18-03-17

Héctor Bianciotti, Hellema, Friedrich Hebbel, Max Barry, Wolfgang Bauer, Richard Condon

 

De Argentijnse schrijver Héctor Bianciotti werd geboren op 18 maart 1930 in Córdoba. Zie ook alle tags voor Héctor Bianciotti op dit blog.

Uit:L'amour n'est pas aimé

« J'en vins à penser avec joie que la finalité secrète de ce monde était d'ordre purement esthétique et que les horreurs qui peuplent notre histoire sont un festin destiné au poète. […] … mais je pense néanmoins que cette foi pure en la magie d'un adjectif ou d'un adverbe – toujours si méprisés -, cette certitude qu'un adverbe ou un adjectif peuvent aller là où la raison ne parvient pas et peuvent laisser entrevoir l'impossible Vérité qui jusqu'alors s'était dérobé à toute recherche, fut en fin de compte un exercice utile qui allait me servir plus tard, quand j'aurais à décrire quelque chose d'immédiat avec une sorte de rhétorique de l'urgence. "
(…)

« C'est là – ce fut un bonheur et un éblouissement – qu'il découvrit un jour qu'il savait lire. C'est là qu'il connut la réclusion, dans une cave obscure à laquelle on le condamnait parce qu'il lisait avec plaisir et que tout plaisir est un pêché – mais dans l'obscurité il se prit pour Robinson et des ombres tapies dans les coins il se forgea des interlocuteurs avec lesquels il faisait commerce (la solitude du personnage ne l'attirait pas). C'est là qu'il trouva, en la personne de l'oncle Henry, vieux marin boiteux qui profitait de la présence de l'enfant pour continuer à s'émerveiller de ses anciennes prouesses, la première des innombrables figures de héros anonymes qu'il exalterait plus tard. C'est là qu'il sut – mais qui dira son désarroi ? - douter de ce qu'on tentait de lui inculquer : l’obsession de la faute, la notion d'un enfer toujours mérité que le moindre de ses gestes appelait, d'un Très-Haut omniscient qui tenait un livre de comptes – ce qui l'amena à découvrir les avantages de la méfiance, de la dissimulation, du mensonge, toutes choses qui sont peut-être finalement, dans ce monde provisoire, des vertus esthétiques."

 

 
Héctor Bianciotti (18 maart 1930 – 11 juni 2012)

Lees meer...

18-03-11

Walter Rheiner, Srečko Kosovel, Jean Anglade, George Plimpton, Richard Condon, Cosmo Monkhouse, Friedrich Nicolai

 

De Duitse dichter en schrijver Walter Rheiner (eig. Walter Heinrich Schnorrenberg) werd geboren op 18 maart 1895 in Keulen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009 en ook mijn blog van 18 maart 2010.

 

 

Walt Whitman

 

Wälder. Berge. Sternfall. Ströme.
Wolken rauschen, grauer Bart.
Lager zwischen Gräsern. Tierlaut.
Gott der Wildnis. Sonne tönt!

Städte glühen. Staaten wölben.
Pflaster knistert. Straßen schwingen.
Strahlen-Augen. Himmel-Hand.
Meeresküste. Schiff im Fernen.

Baum ins Blaue mächtig kreisend.
Reise. Fischfang. Nächtiges Feuer.
Herz, draus goldene Stürme stoßen.
Ruf ins Weltall: Sieg! und: Sieg!

Vater des Planeten. Zeus.
Blitz im Auge, mildes Licht.
An den Schultern siedeln Dörfer.
- O daß deine Hand ich hielte!

Ruhst du unter meinen Schritten?
Quillst du, Erden-Leib?
Frühling blühst du, Winter sinkst du.
Welt du, Klang und Sterne.

 

 

 

 

Walter Rheiner (18 maart 1895 – 12 juni 1925)

Conrad Felixmueller: Der Tod des Dichters Walter Rheiner,1925

 

Lees meer...

18-03-10

Walter Rheiner, Srečko Kosovel, Jean Anglade, George Plimpton, Richard Condon, Cosmo Monkhouse, Friedrich Nicolai


De Duitse dichter en schrijver Walter Rheiner (eig. Walter Heinrich Schnorrenberg) werd geboren op 18 maart 1895 in Keulen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

Köln

 

Ich komme am Dom vorbei. Der steht da - unersättlich, mit der großen

in die Nacht hineingreifenden Gebärde -

 

Kleine weiche Kokotten stehen im Schatten der Häuser und haben jenes

mir ach so bekannte Zucken um den Mund, wenn ein großer gedunsener

Mann auf sie zutappt und mit breiten Froschfingern ihre kleine Brust betastet.

 

Und ich stehe auf dem Bahnhof.

 

Da liegt der braune Zug in den Gleisen, der nachts seine Not

von London über Ostende, Berlin und Warschau nach Moskau heult,

atmend wie ein gepeinigtes Tier.

 

Und ich weiß: -

 

Um diese Zeit sinken schwere Wolken von Schnee tief in die kanadischen Wälder;

um diese Zeit wälzt sich ein kranker, müder Krake auf dem Meeresgrund

dem Tode zu;

um diese Zeit bröckelt wieder eine zermorschte Landschaft von dem greisen

Monde ab. --

 

Und ich weiß: -

 

Ich empfinde das alles: das tiefe Elend, in dem ich liege, das helle Glück,

zu dem ich fliege in anderen Stunden;

 

in mir ist die Angst des Bibers; der Hunger des Kängurus, das unter südlichen

Sternen einsam auf flüsternden Steppen springt; meine Seele ist ein Zwinger

voll wilder Tiere, voll lauernder, boshafter Affen und nagender Hyänen;

 

und ich bin machtlos, arm; ich falle vor ihr nieder wie ein nackter Wilder,

der im heißen Dunst und Dunkel brütender Sümpfe die Kugelblitze um

den Kilimandscharo rollen hört; -

 

und doch weine ich und lache und singe mit zersprungenen Lippen;

und mein Herz glüht wie eine Perle, und meine Augen sind Diamanten: -

 

Meine Welt! Meine tanzende, große Welt!

 

 

 

 

walter-rheiner

Walter Rheiner (18 maart 1895 – 12 juni 1925)

Portret door Manfred W. Jürgens

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver Srečko Kosove werd geboren in Sežana op 18 maart 1904. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

A Face By The Window

I love you, the grey face in the grey
window of the coffee house - the face
with expectations.-
In the age of broken spears, ships,
masts - the heart full of
arrows - grey apathy in the eyes,
you would know: It spills
over us like a cascade of light
from the sky.

We will be able to look at
the swaying of the green seas
and see terrifying whirlpools,
sailors on masts,
without nervousnes.





The Sun Laughs

The sun laughs at the dead
You
with burning cheeks
and with hearts burning,
with fervent lips
chanting
to holy Righteousness.

Rigid ascetics
in blue coats,
with a thought firmly
fixed upon the future
and with resignation
in black eyes.
I am luxury.

 

 

 

Vertaald door Katarina Jerin

 

 

 

 

kosovel
Srečko Kosovel (18 maart 1904 - 27 mei 1926)

Monument in Triëst

 

 

 

 

De Franse schrijver  Jean Anglade werd geboren op 18 maart 1915 in Bonnets bij Thiers. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Les Bons Dieux

 

“Décidément, les Saton ont pris goût aux nouveautés! A peine soixante-quinze ans après s'être mis à faire des couteaux, voici qu'ils décident à leur tour de fonder une entente pareille à celle des Bonnet-Lavest. Ils y ont tout de même réfléchi près de huit siècles. Elle associe un grand-père, trois frères, deux beaux-frères, deux cousins, sans compter les femmes, enfants et autre menu bétail. Mais une ordonnance exige à présent un acte écrit prouvant l'établissement de toute société possédant plus de cent livres de capital. Les nouveaux parsonniers doivent se rendre donc à Vollore chez Jean Ferrand, notaire royal et arpenteur juré, afin de coucher noir sur blanc la surface et les limites de leurs terres, bois et prairies, la substance et la valeur du cheptel mort et vif, l'inventaire du mobilier et des ustensiles, le montant de l'argent liquide disponible. Ils s'engagent à exploiter en communauté tous ces biens, et autant l'un comme l'autre en tous et chacun ses meubles et immeubles, et même héritages, passés, présents et à venir en quelque pays et province qu'ils soient situés et assis, sans aucune chose se réserver en propre ni tenir l'un plus que l'autre. Ils notent enfin qu'ils ont élu maître et maîtresse Josion, le grand-père Saton, et Louise Cathonnet sa petite-nièce par alliance. La fondation amène pendant six mois beaucoup de grabuge dans le village, mais enfin tout finit par trouver sa juste place, les maisons, les bêtes et le monde. Cette responsabilité écrite d'un homme et d'une femme sur les travaux, le domestique et les moeurs s'avère une excellente chose : elle contribue à assagir les Saton, naguère réputés pour leur turbulence. Et en effet les relations entre les deux communautés voisines deviennent amicales.”

