Boghos -

            . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .




Now -

Everywhere - Can you hear?

Bells ringing . . . .

Ringing with defiance!

I tell you the world has become

A street of universal joy

And a Chung-Fu from Peking

Drinks and shouts

To your health, Boghos!

And if my bright hopes

Were to turn to ashes

 I shall continue to sing

Hosannas to you

Mighty iron-brother!

And if these days of fire

Were to end in disaster

I shall continue to sing –

Sing your glorious deeds

 I - a feeble

 Final voice . . . .



Vertaald door Ara Baliozian





Yeghishe Charents (13 maart 1897 – 29 november 1937)

Portret door Martiros Saryan







De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008.




Ik loop langs de boom.
Hij staat waar hij hoort,
Maar als ik nu plotseling omkijk?

Ik loop over de koude stenen.
Mijn hele lichaam wordt warm,
Wat is dit voor hellevuur?

Ik neem de zon aan mijn zij,
Leg de zee voor mij open.
Boom, steen, zon, zee,
Stuk voor stuk arm en ellendig.

Ik ben een van jullie.
Ik sta waar ik hoor - als de boom,
Ben koud als de steen,
Warm als de zon,
Kalm als de zee.

Op een dag zei ik tegen mezelf-
'Ik heb dus ook ogen
Net als handen en voeten.'
Dat bedacht ik met mijn verstand.
Eerst kregen mijn handen en voeten verstand
Toen kreeg mijn verstand handen en voeten.
Alle werkverdeling verdween.

Deze deur heb ik zelf ingetrapt,
Als een gek, als een wild beest.
Ineens stond ik oog in oog
Met dat gelukkige, trouwe, natuurlijke,
Dat eerlijke, heldere, oorspronkelijke,
Verloren heelal.





Vertaald door Erik Jan Zürcher





The Battle Of Kadesj


On one of the banks of River Orontes

Mutawallis stood among his soldiers

And stared without stirring.

On the opposite bank, the Pharaoh

Ramses had mounted his chariot:

He stared straight ahead.

This is all we know about it.


Even though history tells it at length

This look is all that remains or can remain.






Engelse vertaling door Talat Sait Halman





Melih Cevdet (13 maart 1915 – 28 november 2002)



De Duitse dichter Oskar Loerke werd geboren op 13 maart 1884 in Jungen. Zie ook mijn blog van 12 maart 2007 en ook mijn blog van 12 maart 2008.


Der Silberdistelwald

Mein Haus, es steht nun mitten
im Silberdistelwald.
Pan ist vorbeigeschritten.
Was stritt, hat ausgestritten
in seiner Nachtgestalt.

Die bleichen Disteln starren
im Schwarz, ein wilder Putz.
Verborgne Wurzeln knarren:
Wenn wir Pans Schlaf verscharren,
nimmt niemand ihn in Schutz.

Vielleicht, daß eine Blüte
zu tiefer Kommunion
ihm nachfiel und verglühte:
mein Vater du, ich hüte,
ich hüte dich, mein Sohn.

Der Ort liegt waldinmitten,
von stillstem Licht gefleckt.
Mein Herz - nichts kam geritten,
kein Einhorn kam geschritten -
mein Herz nur schlug erweckt.


Oskar Loerke (13 maart 1884 – 24 februari 1941)



De Franse schrijver en diplomaat Paul Morand werd geboren op 13 maart 1888 in Parijs. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008.

Uit: Les gratte-ciel


“Les gratte-ciel ! Il y en a qui sont des femmes et d'autres des hommes ; les unssemblent des temples au Soleil, les autres rappellent la pyramide aztèque de laLune. Toute la folie de croissance qui aplatit sur les plaines de l'Ouest les villesaméricaines et fait bourgeonner à l'infini les banlieues vivipares s'exprime ici parune poussée verticale. Ces in-folios donnent à New-York sa grandeur, sa force, sonaspect de demain. Sans toits, couronnés de terrasses, ils semblent attendre desballons rigides, des hélicoptères, les hommes ailés de l'avenir. Ils s'affirmentverticalement, comme des nombres, et leurs fenêtres les suivent horizontalementcomme des zéros carrés, et les multiplient. Ancrés dans la chair vive du roc,descendant sous terre de quatre ou cinq étages, portant au plus profond d'eux-mêmes leurs organes essentiels, dynamos, chauffage central, rivetés au fer rouge,amarrés par des câbles souterrains, des poutrelles à grande hauteur d'âme, despylônes d'acier, il s'élèvent, tout vibrants du ballant formidable des étagessupérieurs ; la rage des tempêtes atlantiques en tord souvent le cadre d'acier, mais,par la flexibilité de leur armature, par leur maigreur ascétique, ils résistent. Lesmurs ont disparu, ne jouant plus aucun rôle de soutien ; ces briques creuses dont laconstruction est si rapide qu'on peut monter d'un étage par jour, ne sont qu'un abricontre le vent et ces granits, ces marbres qui garnissent la base des édifices n'ontque quelques millimètres d'épaisseur et ne constituent plus qu'un ornement ; lesplafonds en lattis sont simplement agrafés aux charpentes, le toit est fait de feuillesd'acier. »