 

 

 

 

anglade
Jean Anglade (Bonnets, 18 maart 1915)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver George Ames Plimpton werd geboren op 18 maart 1927 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Truman Capote

 

“Truman must have kept at his guest list all that summer, pruning, adding, mostly pruning, I suspect. I remember summer day at the Bennett Cerfs' in Mount Kisco -- the estate called the Columns because the money to build it had come the proceeds Bennett got for his syndicated columns -- "Tradewinds," "Cerfboard" among them. It was a hot day and I remember the luncheon guests gathered around the swimming pool that afternoon -- Frank Sinatra, Mia, his young wife then, and Truman of course. Mia in a black bathing suit, as I remember, was lying on her back in the sun by the edge of the pool -- just enchanting, and not really part of the conversation or anything, when suddenly a butterfly landed on the exposed part of her breast, above the line of the bathing suit. It was one of the large swallowtail variety, the kind that fans its wings absolutely straight up and holds them there motionless, a sail for an instant, and then fans them again. Absolutely beautiful, of course, obviously because it had picked Mia to land on, faunlike, childlike, and we all stared spellbound. Then Truman broke it, quite abruptly. "What about the Goetzes?" he called out quite loudly, or some such name. "Should I invite them, or consign them..."

 

 

 

Plimpton
George Plimpton (18 maart 1927 – 25 september 2003)

 

 

 

 

De Amerikaanse romancier Richard Thomas Condon werd geboren op 18 maart 1915 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: The Manchurian Candidate

 

"We know. We read all about it and let me say with all my heart I got left that I am as proud of you, even though I never met you, as if it were Eddie, my own kid. My son."

"Mr. Mavole," Raymond said rapidly, "I thought that if it was O.K. with you maybe I could stop over in St. Louis on my way to Washington, you know? I thought, I mean it occurred to me that you and Mrs. Mavole might get some kind of peace out of it, some kind of relief, if we talked a little bit. About Eddie. You know? I mean I thought that was the least I could do."

There was a silence. Then Mr. Mavole began to make a lot of slobbering sounds so Raymond said roughly that he would wire when he knew what flight he would be on and he hung up the phone and felt like an idiot. Like an angry man with a cane who pokes a hole through the floor of heaven and is scalded by the joy that pours down upon him, Raymond had a capacity for using satisfactions against himself.

When he got off the plane at St. Louis airport he felt like running. He decided Mavole's father must be that midget with the eyeglasses like milk-bottle bottoms who was enjoying sweating so much. The man would be all over him like a charging elk in a minute. "Hold it! Hold it!" the pimply press photographer said loudly.

"Put it down," Raymond snarled in a voice which was even more unpleasant than his normal voice. All at once the photographer was less sure of himself. "Whassa matter?" he asked in bewilderment - because he lived at a time when only sex criminals and dope peddlers tried to refuse to have their pictures taken by the press.

"I flew all the way in here to see Ed Mavole's father," Raymond said, despising himself for throwing up such corn. "You want a picture, go find him, because you ain't gonna take one of me without he's in it."

 

 

 

 

condon
Richard Condon (18 maart 1915 – 9 april 1996)

 

 

 

 

De Engelse dichter en kunstcriticus William Cosmo Monkhouse werd geboren op 18 maart 1840 in Londen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

Song 

 

Who calls me bold because I won my love,

And did not pine,

And waste my life with secret pain, but strove

To make him mine?

 

I us’d no arts; ’t was Nature’s self that taught

My eye to speak,

And bid the burning blush to paint unsought

My flashing cheek;

 

That made my voice to tremble when I bid

My love “Goodby,”

So weak that every other sound was hid,

Except a sigh.

 

Oh, was it wrong to use the truth I knew,

That hearts are mov’d,

And spring warm-struck with life and love anew,

By being lov’d?

 

One night there came a tear, that, big and loth,

Stole ’neath my brow.

’T was thus I won my heart’s own heart, and both

Are happy now.

 

 

 

 

446px-William_Cosmo_Monkhouse_by_John_McLure_Hamilton
Cosmo Monkhouse (18 maart 1840 – 20 juli 1901)

Portret door John McLure Hamilton

 

 

 

 

De Duitse schrijver Friedrich Nicolai werd geboren op 18 maart 1733 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Freuden des jungen Werthers

 

«‘s, der Henker hol' 'n Buch, ‹ Die Leiden des jungen Werthers›», sagte Hanns, «‘s dringt dir durch Mark und Bein, jede Ader schwillt dir, und's Gehirn funkelt dir, daß du gleich auf möchtest...»

«Ja freilich, 's so ein Buch», sagte Martin, «wer's geschrieben hat, kann sich ruhig aufs Haupt legen und fürchten nicht, daß über hundert Jahr 'n belesner Tölpel davon schwatze: "s ist euch ein rar Buch, ihr Leute, seit neunundneunzig Jahren hat kein Mensch davon was gehört und gesehn.»

Hanns war einundzwanzig Jahr alt und Martin zweiundvierzig.

Hanns fuhr fort: «Was das für 'n Junge war, der Werther. Gut, edel, stark. Und wie sie'n verkannt haben. Da kamen die Schmeißfliegen, setzten sich auf 'n, beschmitzten alles, was er tat. Und auch Albert, sein Freund, verkannt 'n, konnt' eifersüchtig werden. Ach, was hat der Albert nicht auf sich! Möcht nit Albert sein, um aller Welt Güter nit!»

M.: Du nicht Albert? Hör, Hanns, du tätst 'n großen Sprung, wenn du Albert würdst. War Albert nicht der redlichste, unbescholtenste, nützlichste Mann, der Lotten von ganzer Seele liebte? Sollt' er etwan ganz geruhig zusehen, daß ein andrer bei seiner Frau den sterblich Verliebten spielte, ihr den Kopf umkehrte und sie in der Leute Mäuler brächte? Was hat denn wohl Albert getan, warum du nicht Albert sein möchtest?

H.: ‘s ja 'n Greuel, hast nicht gelesen, wie 'r eifersüchtig war, wie 'r Lotten spitze Reden gab, als er den armen Werther in aller Unschuld bei 'r fand?“

 

 

 

 

Nicolai
Friedrich Nicolai (18 maart 1733  - 8 januari 1811)

 

 

18-03-09

George Plimpton, Walter Rheiner, Srečko Kosovel, Richard Condon, Cosmo Monkhouse, Jean Anglade, Friedrich Nicolai


De Amerikaanse schrijver George Ames Plimpton werd geboren op 18 maart 1927 in New York. Hij studeerde Engels in Harvard en werkte daarnaast voor de Harvard Lampoon. Na drie jaar in het leger ging hij in 1949 naar King's College in Cambridge om verder te studeren. In 1952 haalde hij zijn B.A. en twee jaar later zijn M.A. In 1953 begon hij te werken voor de Paris Review. Plimpton was een enthousiaste amateur sporter. In de documentaire film When we were kings uit 1994 leverde hij commentaar, samen met Norman Mailer, op de historische bokswedstrijd tussen George Foreman en Mohammed Ali. Als een soort „running gag“ verscheen hij ook in andere films, bijvoorbeeld in de rol van bestseller psycholoog in Good Will Hunting,

 

Uit: Truman Capote

 

“1966: In Which TC Decides to Give His Black-and-White Ball

JOHN KNOWLES

Don't you think Truman sat there in Monroeville Alabama, when he was about ten, deeply rejected and out of it, strange little outcast, even in his own house, and said that someday he would hire the most beautiful ballroom in New York City and he would have the most elegant and famous people in the world there?

LEO LERMAN

The ball was one of his major works. As much a major work as some of his short stories. He sat there planning it all summer long. I came back from somewhere to find him surrounded by these notebooks. I wondered what work is he writing? It turned out to be this ball. One of the things he adored saying was "Well, maybe you'll be invited and maybe you won't." He'd say things like "Well, are we going to have so-and-so?" Then he'd make little notes. He had the most marvelous time doing it. It was his reward for all those years he kept for himself. It was ostensibly for Kay Graham. It was for Truman.”

 

 

 

Plimpton
George Plimpton (18 maart 1927 – 25 september 2003)

Als Nathaniel Parker in de televisiefilm Murder is Corny, 2002

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Walter Rheiner (eig. Walter Heinrich Schnorrenberg) werd geboren op 18 maart 1895 in Keulen. Hij volgde een opleiding tot koopman die hij in Luik, Parijs en Londen voortzette, Toen hij in 1914 opgeroepen werd voor militaire dienst nam hij voor de eerste keer drugs om verslaving te simuleren. Hij werd echter toch goedgekeurd en naar het Russische front gestuurd. In 1917 werd hij alsnog uit de dienst ontslagen en ging hij naar Berlijn. Daar werd hij voortdurend door geldzorgen geplaagd en bedelde hij bij vrienden en schrijvers (Däubler, Friedlaender, Claire en Iwan Goll, Hasenclever, Lasker-Schüler, Loerke, Meidner en Schickele) in het beroemde Romanische Café vaak om geld. Tussen 1918 en 1921 verbleef hij hoofdzakelijk in Dresden, waar hij een van de kopstukken van de expressionistische Gruppe 1917 werd. In Felix Stiemer vond hij daar een uitgever die hem stimuleerde. In die jaren verschenen maar liefst zeven bundels. Zijn drugsverslaving werd echter realiteit en steeds ernstiger. Vrouw en kind verlieten hem, zijn scheppende kracht verdween en totaal verarmd maakte hij zelf in 1925 een einde aan zijn leven.

 

Uit: Kokain

 

Nacht hing groß in den Bäumen der Allee und tropfte auf seine Schultern nieder, da Tobias unter den flüsternden Ästen dahinschritt. Er ging und ging, die Allee hinauf und hinab, fast schon zwei Stunden lang.

Die Normaluhr (ehernes Gespenst an der Straßenkreuzung) zeigte schon halb elf. Im Sterben dieses Sommerabends, der in unzähligen allerzartesten Tinten hinter dem Riesenrumpf der ewigen grauen Gedächtniskirche zerfloß, war Tobias aufgebrochen – ergriffen von jener düsteren Unruhe, die immer wiederkam und ihn desto mehr quälte, je mehr er ihr zu entfliehen oder sie zu betäuben suchte im Trubel des klirrenden Cafés, jener armseligen Stube mit den roten Plüschsesseln und den grinsenden Fratzen kaltblütiger Gäste, die dort ein unwirkliches Leben führten – ein Dasein von bunten Abziehbildchen, wie sie uns als Kindern geschenkt werden. Wie oft, so auch diesmal war er dort hingeflohen vor dem Zergehen der sommerlichen Sonne, das weich über den nahen Himmel rann und seine Unruhe zum Irrsinn zu steigern drohte.

Und doch siegte immer diese Unruhe, die, wenn sie kam, ihm alle Räume verhaßt machte – sein chambre garnie so gut wie das Café oder den großen Raum der Straßen und Plätze.”

 

 

 

 

Rheiner
Walter Rheiner (18 maart 1895 – 12 juni 1925)

 

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver Srečko Kosove werd geboren in Sežana op 18 maart 1904.  De financiële situatie in de familie was altijd zorgelijk, omdat vader Kosovel wegens zijn Sloveense gezindheid steeds opnieuw in conflicten met de overheid verzeild raakte. Als leerling schreef Kosovel zijn eerste verhaal over het kortbijgelegen Triëst. Vanaf 1916 volgde hij de middelbare school in Ljubljana.Hier leerde hij 1919 de dichter Branko Jeglič kennen die weldra stierf. Hij publiceerde in het orgaan van Edinost in Triëst een necrologie vol lof over Jeglič. In 1920 raakte Kosovel bevriend met de dichter Ludvik Mrzel, met wie hij tot zijn dood hecht bevriend zou zijn. Mrzel gaf het tijdschrift "Jadran" uit, waaraan Srečko meewerkte. In 1922 beëindigde hij zijn opleiding en besloot in Ljubljana te blijven, ook vanwege de Italiaanse bezetting van Primorska. Hij schreef zich in aan de universiteit van Ljubljana om er slavistiek, Romaanse talen en filosofie te studeren. Vanaf 1921 was Kosovel al actief als medewerker van het avantgardistische tijdschrift "Trije Labodi" ("De drie zwanen"), dat in Novo mesto werd uitgegeven. Vanaf 1925 tot aan zijn dood werkte Kosovel met Ludvik Mrzel ook als redacteur van het blad "Mladina". Terugkerende motieven in de poëzie van Srečko Kosovel zijn het landschap van de Karst, waar hij opgroeide, de dood en de moederfiguur.

 

 

 

A Suicide in front of a Mirror

 

A suicide in front of a mirror.

A frightened soul.

The wind moans in the black woods.

The night's tempest tears my heart from my chest.

 

My spirit, you are the Flying Dutchman,

always returning to the primal darkness,

getting drunk on the blowing of the wind!

A policeman blowing his whistle.

 

It is frightening to be a brother to the storm!

Frightening to be a brother to the silver sun.

Stay broken and slain, my spirit,

do not look to the dead slopes for salvation.

 

I walk through the woods. The tree trunks are black.

Two go leaning towards each other.

The black chasm of the universe above me.

I am leaning into it

and listening.

 

I walk through the woods. The tree trunks are black.

Two go leaning towards each other.

The black chasm of the universe above me.

I am leaning into it

and listening.

 

 

 

 

Vertaald door Katarina Jerin

 

 

 

 

Above the Madhouse

 

Above a madhouse is strolling

a moonstruck moon.

A Shadow-man is walking around a white garden

absorbed in his sad chin.

As if in a kaleidoscope,

currencies, stocks were dancing before him

in a rainbow fire burning away.

An ex-banker, prisoner of papers

now strolling

with the moonstruck moon

behind the white walls of a madhouse.

This is freedom,

the horrible freedom

you have stepping behind the invisible walls

of expanded human consciousness,

which unfolds in a terrible

immensity.

 

 

 

Vertaald door Nike Kocijancic Pokorn

 

 

 

 

 

450px-Srecko_Kosovel
Srečko Kosovel (18 maart 1904 - 27 mei 1926)

Portret door Alfons Graber

 

 

 

 

 

De Amerikaanse romancier Richard Thomas Condon werd geboren op 18 maart 1915 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

Uit: The Manchurian Candidate

 

He listened to the operator get through to the switchboard at the Post-Dispatch. He heard the switchboard tell her that Mavole's father worked in the composing room. A man talked to a woman; there was silence. Raymond stared at his own large toe.

"Hello?" A very high voice.

"Mr. Arthur Mavole, please. Long distance calling." The steady rumble of working presses filled the background.

"This is him."

"Mr. Arthur Mavole?"

"Yeah, yeah."

"Go ahead, please."

"Uh - hello? Mr. Mavole? This is Sergeant Shaw. I'm calling from San Francisco. I - uh - I was in Eddie's outfit, Mr. Mavole."

"My Ed's outfit?"

"Yes, sir."

"Ray Shaw?"

"Yes, sir."

"The Ray Shaw? Who won the Medal of -"

"Yes, sir." Raymond cut him off in a louder voice. He felt like dropping the phone, the call, and the whole soggy, masochistic, suicidal thing in the wastebasket. Better yet, he should whack himself over the head with the goddam phone. "You see, uh, Mr. Mavole, I have to, uh, go to Washington, and I -"

 

 

 

 

RichardCondon2
Richard Condon (18 maart 1915 – 9 april 1996)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en kunstcriticus William Cosmo Monkhouse werd geboren op 18 maart 1840 in Londen. In 1865 publiceerde hij A Dream of Idleness and Other Poems waarin zijn bewondering voor Wordsworth enTennyson terug te vinden was. Het duurde tot 1890 voor de bundel gevolgd werd door Corn and Poppies, in 1895 door de opvallende ballade The Christ upon the Hill. In 1868 had Monkhoude nog een roman geschreven, A Question of Honour. Daaran wijdde hij zich bijna geheel aan het schrijven van kunstkritieken.

 

 

There Once Was an Old Man of Lyme

  

There once was an old man of Lyme

Who married three wives at a time,

When asked, "Why a third?"

He replied, "One's absurd!

And bigamy, sir, is a crime.

 

 

 

 

There Once Was a Girl of Lahore

  

There once was a girl of Lahore,

The same shape behind as before;

As no one knew where

To offer a chair,

She had to sit down on the floor.