Paul Morand (13 maart 1888 – 23 juli 1976)






De Oekraïense dichter en schrijver Yuri Andrukhovych werd geboren op 13 maart 1960 in Iwano-Frankiwsk. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007 en ook mijn blog van 13 maart 2008.



Guess Who Was My Guest

From Songs For the Dead Rooster



Having hung on the door the triangular sign

with the words Do not disturb please

the hotel thief

locks himself in my room.

He is interested in money and valuables.

So am I, actually.


It turns out in this country they also

have thieves.

One of them at this very moment is perusing the drawers,

my photographs, address books

(why do I have two of them – why the hell

didn’t I file all the addresses together?),

delicately sifts through the contents of the suitcase,

delicately leaves in peace the most intimate things,

for example, a toy Chrysler car –

a silly gift from festival sponsors.


Later he grabs from the bar a diet coke,

drinks it mechanically,

looks at Cyrillic letters in my books,

and concludes that I am Russian.


I can’t give you anything but love.


But here too I overshoot.

I can’t even give you love –

except for the brotherly one

which doesn’t count.

Such are the times.


At the last moment he does find

his four hundred plus bucks,

and doesn’t neglect the twenty hryvnias either,

probably taking them for some Algerian dinars,

as well as the return railway ticket

from Kyiv to Lviv.


A lot of use it will be for him in this Sweden of his,

where there’s no Kyiv, no Lviv,

where there’s nothing but a foreign land!


I’m already in the elevator

when he leaves for the hallway,

when he closes the door behind himself,

when he flips the triangular sign

to the now appropriate side saying

Please make up.


We meet by the elevator.

Sorry I was unable to give you love.

Buy some heroin for yourself for all the four hundred.




Vertaald door Vitaly Chernetsky





Yuri Andrukhovych (
Iwano-Frankiwsk,  13 maart 1960)






De Canadese schrijver W.O. Mitchell werd geboren op 13 maart 1914 in Weyburn, Saskatchewan. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007.


Uit: Who Has Seen the Wind


„Forbsie's fat face shone. "Do we have to line up?" he said to Artie.

"Everybody does," Artie answered, his face contorting at the offending glasses. "The girls go in the girls' door an' the boys go in the boys' door. You better not let 'em catch you going in the girls' door."

"Why not?" asked Brian.

"You're not s'posed to. There's two toilets. There's the girls' toilet on the girls' side -- an' the boys' on the boys' side -- in the basement."

"Is there!" said Forbsie.

"That's where old Tinhead is." Artie referred to Mr. Briggs, the school janitor, said to have a silver plate in his head ever since he had served with the Princess Pats in the war.

Ahead of them and behind them small groups of children made their way to the school on the eastern edge of the town. "There's the China Kids," said Artie.

Brian saw them, the Wongs, Tang and Vooie. It was Vooie's first day at school, and his sister, Tang, with the protectiveness of an older sister, had the collar of his coat clenched tight in her hand. Brian had seen the Wong children often, for they had grown up on that section of gray cement that ran before their father's Bluebird Café. Now that the mother, a small amber woman brought from China by Wong to bear him Tang and Vooie, had died, the father had left Vooie to his sister's care. He cooked meals for the children, and that was all. Brian knew Wong too, a small, stooped Chinese with a white mustache, who wore summer and winter a rooster-comb-toque. Brian had seen him often behind the café counter with its welter of cigarette and tobacco packets, its jaw breakers, licorice plugs, whips, pipes, and staring fried-egg candies.

Brian's confidence ebbed as they neared the schoolyard on the prairie edge and as Artie regaled the other boys with stories of the terrible Miss MacDonald. She was cranky; she hated kids; it was she, he told Forbsie and Brian, who would be their teacher.“





W.O. Mitchell (13 maart 1914 – 25 februari 1998)






De Nederlands schrijfster Hermine de Graaf werd geboren in Winschoten op 13 maart 1951. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007.