 

 

 

 

 

Monkhouse
Cosmo Monkhouse (18 maart 1840 – 20 juli 1901)

Getekend door William Strang

 

 

 

 

 

De Franse schrijver  Jean Anglade werd geboren op 18 maart 1915 in Bonnets bij Thiers. Hij debuteerde met de dichtbundel  Chants de guerre et de paix in 1945. Hij heeft meer dan tachtig werken op zijn naam staan: romans, theaterstukken, gedichten, vertalingen, levensbeschrijvingen, essays, maar ook humoristische boeken. (Hij ontving de Prix de l'Humour noir)

 

Uit: Le Temps et la paille

 

« Henriette et moi vivions notre neutralité amoureuse. Lorsque nous apprîmes qu'un résistant, Paul Guillebaud, avait été capturé et abattu par les Allemands dans la gare de Gannat, nous nous bouchâmes les oreilles. Nous finîmes par dénicher un modeste appartement ouvrant ses fenêtres sur la Grande-Rue. Nous devions payer le loyer non pas en espèces, mais par un cochon annuel qu'acceptaient de fournir les beaux-parents Rouchon. La radio suisse nous apportait des nouvelles encourageantes ; les Allemands subissaient en Russie d'immenses défaites. Nous avions conscience de vivre des événements historiques ; ils seraient plus tard racontés par des auteurs qui ne les auraient point vécus. Cela me donna le goût de reprendre mes études, de réparer mon echec eu CAPES. Henriette m'y encouragea vivement. Si je parvenais à gravir ce degré dans l'echelle enseignante, mon traitement gagnerait aussi de la hauteur ; Henriette pourrait renoncer à son emploi mal payé de secrétaire, consacrer son temps aux soins de sa personne, de la mienne, des mioches que nous ne manquerions pas de produire. »

 

 

 

Anglade
Jean Anglade (Bonnets, 18 maart 1915)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Friedrich Nicolai werd geboren op 18 maart 1733 in Berlijn. Na de dood van zijn vader en zijn oudste broer nam hij in 1758 diens boekwinkel over. In 1754 was hij bevriend geraakt met Lessing en Mendelssohn, met wie hij in 1755 de Briefe über den itzigen Zustand der schönen Wissenschaften in Deutschland uitgaf. In 1765 richtte hij de Allgemeine Deutsche Bibliothek op, een recensieblad, waarin gedurende de veertig jaar van zijn bestaan meer dan 80.000 boeken besproken werden.

 

Uit: Das Leben und die Meinungen des Herrn Magister Sebaldus Nothanker

 

“Der Pastor Sebaldus und die schöne Wilhelmine, brachten die ersten Monate nach ihrer Verheirathung, welche sonst andern neuverehlichten Paaren die Zeit einer girrenden Zärtlichkeit zu seyn pflegen, vielmehr in einer Art von Kälte und Verlegenheit zu. Sebaldus bemerkte einen Abstand zwischen seiner landmännischen Treuherzigkeit, und den feinen Hofmanieren seiner vornehmen jungen Frau. Er konnte sich noch nicht recht darum schicken, mit ihr als mit seines gleichen umzugehen. Wilhelmine, auf ihrer Seite, konnte den wohlgeputzten Hof, den sie verlassen hatte, nicht so geschwind vergessen. Das Andenken der Pracht der von der Fürstinn abgelegten Kleider, in der sie sich oft der gaffenden Menge der Zofen und Kammerdiener gezeigt hatte, verleidete ihr ihren ländlichen aber neugemachten Anzug. Es war ihr sogar verdrüßlich, daß sie ferner nicht Aufwartung machen, und sich vor höheren Personen tief verneigen sollte. Das Glück unabhängig zu seyn, schien ihr Erniedrigung. Die ungekünstelte Schönheit der Natur, die sie auf dem Lande vor sich hatte, konnte sie noch nicht wegen des Flitterstaats der Kunst, den sie nun nicht mehr erblickte, schadlos halten.”

 

 

 

NICOLAI
Friedrich Nicolai (18 maart 1733  - 8 januari 1811)

 

 

 

18-03-08

John Updike, Wilfred Owen, Héctor Bianciotti, Stéphane Mallarmé, Christa Wolf, Friedrich Hebbel, Hellema, Max Barry, Richard Condon, Wolfgang Bauer


De Amerikaanse schrijver John Updike werd geboren in Shillington, Pennsylvania, op 18 maart 1932. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

Uit: Licks of Love

 

Pierce Junction was an isolated New Hampshire town somewhat dignified by the presence of a small liberal-arts college; we survived by clustering together like a ball of snakes in a desert cave. The Sixties had taught us the high moral value of copulation, and we were slow to give up on an activity so simultaneously pleasurable and healthy. Still, you couldn’t sleep with everybody: we were bourgeoisie, responsible, with jobs and children, and affairs demanded energy and extracted wear and tear. We hadn’t learned yet to take the emotion out of sex. Looking back, the numbers don’t add up to what an average college student now manages in four years. There were women you failed ever to sleep with; these, in retrospect, have a perverse vividness, perhaps because the contacts, in the slithering ball of snakes, were so few that they have stayed distinct.

“Well, Martin,” Audrey Lancaster murmured to me toward the end of a summer cruise on a boat hired out of Portsmouth in celebration of somebody or other’s fortieth birthday, “I see what they say about you, at last.” The “at last” was a dig of sorts, and the “they” was presumably female in gender. I wondered how much conversation went on, and along lines how specific, among the wives and divorcées of our set. I had been standing there by the rail, momentarily alone, mellow on my portion of California Chablis, watching the Piscataqua River shakily reflect the harbor lights as the boat swung to dock and the loudspeaker system piped Simon and Garfunkel into the warm, watery night.”

 

 

 

updike
John Updike (Shillington, 18 maart 1932)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Wilfred Owen werd op 18 maart 1893 geboren in Oswestry in Shropshire. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

 

Greater Love

 

Red lips are not so red

      As the stained stones kissed by the English dead.

Kindness of wooed and wooer

Seems shame to their love pure.

O Love, your eyes lose lure

      When I behold eyes blinded in my stead!

 

Your slender attitude

      Trembles not exquisite like limbs knife-skewed,

Rolling and rolling there

Where God seems not to care;

Till the fierce Love they bear

      Cramps them in death's extreme decrepitude.

 

Your voice sings not so soft, -- -

      Though even as wind murmuring through raftered loft, -- -

Your dear voice is not dear,

Gentle, and evening clear,

As theirs whom none now hear

      Now earth has stopped their piteous mouths that coughed.

 

Heart, you were never hot,

      Nor large, nor full like hearts made great with shot;

And though your hand be pale,

Paler are all which trail

Your cross through flame and hail:

      Weep, you may weep, for you may touch them not.

 

 

 

 

 

Owen
Wilfred Owen (18 maart 1893 – 4 november 1918)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Héctor Bianciotti werd geboren op 18 maart 1930 in Córdoba. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

Uit: Wie die Spur des Vogels in der Luft (Vertaald door Uli Wittmann)

 

Der Abt gab mir ein wenig Geld und sagte: Du kannst einmal im Monat nach Cordoba gehen und dir Bücher kaufen. Aber nur unter der Bedingung, dass du sie nicht an deine Kameraden ausleihst. (kichert) Außerdem lag im Kloster die Sonntagszeitung aus, in der viel über Literatur stand. Und da habe ich eines Tages über den Tod eines Unbekannten gelesen: Paul Valery. Und Paul Valery wurde für mich zu einem Erlebnis - er ist es immer noch. Seine Werke stehen dort im Regal. Die Bücher sind fast zerrissen, weil ich sie immer wieder lese. Sie sind für mich wie eine Bibel. Und damals habe ich Lust bekommen, ihn im Original, auf französisch zu lesen. Es gab nur zwei Prosabände von Valery, die ins Spanische übertragen waren. Die anderen habe ich mir beschafft und mit Hilfe eines zweisprachigen Wörterbuchs übersetzt.”

 

 

 

bianciotti
Héctor Bianciotti (Córdoba, 18 maart 1930)

 

 

 

 

 

De Franse dichter Stéphane Mallarmé werd geboren in Parijs op 18 maart 1842. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

Cantique de saint Jean

 

Le soleil que sa halte
Surnaturelle exalte
Aussitôt redescend
Incandescent

je sens comme aux vertèbres
S'éployer des ténèbres
Toutes dans un frisson
A l'unisson

Et ma tête surgie
Solitaire vigie
Dans les vois triomphaux
De cette faux

Comme rupture franche
Plutôt refoule ou tranche
Les anciens désaccords
Avec le corps

Qu'elle de jeûnes ivres
S'opiniâtre à suivre
En quelque bond hagard
Son pur regard

Là-haut où la froidure
Éternelle n'endure
Que vous le surpassiez
Tous ô glaciers

Mais selon un baptême
Illuminée au même
Principe qui m'élut
Penche un salut.

 

 

 

Salut

 

Rien, cette écume, vierge vers
A ne désigner que la coupe ;
Telle loin se noie une troupe
De sirènes mainte à l'envers.

Nous naviguons, ô mes divers
Amis, moi déjà sur la poupe
Vous l'avant fastueux qui coupe
Le flot de foudres et d'hivers ;

Une ivresse belle m'engage
Sans craindre même son tangage
De porter debout ce salut

Solitude, récif, étoile
A n'importe ce qui valut
Le blanc souci de notre toile.