Uit: Een kaart, niet het gebied


“Het stadje waarin ze woonde was niet interessant voor kinderen, een groep huizen, straten erdoorheen die stervormig naar het middelpunt, een marktplein liepen. Op dat plein stonden parkeermeters bij rechthoekige vakken, er midden op verhief zich de kerk. Net een begraafplaats met grafzerken die hongerig riepen om kwartjes… dat was zo’n beetje alles wat er over het plaatje te vertellen viel”.



Als wij winkelruiten of spiegels voorbij liepen, volgde ik zijn ogen die het niet na konden laten er blikken in te werpen, waren de ruiten vuil of de spiegels verweerd dan zag ik ogen die boos spatten….’, ‘Spiegels kunnen mensen rechtstreeks met hun beeltenis confronteren, als er niets in de wereld zou zijn dat je beeltenis kon weerkaatsen, dan zou je op grond van andere tekens een beeld van jezelf moeten vormen, meer gebaseerd op je innerlijk en gericht op wat anderen over je zeiden. Het zou voor Simon beter geweest zijn…’





Hermine de Graaf (
Winschoten, 13 maart 1951)






De Franse schrijver Didier Decoin werd geboren op 13 maart 1945 in Boulogne-Billancourt (Seine). Hij is de zoon van de cineast Henri Decoin. Decoin begon zijn loopbaan als journalist bij France Soir, Le Figaro en bij de radio. In 1977 ontving hij voor zijn roman John l'Enfer de Prix Goncourt. Decoin schrijft ook scenario’s voor film en televisie.


Uit: Avec vue sur la mer (2005)


„Durant la Première Guerre mondiale, mon père pilotait, dans la prestigieuse escadrille de Guynemer, une extravagante libellule de toile et de bois dont on lui avait juré qu'il s'agissait d'un avion de chasse. Et de fait, l'insecte volait Du moins quand il faisait beau et que les mitrailleurs ennemis ne s'acharnaient pas trop sur lui.
Un jour qu'il avait essuyé les feux conjugués d'une batterie antiaérienne et d'un biplan à croix noires embusqué sous l'ourlet d'un nuage rose, mon père, bien que blessé, avait tout de même réussi à ramener dans les lignes françaises son aéroplane transformé en passoire.
En s'extrayant de la carcasse, il avait recensé soixante-seize impacts. Avec l'éclat que lui-même avait reçu dans le dos, cela faisait soixante-dix-sept raisons de mourir. Et donc soixante-dix-sept miracles puisqu'il était toujours là pour les compter.
H en avait déduit que ce nombre était pour lui celui de la chance, et il me l'avait en quelque sorte légué, me prédisant que 1977 serait le millésime de ma vie.
Il ne s'était pas trompé puisque cette année-là j'épousai Chantai en septembre, mon roman John l'Enfer obtint le prix Goncourt en novembre et, en décembre, nous apprîmes que nous allions avoir notre premier enfant




Didier Decoin (Boulogne-Billancourt 13 maart 1945)





De Britse schrijver Hugh Seymour Walpole werd geboren op 13 maart 1884 in Auckland, Nieuw Zeeland. Zie ook mijn blog van 13 maart 2007.


Uit: The Captives


They must escape from that figure, now decent, clean, and solemn, lying upon the bed upstairs. Mathew took his niece by the hand and said:

"My dear, a little fresh air is the thing for both of us. It will cheer you up."

So they went out for a walk together. Maggie knew, with a deep and intimate experience, every lane and road within twenty miles' radius of St. Dreot's, There was the high-road that went through Gator Hill to Clinton and then to Polwint; here were the paths across the fields to Lucent, the lanes that led to the valley of the Lisp, all the paths like spiders' webs through Rothin Wood, from whose curve you could see Polchester, grey and white, with its red-brown roofs and the spires of the Cathedral thrusting like pointing fingers into the heaven. It was the Polchester View that she chose to-day, but as they started through the deep lanes down the St. Dreot's hill she was startled and disturbed by the strange aspect which everything wore to her.“





Hugh Walpole (13 maart 1884 – 1 juni 1941)






De Duitse dichteres en schrijfster Inge Müller werd geboren op 13 maart 1925 in Berlijn. Na WO II werkte zij als secretaresse, journaliste, werkster, „Trümmerfrau“ en correspondente. Vanaf 1953 was zij zelfstandig schrijfster. Vaak werkte zij samen met haar man, de schrijver Heiner Müller aan toneelstukken en hoorspelen. Zij had ongetwijfeld zelf een groot talent, maar bleef toch lange tijd in de schaduw van haar man.