 

 

 

 

mallarme1
Stéphane Mallarmé (18 maart 1842 - 9 september 1898)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in het huidige Poolse Gorzów Wielkopolski. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

Uit: Medea (Vertaald door John Cullen)

 

“So this is how it is: either I'm out of my mind, or their city is founded on a crime. No, believe me, I'm quite clear on this point, what I say or think about it is quite clear to me, for I've found the proof, yes, I've touched it with my own hands. Oh, it's not arrogance that threatens to undo me now. The woman -- I simply followed her. Perhaps I just wanted to teach Jason a lesson, since he'd stood by and let them seat me at the end of the table among the servants, that's it, I didn't dream that, that was yesterday. At least they're the highest-ranking servants, he said pathetically, don't cause a scandal, Medea, please, not today, you know what's at stake, the King can't lose face in front of all his foreign guests. Ah, Jason, save your breath. He still hasn't understood that King Creon can't grieve me anymore, but that's not what I'm talking about, I have to clear my head. I have to promise myself never to speak about my discovery to a living soul. The best thing would be to do what Chalciope and I used to do with secrets when we were children, do you know what that was, Mother? We'd wrap our secret up tight in a leaf and eat it up while staring into one another's eyes. Our childhood -- or rather everything in Colchis -- was full of dark secrets, and when I arrived here, a refugee in King Creon's gleaming city-state of Corinth, I had an envious thought: these people have no secrets. And that's what they think too, that's what makes them so convincing; with every look, with every one of their measured movements, they're drumming it into you: Here's one place in the world where a person can be happy. It was only later that I realized how much they hold it against you if you express doubts about their happiness. But that's not what I'm talking about either, what's the matter with my head? It's buzzing with a whole swarm of thoughts, why is it so hard for me to reach into the swarm and snatch out the one thought I need?”

 

 

 

wolf
Christa Wolf (Gorzów Wielkopolski, 18 maart 1929)

 

 

 

De Duitse schrijver Christian Friedrich Hebbel werd geboren in Wesselburen op 18 maart 1813. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

Uit: Agnes Bernauer

 

Zweite Szene

 

Agnes(tritt ein mit einer Suppe). Guten Morgen, Theobald!

Theobald. Danke schön, Jungfer, danke schön! Wohl geschlafen?

Agnes. So sollt' ich Euch fragen! Ihr werdet oft herausgeklopft, wenn sie gerauft haben, und ein Pflaster brauchen.

Theobald. Das bemerkt Ihr? (Für sich.) Ich geb ihr den Strauß und bestelle alles! Wenn sie dann ein Gesicht macht und pfui sagt und mich anfährt: dazu gibst du dich her –

Agnes. Was verbergt Ihr denn hinter dem Rücken?

Theobald(zeigt den Strauß). Ja so, das hätt' ich bald vergessen!

Agnes. Ah, der ist schön! Gebt ihn mal her! (Sie riecht.) Wenn wir doch auch einen Garten hätten! Wessen Namensfest ist denn heute? (Sie will ihn zurückgeben.)

Theobald. Behüte, er gehört Euch!

Agnes. Mir? Oh, da dank ich! Aber da geht's mit Eurem alten Ohm wohl bald zu Ende?

Theobald. Mit meinem Ohm?

Agnes. Nun ja, weil er seine Blumen zu verschenken anfängt, das pflegt ein Gärtner nicht zu tun, und gekauft habt Ihr sie doch gewiß nicht?

Theobald. Er ist nicht von mir!

Agnes. Nicht von Euch? Von wem denn?

Theobald. Ratet!

Agnes. Von – – Nein, Barbara kann's nicht sein, die sieht mich nicht mehr an, ich weiß zwar nicht, warum.

Theobald. Es ist keine Sie!

Agnes. Keine Sie? Und Ihr seid's auch nicht? (Sie legt den Strauß auf den Tisch.)

Theobald. Gottlob, ihr fällt sonst niemand ein!

Agnes. Aber, da muß ich Euch doch fragen – –

Theobald. Scheltet nur! Ich wollt's bloß wissen!

Agnes. Was?

Theobald. Ob Ihr vielleicht in der Kirche nach ihm geblinzelt, oder ihm wohl gar bei einem Tanze die Hand gedrückt hättet!

Agnes. Wem denn?

Theobald. Es ist schon gut, wenn Ihr nicht von selbst auf ihn kommt! (Er nimmt den Strauß.) Ha, unserer alten Gertrud will ich ihn jetzt verehren, die soll ihn an die platte Brust stecken, wenn sie auf den Markt humpelt, und sich mit einem Knicks bedanken, wenn sie sich an dem Hause vorbeischiebt! (Er springt.) Ich könnte jetzt – – (Er singt.)”

 

 

 

 

hebbell
Friedrich Hebbel (18 maart 1813 - 13 december 1863)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 18 maart 2007.

 

De Nederlandse schrijver Hellema (pseudoniem voor Alexander Bernard (Lex) van Praag) werd geboren in Amsterdam op 18 maart 1921.

 

De Australische schrijver Max Barry werd geboren op 18 maart 1973 in Melbourne.

 

De Amerikaanse romancier Richard Thomas Condon werd geboren op 18 maart 1915 in New York.

 
De Oostenrijkse schrijver en dichter Wolfgang Bauer werd geboren op 18 maart 1941 in Graz.

 

 

18-03-07

John Updike, Max Barry, Héctor Bianciotti, Wilfred Owen, Richard Condon, Wolfgang Bauer, Stéphane Mallarmé, Christa Wolf, Friedrich Hebbel, Hellema, Wilhelmus Bolognino


De Amerikaanse schrijver John Updike werd geboren in Shillington, Pennsylvania, op 18 maart 1932. Zijn meest bekende werk is de Rabbit serie: Rabbit, Run, Rabbit Redux, Rabbit is Rich, Rabbit at Rest, en Rabbit, Remembered. Zijn stijl is erg realistisch, een voorbeeld hiervan is de opening van Rabbit, Run die tot in de kleine details een pick-up basketball spel beschrijft. Hij schijft over het leven van doorsnee mensen in New England, waar hij ook woont. De meest voorkomende thema' s in zijn werk zijn seks en de dood, en het samenspel tussen de twee. Ook heeft hij veel geschreven als criticus, en is vaak het middelpunt geweest in een woordentwist met onder andere Gore Vidal en Tom Wolfe.

 

Uit: Seek My Face

 

“ Be quiet, Hope tells herself. This has ever been her fault, talking, giving, flirting, trying too hard to please, endeavoring to seduce. Her grandfather would use a Quaker phrase, "of the creature," for anything that was too much, too human, too worldly, too selfish and cruel. War was of the creature. Lust and intemperance of course, yet reason and excessive learning and disputation, too. The arts--save for the domestic, Edenic art of gardening, and the hidden art of making money--were of the creature, howls for recognition and singularity. Things of the creature were weak and dirty and unworthy; they were a form of noise. As a child Hope had chattered too much, feeling her round freckled face redden with excitement, her heart nearly bursting with its own beating, wanting within her ribs all of her, head to toes, scalp to footsoles, to be loved, to be held, to be desired. Even now, on the grave's edge, six weeks short of turning seventy-nine this coming May, she is trying to charm the lithe black-clad stranger, charmless though she herself has become, in her baggy brown corduroys and slack-necked yellow cotton turtleneck and thick wool lumberjack shirt left untucked as if to hide her belly but in truth calling attention to it; her belly bulges but her breasts and buttocks are sunken, she has become beneath her clothes a naked witch by Schongauer, with imps of arthritic pain her familiars, or Rembrandt's dreamy Saskia several decades further lost in sags and wrinkles. Her shiny auburn bangs, her signature when a young woman, are not even gray now but white, so thinned and dry and lacking in body, each filament sticking out with a mind of its own, as to be a mere souvenir of what once covered her forehead with the smooth bulge of a coppery cuirass. Her hair was cut short then, two points curving in to touch the angles of her jaw, the wide jaw defining the pale pentagon that looked back at her from a mirror with a deceptive calm, firm in its freckled hazel gaze, the nose small and straight, the lips not quite full but tidy and quick to express receptivity, to laugh, to smile, even at herself so earnestly appraising her face in the mirror, a dimple leaping up low in the left cheek.” 

 

 

Updike
John Updike (Shillington, 18 maart 1932)

 

De Australische schrijver Max Barry werd geboren op 18 maart 1973. Hij woont in Melbourne. Hij is fulltime auteur, wat hij handig vindt, want zo kan hij schrijven “ terwijl hij alleen zijn boxershorts aan heeft” . Zijn eerste roman Fukk, een satire op de wereld van de marketing, verscheen in 1999. Zijn tweede boek, Jennifer Government, over grote concerns die de wereld beheersen, verscheen in 2003.  Max Barry ontwikkelde een gratis online game, NationStates, gebaseerd op Jennifer Government, om zo nog vóór publicatie door middel van mond-tot-mond reclame de aandacht op het boek te vestigen. Dat dit is gelukt blijkt wel uit het feit dat het boek onmiddellijk in de bestsellerslijst van Amazon.com terecht kwam. Jennifer Government heeft inmiddels een cultstatus verworven.

 

Uit: Jennifer Government

 

“ Hack first heard about Jennifer Government at the water cooler. He was only there because the one on his floor was out; Legal was going to come down on Nature’s Springs like a ton of shit, you could bet on that. Hack was a Merchandise Distribution Officer. This meant when Nike made up a bunch of posters, or caps, or beach towels, Hack had to send them to the right place. Also, if someone called up complaining about missing posters, or caps, or beach towels, Hack had to take the call. It wasn’t as exciting as it used to be.

“It’s a calamity,” a man at the water cooler said. “Four days away from launch and Jennifer Government’s all over my ass.”

“Jee-sus,” his companion said. “That’s gotta suck.”

“It means we have to move fast.” He looked at Hack, who was filling his cup. “Hi there.”

Hack looked up. They were smiling at him as if he was an equal—but of course, Hack was on the wrong floor. They didn’t know he was just a Merc Officer. “Hi.”

“Haven’t seen you around before,” the calamity guy said. “You new?”

“No, I work in Merc.”

“Oh.” His nose wrinkled.

“Our cooler’s out,” Hack said. He turned away quickly.

“Hey, wait up,” the suit said. “You ever do any marketing work?”

“Uh,” he said, not sure if this was a joke. “No.”

The suits looked at each other. The calamity guy shrugged. Then they stuck out their hands. “I’m John Nike, Guerrilla Marketing Operative, New Products.”

“And I'm John Nike, Guerrilla Marketing Vice-President, New Products,” the other suit said.

“Hack Nike,” Hack said, shaking.

“Hack, I’m empowered to make mid-range labor-contracting decisions,” Vice-President John said. “You interested in some work?”

“Some...” He felt his throat thicken. “Marketing work?”

“On a case-by-case basis, of course,” the other John said.

Hack started to cry.”

 

 

BARRY
Max Barry (Melbourne, 18 maart 1973)

 

De Argentijnse schrijver Héctor Bianciotti werd geboren op 18 maart 1930 in Córdoba. Bianciotti, zoon van arme Italiaanse immigranten, trad op twaalfjarige leeftijd in in een klosster van de Franciscanen. Daar maakte hij kennis met de Franse literauur en speciaal met het het werk van Paul Valéry. In 1954 ging hij naar Europa, waar hij zes jaar bleef, eerst in Italie, later in Spanje. In 1961 verhuisde hij definitief naar Frankrijk en begion hij in het Frans te schrijven. In 1981 werd hij Frans staatsburger.

 

Uit: L'amour n'est pas aimé

 

« Je ne sens rien - je sens que je ne sens rien. Comme la mort ressemble peu à la mort !
Je crois que le jour est en train de se lever. La nuit a emporté l'empire vers la poussière d'une étoile future. Je perçois une clarté incertaine. La nuit s'est réfugiée dans mon corps.
J'ai froid. Je voudrais m'envelopper dans un drapeau brûlé au soleil des frontières.
Meeta m'a raconté l'histoire de la princesse mais il n'a pas bien rugi. Ma nourrice chante dans le jardin mais elle s'éloigne. Je crois que je me suis endormi. Il faut que je dorme mais je ne veux pas dormir. Les yeux de la panthère brillent sur le mur. Il faut que je lui trouve un nom. »

 

 

 
BIANCIOTTI
Héctor Bianciotti (Córdoba, op 18 maart 1930)

 

Wilfred Owen werd op 18 maart 1893 geboren als zoon van een spoorwegwerker in Oswestry in Shropshire. Nadat hij toegelaten was aan de Londense Universiteit, staakte hij zijn opleiding en ging in 1913 naar Frankrijk, waar hij in Bordeaux Engelse les ging geven en door een Franse dichter aangemoedigd werd verder te gaan met de poëzie. Nadat hij in 1915 terugkeert naar Engeland om dienst te nemen en aan het front is gekomen, verandert zijn poëzie: het wordt abrupter, er komen experimenten met rijm en ritme. Zo brengt hij zijn poëzie dichter bij de realiteit: minder mooi, vol woede en medelijden. Bekend is o.a. in fictie -vorm beschreven in Pat Barkers trilogie, hoe hij na verwondingen, als officier, gestuurd wordt naar het Craiglockhart hospitaal bij Edinburgh van de eminente psychiater Dr. Rivers. Daar ontmoet hij Siegfried Sassoon, ouder, met een andere achtergrond en met een opleiding in Cambridge. Sassoon geeft Owen goede poëtische adviezen. In 1918 keert Owen terug naar het front, waar hij een MC (Military Cross) verwerft. Op 4 november, een week voor de Wapenstilstand, sneuvelt hij bij de aanval op het Sambre kanaal.

The Last Laugh

'Oh! Jesus Christ! I'm hit,' he said; and died.
Whether he vainly cursed or prayed indeed,
The Bullets chirped-In vain, vain, vain!
Machine-guns chuckled,-Tut-tut! Tut-tut!
And the Big Gun guffawed.

Another sighed,-'O Mother, -Mother, - Dad!'
Then smiled at nothing, childlike, being dead.
And the lofty Shrapnel-cloud
Leisurely gestured,-Fool!
And the splinters spat, and tittered.

'My Love!' one moaned. Love-languid seemed his mood,
Till slowly lowered, his whole faced kissed the mud.
And the Bayonets' long teeth grinned;
Rabbles of Shells hooted and groaned;
And the Gas hissed.

Arms and the Boy

Let the boy try along this bayonet-blade
How cold steel is, and keen with hunger of blood;
Blue with all malice, like a madman's flash;
And thinly drawn with famishing for flesh.

Lend him to stroke these blind, blunt bullet-leads,
Which long to nuzzle in the hearts of lads,
Or give him cartridges whose fine zinc teeth,
Are sharp with sharpness of grief and death.

For his teeth seem for laughing round an apple.
There lurk no claws behind his fingers supple;
And God will grow no talons at his heels,
Nor antlers through the thickness of his curls.

 

owen
Wilfred Owen (18 maart 1893 – 4 november 1918)

 

De Amerikaanse romancier Richard Thomas Condon werd geboren op 18 maart 1915 in New York. Na een bescheiden succes als schrijver en Hollywood-agent begon hij in 1957 met het schrijven van romans. Zijn tweede boek, The Manchurian Candidate (1959), en de film die ervan gemaakt werd in 1962 maakten hem beroemd.

 

Uit: The Manchurian Candidate

 

“ It was sunny in San Francisco; a fabulous condition. Raymond Shaw was not unaware of the beauty outside the hotel window, across from a mansion on the top of a hill, but he clutched the telephone like an osculatorium and did not allow himself to think about what lay beyond that instant: in a saloon someplace, in a different bed, or anywhere.

His lumpy sergeant's uniform was heaped on a chair. He stretched out on the rented bed, wearing a new one-hundred-and-twenty-dollar dark blue dressing gown, and waited for the telephone operator to complete the chain of calls to locate Ed Mavole's father, somewhere in St. Louis.

He knew he was doing the wrong thing. Two years of Korean duty were three days behind him and, at the very least, he should be spending his money on a taxicab to go up and down those hills in the sunshine, but he decided his mind must be bent or that he was drunk with compassion, or something else improbable like that. Of all of the fathers of all of the fallen whom he had to call, owing to his endemic mopery, this one had to work nights, because, by now, it must be dark in St. Louis” .

 

 

condon
Richard Condon (18 maart 1915 – 9 april 1996)

 

De Oostenrijkse schrijver en dichter Wolfgang Bauer werd geboren op 18 maart 1941 in Graz. Hij werd vooral bekend door zijn stuk Magic Afternoon (1968). Hij geeft daarin vier jongeren weer die op een namiddag de leegte van hun leven en hun frustraties met alcohol, drugs en geweld proberen te verdrijven. Bauer wordt met onder anderen Thomas Bernhard beschouwd als een van de belangrijkste Oostenrijkse toneelschrijvers. Hij heeft ongeveer dertig stukken op zijn naam staan. Verder werkte hij mee aan enkele films. Zijn werken zijn in 24 talen vertaald en in 35 landen gespeeld. In 1967 verscheen zijn enige roman Der Fieberkopf, een verhaal in brieven. In 1994 ontving Bauer de Oostenrijkse staatsprijs voor literatuur.

 

 

Flucht in die Reinheit

Es verfolgt mich ein Schwarm von Gleichnissen
entfliehen will ich
ihren süßen Dienstbarkeiten
an denen ich mich längst überfressen habe

 

Ich weiß, dass der Baum ein Lebensbaum ist
das Leben ein Traum
die Seele ein tiefer See
der Tod ein böser Geselle
ich weiß, dass der Himmel ein Zelt ist
das Gesumme der Bienen Musik ist
und jede Wurst zwei Enden hat
dass die Frau eine Göttin
die Wirklichkeit Einbildung
die Wüste eine Leere
der Wald ein Schilderwald
die Stadt ein Häusermeer
die Nacht ein Mantel
die Sonne ein Ball
der Mond eine Sichel ist

 

Hinaus mit euch, gurrende Metaphern
ich will jetzt dichten:

 

Unter dem blauen Himmel
sitzt auf einer grünen Wiese
eine wunderschöne Frau
in der Hand einen Strauß Margeriten
ihr Kleid ist blau.