Uit: Daß ich nicht ersticke am Leisesein


"Du sollst zu deinem Großvater kommen", sagte die Nachbarin, als ich auf ihr Klingeln öffnete."Nein", sagte ich und schob die Tür zu."Sags deiner Mutter", rief die Nachbarin."Was ist?" fragte Mutter hinter meinem Rücken und schob die Tür wieder auf."Ihr Schwiegervater ist unten auf der Straße. Die Kleine soll ihm helfen, sagt er. Er hat sein Fahrrad verloren.""Danke", sagte meine Mutter und schlug die Tür zu. "Der versoffene Kerl. Es ist eine Schande." Sie redete weiter, aber ich hörte es nicht mehr. Ich rannte die Treppe hinunter. Ich wußte jetzt, daß es nicht Großvater war, der auf mich wartete. Auf der kleinen Mauer vorm Haus saß Opa Meier."Ich war gleich gekommen", sagte ich, "aber sie sagte, es war Großvater. Sie weiß nicht Bescheid."Opa Meier starrte auf einen Käfer, der auf den Steinen zu seinen Füßen herumkrabbelte. "Ich bin nicht dein Großvater, was?" Er hob den Käfer auf und setzte ihn auf die Hecke neben der Mauer."Nein", sagte ich. "Du bist mein Opa Meier.""Nach der Schrift bin ich dein Großvater. Dein Vater ist mein Sohn. Stimmt doch, was?" sagte Opa Meier und sah noch immer auf den Käfer. "Flieg", sagte er und stieß ihn mit einem Finger an. "Wer fliegen kann, wird nicht zertreten.""Nein", schrie ich. "Du bist nicht mein Großvater. Ich hab nur einen. Du bist mein Opa Meier.""Schrei nicht", sagte er. "Du hast recht. Zum Teufel mit dem Großvater."Ich war zufrieden. "Wo hast du dein Rad verloren?" fragte ich. Opa Meier sah mit einem schnellen Blick zur Haustür. "Ist sie oben?"Ich wußte, daß er meine Mutter meinte. Ich nickte und setzte mich zu ihm auf die Mauer. "Leise", sagte er und zog mich näher zu sich heran. "Sonst holt sie dich weg.“





Inge Müller (13 maart 1926 – 1 juni 1966)





De Duitse dichter, schrijver en vertaler Richard Zoozmann werd geboren op 13 maart 1863 in Berlijn. Daar bezocht hij het gymnasium en werkte hij later bij een bank. Zoozmann is nog vooral bekend als verzamelaar en uitgever van citaten uit de wereldliteratuur.



Das Glück


Es huscht das Glück von Tür zu Tür,

Klopft zaghaft an: - wer öffnet mir?

Der Frohe lärmt im frohen Kreis

Und hört nicht, wie es klopft so leis.

Der Trübe seufzt: Ich laß nicht ein,

Nur neue Trübsal wird es sein.


Der Reiche wähnt, es pocht die Not,

Der Kranke bangt, es sei der Tod.

Schon will das Glück enteilen sacht;

Denn nirgends wird ihm aufgemacht.

Der Dümmste öffnet just die Tür -

Da lacht das Glück: "Ich bleib bei dir!"





Richard Zoozmann (13 maart 1863 – 15 februari 1934)






De Duitse dichter, schrijver en criticus Oskar Blumenthal werd geboren op 13 maart 1852 in Berlijn. Als letterkundige werd hij bekend door zijn uitgave van het verzameld werk van Christian Dietrich Grabbe. Hij was een gevreesd criticus bij het Berliner Tageblatt van 1875 tot 1887. Zijn blijspel Im weißen Rößl diende als uitgangspunt voor de latere gelijknamige operette.




Bei Opern macht oft gleichen Kummer
Das Tonwerk wie das Textgedicht:
Die Dichtung reizt die Lust zum Schlummer,
Doch die Musik erlaubt ihn nicht.






Das ist ein häßliches Gebrechen,
wenn Menschen wie die Bücher sprechen.
Doch reich und fruchtbar sind für jeden
die Bücher, die wie Menschen reden!





Oscar Blumenthal (13 maart 1852 – 24 april 1917)