 

Im dunklen Zimmer sitzt der Mann
isst seine Suppe
schnell leert er den Teller
wischt sich den Mund ab
geht in den Keller.

 

Die schöne Frau kommt nach Hause
der Mann sitzt schon beim Wein
sie macht ihm eine Jause
Ei, wie fein.

 

So schön und einfach ist die Welt
so heiter ist das Leben
wenn die Metapher fehlt.

 

 

Bauer
Wolfgang Bauer
(18 maart 1941 – 26 augustus 2005)

 

De Franse dichter Stéphane Mallarmé werd geboren in Parijs op 18 maart 1842 - 9 september 1898) Hij staat bekend als een rechtstreekse voorloper van de symbolistische beweging, die in de jaren 1880 ontstond in Frankrijk. Vanaf de jaren '60 ontwikkelde hij een hermetische stijl getekend door intellectualisme en door de abstractie van het Duitse idealisme. Volgens Mallarmé moet dichtkunst suggereren en onbewust op de lezer inwerken. De dichter kan de werkelijkheid omvormen door het menselijke intellect consequent aan te wenden en door gebruik te maken van alle muzikale en magische krachten van de taal.In zijn literair-esthetische essays onderscheidt Mallarmé het alledaagse, communicatieve taalgebruik (la parole immédiate) van het poëtische taalgebruik (la parole essentielle). Dit laatste werkt in op de lezer met klanken, agrammaticale associaties en (magische) symbolen, opdat de innerlijke werkelijkheid het best zou benaderd worden

 

Ses purs ongles

 

Ses purs ongles très haut dédiant leur onyx,
L'Angoisse, ce minuit, soutient, lampadophore,
Main rêve vespéral brûlé par le Phénix
Que ne recueille pas de cinéraire amphore

 

Sur les crédences, au salon vide : nul ptyx,
Aboli bibelot d'inanité sonore,
(Car le Maître est allé puiser des pleurs au Styx
Avec ce seul objet dont le Néant s'honore).

 

Mais proche la croisée au nord vacante, un or
Agonise selon peut-être le décor
Des licornes ruant du feu contre une nixe,

 

Elle, défunte nue en le miroir, encor
Que, dans l'oubli fermé par le cadre, se fixe
De scintillations sitôt le septuor.

 

 

Le vierge, le vivace

 

Le vierge, le vivace et le bel aujourd'hui
Va-t-il nous déchirer avec un coup d'aile ivre
Ce lac dur oublié que hante sous le givre
Le transparent glacier des vols qui n'ont pas fui !

 

Un cygne d'autrefois se souvient que c'est lui
Magnifique mais qui sans espoir se délivre
Pour n'avoir pas chanté la région où vivre
Quand du stérile hiver a resplendi l'ennui.

 

Tout son col secouera cette blanche agonie
Par l'espace infligée à l'oiseau qui le nie,
Mais non l'horreur du sol où le plumage est pris.

 

Fantôme qu'à ce lieu son pur éclat assigne,
Il s'immobilise au songe froid de mépris
Que vêt parmi l'exil inutile le Cygne.

 

 

 

MallarmeManet
Stéphane Mallarmé (18 maart 1842 - 9 september 1898)

Portret door Edouard Manet

 

Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in wat heden ten dage het Poolse Gorzów Wielkopolski is; zij was de dochter van een handelaar. In 1945 vluchtte ze voor het Russische leger naar Mecklenburg. In 1949 ging ze germanistiek studeren te Jena en Leipzig. Reeds nadat ze de middelbare school verlaten had, werd ze lid van de SED. Zij werkte tussen 1953 en 1959 voor de Deutscher Schriftstellerverband en vervolgens op de redactie van het tijdschrift Neue Deutsche Literatur. Haar eerste publicatie in 1961, Moskauer Novelle, ging grotendeels onopgemerkt voorbij; desalniettemin werd zij in 1962 onafhankelijk schrijfster. Zij huwde met Gerhard Wolf en publiceerde met haar man een aantal filmscripts en bloemlezingen, waaronder Till Eulenspiegel. Haar vertelling Der geteilte Himmel ontlokte in 1963 een controverse: het werk was enerzijds taboedoorbrekend omdat het onderwerpen als zelfmoord te berde bracht en de Muur in vraag stelde, en anderzijds was het in een atypische stijl geschreven omdat het niet chronologisch was. Wolf werd hiermee in de Bondsrepubliek opgemerkt als een voor de DDR ongewoon individualistisch auteur. Kenmerkend voor dissidente literatuur in Oost-Duitsland is het gebruik van antiek-mythologische stof, die dan als allegorie gebruikt wordt om hedendaagse wantoestanden aan te klagen. Wolf deed dit met Kassandra, een vertelling die ook het probleem van de feministische literatuur behandelt. In 1978 ontving Wolf de Bremer Literaturpreis.

 

Uit: Ein Tag im Jahr

 

„ Freitag, 29. September 1989
Woserin

 

Auch heute scheint das Wetter zu halten, als ich früh gegen halb acht meine Vorhänge zurückziehe, kann ich mir Hoffnung machen auf einen ähnlichen tiefblauen, von mächtigen weißen Wolkengebilden durchzogenen Himmel wie gestern, als wir Aichers* noch auf der kleinen ländlichen Bahnstation Blankenburg, kaum waren sie mit ihren Koffern aus dem Zug gestiegen, anstelle anderer - fehlender - Sehenswürdigkeiten diesen Himmel präsentierten: Na, sind diese nördlichen Himmel nicht etwas Besonderes? Großmütig gaben sie es zu. Der einzige, der nicht tief erstaunt zu sein schien, daß diese vor eineinhalb Jahren bei ihnen in Rotis für diesen Tag verabredete Begegnung nun wirklich stattfand, war Otl. Für ihn war es ganz selbstverständlich, daß man sich an solche langfristigen Versprechungen hielt: Konkret wird nur das Präzise! ist einer seiner Merksätze, die alle aus Erfahrung gezogen sind, nie allein aus der Theorie. Waren sie gut bei Herrnstadt über die Grenze gekommen? Sie waren. Ohne Anstände? Ohne. Die DDR-Grenzer haben wohl Grund, höflich zu Westreisenden zu sein.
Wir fuhren die beiden die kurze Strecke über Brüel, Sternberg nach Woserin, die wir genau kennen, die ich aber in ihrer Gegenwart mit anderen Augen sah. Alle Straßenschäden, alle maroden Häuser an der Strecke, an die ich gewöhnt bin, stachen mir nun ins Auge. Wie eine Hintergrundfolie fuhr mein Erinnerungsbild von den schmucken Dörfern und Städtchen des Allgäu mit, in dem Otl Aichers »Autonome Republik Rotis« liegt. Kein Material, würden wir später sagen, keine Devisen. Kein Material!, sagten wir auch, als wir unser Haus vorführten, das wir seit sieben Jahren immerhin aus seiner Verrottung herausgehoben, es in einen für uns passablen Zustand versetzt hatten, bewohnbar war es, sicherlich, und mehr als das: Ein Arbeits- und Ferienhaus, auch für Kinder, Enkel und Freunde, es hatte schon Patina angesetzt, schon Geschichten, sogar Mythen produziert, aber sah man ihm das an? Oder sah man vor allem seine Mängel? Damit nicht sie es sagen mußten, sagten wir: Es ist noch viel zu tun, und Inge, liebevoll- einfühlsam, nahm die Vorzüge wahr, zuletzt den unvergleichlichen Blick aus den Fenstern des Gästezimmers, während Otl, der Fachmann, sich von Gerd den Zustand beschreiben ließ, in dem wir das Haus vorgefunden hatten, die einzelnen Schritte der Rekonstruktion und die nächsten Pläne. Unter dieser sachkundigen Diskussion verschwand meine kleinmütige Furcht, »wir« würden im Vergleich mit »ihnen« zu schlecht abschneiden, obwohl ja all unser unaufhörliches, beinahe pausenloses Reden seit ihrer Ankunft, wenn man es recht bedenkt, ein einziges Vergleichen war.“

 

 

Wolf
Christa Wolf (Gorzów Wielkopolski, 18 maart 1929)

 

De Duitse schrijver Christian Friedrich Hebbel werd geboren in Wesselburen op 18 maart 1813. Hebbel kende een zware, armoedige jeugd in een stadje in Dithmarschen, dat toentertijd in Denemarken lag. Hij was de zoon van een metselaar, die later dagloner werd. Tussen zijn vijftiende en tweeëntwintigste werkte Hebbel als loopjongen. Hij leefde tot 1848 van de giften van mecenassen. Hebbel was een autodidact en valt deswege moeilijk in een bepaalde traditie in te delen. Hij was bovenal toneelschrijver, en staat aan het eind van een traditie van burgerlijke tragedies, zoals die begonnen was met Lessing.Hebbel hield vanaf zijn tweeëntwintigste dagboeken bij, die een goed inzicht in zijn geest (en dus ook in de ideeën achter zijn werk) verschaffen: hij was een eigenzinnig man, met sterke ambities, niet wars van enige grootheidswaan, die een heftig en bevlogen karakter had en de mensen gemakkelijk trotseerde. Uiteindelijk heeft hij ook gekregen wat hij wilde: Friedrich Hebbel geldt in de literatuurkritiek als de enige toneelschrijver van betekenis uit de Realistische periode. Enkel bij hem vindt men psychologisch adequate voorstellingen van personages, met hun eigen rancunes en emotionele uitbarstingen.

Uit: Treue Liebe

 

„ Zu Falun, in Schweden, verliebte sich vor etwa 50 Jahren, ein lieber junger Bergknappe, in seine Nachbarin, die Tochter eines Bäckers, und beide Leutchen schienen so füreinander geschaffen, als ob die Engel im Himmel sie schon in den Wiegen für den Ehestand eingesegnet hätten. Julius war nur glücklich, wenn er sein Mädchen sah, und Maria war die Zierde des ganzen Orts, wenn sie in ihrem engen Mieder, mit silbernen Knöpfchen besetzt, über die Straße ging. Alles blieb dann stehen, alt und jung rief ihr zu: Gott segne dich, Maria! und jeder freute sich, daß sie den Julius liebte. Wenn dann beide Liebende beisammen waren, dann tändelten sie auf schuldlose Weise, wie die lieben Kinder, und Julius vergaß darüber seine schwere Arbeit. Mutig fuhr er morgens in den Schacht, wenn er seinem Mädchen vorher den Gruß gebracht hatte, und arbeitete fleißig mit Hammer und Schaufel, bis der goldene Abend herbeikam, wo er sich bei seinem Mädchen schuldlos belustigte. "Ja Maria", sprach er einst, "nur noch eine kurze Zeit, dann werde ich der so beschwerlichen Arbeit überhoben und Aufseher werden, so beteuerte es mir der ehrliche Bergmeister. Und dann soll nichts mich hindern, dich an den Altar zu führen; ich selbst winde dir das Myrtenkränzchen, damit du mich immer liebest, wie jetzt und mir eine brave Gattin bleibst, denn Maria, ohne dich möcht ich nicht leben; du bist mein Alles!" Und Maria beantwortete diese unverstellten Äußerungen wahrer Zuneigung, mit fühlendem Herzen. Sie schlang sich zärtlich um seinen Hals, sie bat ihn, nie an ihr zu zweifeln, und drückte ihm einen heißen Kuß auf die bebende Lippe. Da kamen sie beide überein, sich am nächsten Sonntag öffentlich verkündigen zu lassen, von der Kanzel. Und nun zog er ein schwarzes Tüchlein, noch in Papier wars gewickelt, und überreichte es ihr zum Säumen. "Aber stich dir dabei nicht in die Finger, Maria, das bedeutet nichts Gutes", sprach er, "und wenn wir nächstens zum Altare gehen, am heil. Osterfeste, dann legst du es mir selbst um. Adieu, Mariechen" – "Adieu Julius!"

 

 

 

Hebbel
Friedrich Hebbel (18 maart 1813 - 13 december 1863)

 

De Nederlandse schrijver Hellema (pseudoniem voor Alexander Bernard (Lex) van Praag) werd geboren in Amsterdam op 18 maart 1921. Lex van Praag werd tijdens de Tweede Wereldoorlog vanwege zijn activiteiten voor het verzet in april 1943 opgepakt. Hij overleefde maar liefst zes concentratiekampen (onder andere het beruchte Buchenwald). In 1945 moest hij op 'dodenmars' nadat het laatste kamp waar hij verbleef, Flossenbürg, was ontruimd maar hij wist tijdens deze tocht te ontsnappen. Hierna was hij werkzaam voor het bezettingsleger van de Amerikanen in Duitsland. In de jaren zestig was hij handelsreiziger in het buitenland voor de Twentse textielindustrie. Hellema debuteerde pas erg laat, hij was al over de zestig toen hij de pen ter hand nam. Na een lang ziekbed is hij op 84-jarige leeftijd overleden.

 

 

Uit: Niet van horen zeggen

 

‘Als er helemaal niets te bedenken viel, lieten ze ons gewoon staan – een dag, een nacht en nog een dag. Als we dan ’s avonds om tien uur veertig uur na dato naar de barakken gejaagd werden, had zich een zinloos niet-gebeuren aan ons voltrokken.’

….

‘In die krankzinnige wereld van het concentratiekamp, waar lijfsbehoud al nauwelijks haalbaar was, leek het behoud van de menselijke waardigheid een ongerijmdheid, want terreur kan alleen worden beantwoord met terreur.’

….

‘Af en toe viel er een pauze, dan klonken weer commandofluitjes en knetterde het, geweervuur, brand, brekende takken. De kwelling van de oorlog was om het allemaal te moeten horen – er was veel meer te horen dan te zien. Het oog is selectief, het richt zich, het stelt zich in – het oor kan niet kiezen wat het wil horen, het scheidt alleen de klanken, zonder richting, in een wereld waarin het geluid geen perspectief heeft. Wel kan het geluid versterven, maar niet in een bos, waar het blijft hangen en weerkaatst wordt en vervormd en waar het naklinkt in de oren ook als het allang stil geworden is.’

 

 

hellema
Hellema (18 maart 1921 – 19 maart 2005)

De

De Vlaamse priester en schrijver Wilhelmus Bolognino werd geboren in Antwerpen op 18 maart 1590. Hij werd professor in de filosofie in Leuven. In 1627 ving Bolognino aan als pastoor in zijn geboortestad, waar hij eind 1642 kannunik zou worden. Sommige bronnen stellen dat hij vanaf 1655 aan krankzinnigheid leed, mogelijk wordt daarmee bedoeld dat hij seniel werd. In de jaren dertig van de 17e eeuw was Bolognino actief als vurig pamflettist tegen de calvinisten. Het anonieme Van dse H. Maghet ende Marteleresse Dorothea wordt aan Bolognino toegeschreven, net als een aantal andere stichtelijke verzen. Zij werden gezongen opgevoerd in de parochie van Sint-Joris in Antwerpen, waar Bolognino pastoor was.

 

Maria noot de simpele om met haer kindt te spelen

 

Minnaers van d’onnooselheydt/
Comt / met ’thert in Godt verbreydt/
Met mijn Kindtjen u vermaecken/
In een wijse simpelheydt/
Die / om vrij hem te ghenaecken/
Hem een nedrich hert bereyt.

Sulcken kinders ’tkindt bemint/
Slecht’ en rechte hy besint/
Daer sal hy seer vry me spelen/
Die hy daer toe hier verbeyt/
Laet u dan gheensins vervelen
Dese simpel nedricheydt.

Siet hoe soetjes dat hy lacht/
In sijn armkens u verwacht/
Siet sijn handtjens uyt hem steken/
Die u locken al te seer/
Daer en sal gheen vreught ontbreken
Met den kleynen soeten Heer.

Doch hoe dat ghy kleynder zijt/
Hoe hy meer sal zijn verblijt/
Tot u d’ooghskens soeter keeren/
Soeter toe u lacchen sal/
Om d’onnooselheydt te leeren
Die is comen in den stal.

Kleynt u dan in u ghemoedt/
Om die deught ghewelt u doet/
Soo verborghen / ongheploghen/
Die de werelt niet en kent/
Vol bedrogh / vol van de loghen/
Alle dobbelheyt ghewent.

Hoe met kinders speelt mijn kindt
Weet alleen die ’t onder vindt:
Die gheniet sijn minne-trecken/
Met een suyver kleyn ghemoet/
Die tot kindtsheyt meer verwecken
Hem die ’t kindtjen is soo soet.

Sijn corale lipkens hy
Dickils kust met ’t kindt soo vry/
Dat hy aen sijn hert gaet douwen/
Daer den Heer me is ghedient/
En gaet dat soo vast oock houwen/
Al te seer van hem bemint.

Gheeft ons / liefste kindt / die deucht/
Die u hertjen soo verheught/
Tot die vrijheyt die gheraecken
Doet de ziele rijck van haer/
Wilt ons daer meer in volmaecken/
Op dat sy ons met u paer

 

 

 

ANTWERPENBol
Wilhelmus Bolognino (
18 maart 1590 - 24 oktober 1669)
Kaart van Antwerpen in de Gouden Eeuw (Geen portret beschikbaar)