Romenu

De Zwitserse schrijfster Monica Camuglia werd geboren op 2 februari 1960 in St. Gallen. Zie ook ook alle tags voor Monica Camuglia op dit blog.

Uit: Irrtum 2012

»Verzeihung, ich möchte Sie nicht stören«, seine graublauen Augen sahen müde aus, sein Blick war weich und eindringlich zugleich.

»Mami, darf ich mit Nathan spielen?«, funkte Lia in ihrem bestimmenden Ton dazwischen, die kleinen Ärmchen in die Hüften gestützt, bevor ich auf ihn eingehen konnte. Diese Haltung hat sie sich von ihrem Vater abgeschaut und setzt sie ein, wenn sie unbedingt etwas will. Das ist ihre Art, mir den Krieg zu erklären, sollte ich ihren Wunsch nicht respektieren. Nathan wurde verlegen, das war mir nicht entgangen.

»Von mir aus«, rutschte es mir spontan über die Lippen. Im gleichen Atemzug meldete sich mein schlechtes Gewissen, unverzüglich ballte sich eine Kugel in meinem Magen zusammen. Setze ich meine Tochter einer Gefahr aus, nur um meine Neugierde zu befriedigen? Doch das sanfte, entschuldigende Lächeln von Nathan löschte diesen mütterlich besorgten Gedanken

umgehend aus.

»Lia, ich muss noch etwas erledigen. Aber dann können deine Mami, du und ich zum Hafen spazieren und ein Eis essen, sofern deine Mami einverstanden ist.« Er blickte mich unsicher an. Na ja, ein Aufreißer war er nicht, aber interessant allemal, zudem einfühlsam und geschickt. Ich nickte schmunzelnd; Lia fiel mir um den Hals, und ich drückte sie mit beiden Armen an mich. Wir beide wussten genau, dass wir gerade einem weiteren Duell zwischen Tochter und Mutter ausweichen konnten und waren vermutlich in gleichem Maße erleichtert darüber. So begann unsere Geschichte vor drei Jahren und sieben Monaten, an einem sommerlichen Tag auf Filicudi.“

Monica Camuglia (St. Gallen, 2 februari 1960)

De Nederlandse schrijfster Hella Haasse werd geboren op 2 februari 1918 in Batavia. Zie ook mijn blog van 2 februari 2007 en ook mijn blog van 2 februari 2008 en ook mijn blog van 2 februari 2009 en ook mijn blog van 2 februari 2010. 

Uit: De scharlaken stad

„Hij wist nauwelijks hoeveel maanden er waren voorbijgegaan sinds zijn terugkeer in Florence. Hij had zich ingegraven in het werk, zoals een mol zich ingraaft in zijn onderaardse koker. Hij was blind en doof voor de buitenwereld. Toen hij, in Rome, onder het vaderlijk knikken en aanmoedigend gesticuleren van paus Clemens, tenslotte zijn handtekening zette onder het nieuwe contract met de heren Della Rovere, had hij beseft dat hij zichzelf onherroepelijk veroordeelde tot dwangarbeid. Hij was bereid slaaf te zijn, niets dan slaaf, verbeten te zwoegen aan zijn taak. Hij wist wel dat hij zich nooit bevrijd zou voelen van schuld vóór die taak beëindigd was. Maar waarom werd hem niet de genade gegund ongestoord te volbrengen wat hij zijn plicht achtte, ongestoord te boeten voor een oud verzuim? In een slotwoord, vóór de audiëntie beëindigd werd, had de paus het vonnis over hem uitgesproken, luid: 'Het grafmonument wordt voltooid, heren, dat staat nu vast, onze waarde kunstenaar hier heeft het zojuist zwart op wit bevestigd, nu is deze onaangename kwestie wel uit de wereld hopen wij,' en, fluisterend, alleen voor hém verstaanbaar: 'maar vergeet intussen het werk aan de Medici-kapel niet, ik reken erop dat u zich ook houdt aan het contract dat u met mij gesloten hebt.'

Sindsdien weer die innerlijke verscheurdheid waarbij ieder ander leed in het niet verzonk. In zijn dromen rees Julius' mausoleum voor hem op, gezwollen tot geweldige afmetingen, een groep van gestalten reikend tot in de wolken, Mozes, Paulus, Rachel en Lea, giganten van marmer, omhoog gestoten door de aarde zelf, zoals gebergten ontstaan. Langs de plooien van hun gewaden, reusachtige stenen riffen, trachtte hij omhoog te klimmen. een mier, een pover zwak wezen op trillende poten, hoger, hoger, tot waar de personificaties van hemel en aarde de sarcofaag hieven waarin zijn kwelgeest sliep, Julius, wiens hoogmoed hem dit had aangedaan. De macht van die paus-veroveraar verheerlijken, meer dan tien jaren na diens dood, op een tijdstip dat het pauselijk gezag een aanfluiting was en de veroverde gebieden beefden voor de komst van een nog gevreesder vijand - dat scheen hem méér dan dwaasheid, een smaad, een leugen.“

Hella Haasse (Batavia, 2 februari 1918)

De Spaanse schrijver Eduardo Mendoza  werd geboren in Barcelona op 11 januari 1943. Zie ook mijn blog van 11 januari 2007 en ook mijn blog van 11 januari 2008 en ook mijn blog van 11 januari 2009.

Uit: Blijspel in Barcelona (Vertaald door Mieke Westra en Adri Boon)

“Onder de ijzeren overkapping stonden karren en binnen in de markthal, waar voortdurend werd gesjouwd met kratten, schrobden forse vrouwen hun standplaatsen schoon alvorens hun waren uit te stallen. (..) Een vrouw hing eenvoudige katoenen ochtendjassen aan een draagbaar rek. In het café bij de markt zat een stelletje voerlieden koffie met cognac te drinken. Bij de deur van het café stonden de voor de karren gespannen paarden geduldig te vreten, het hoofd diep in de haverzak gestoken. Het trottoir was bedekt met een tapijt van kool-, sla- en snijbietbladen. In een straat stond een met sinaasappels geladen vrachtwagen met gasgenerator te puffen. De carrosserie, beslagen door de nevel, weerspiegelde flauwtjes het okergele licht van een gaslantaarn. In de kruinen van de bomen kwetterden de vogels, het gezoem van muggen, wespen en hommels was te horen, een met waterkruiken beladen ezel balkte en in de geïmproviseerde ren van een dakterras kraaide een haan. Bezorgers kwamen langs, met op hun rug staven ijs, kratten bier, limonade en sodawater. Als op een stichtelijk plaatje van een catechismusboekje kruiste een man met een wit gezicht, met een zak meel op zijn schouder, het pad van een man met een zwartberoet gezicht die een mand kolen torste.

De stad kwam langzaam weer tot leven, en aangestoken door de bron van energie die rondom hem opwelde maakte een gevoel van opwinding zich van Prullàs meester.”

Eduardo Mendoza (Barcelona, 11 januari 1943)

De Amerikaanse schrijfster Diana Gabaldon werd op 11 januari 1952 geboren in Williams, Arizona. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009.

Uit: An Echo in the Bone

“The sea below flexed itself into peaks and hillocks that melted at once into complex swirls, troughs and valleys that left no more than a delicate tracery of white foam as a fleeting memorial to each fantasy of shape. It was only substance, he thought, watching this mesmeric dissolution; no true shape at all, and yet an endless array of illusions, amazing constructs that were in fact no more than the mindless breathing of a vast, indifferent entity.

To keep his eyes fixed on that movement was his only faint hope. Let his glance once stray to the horizon and its deadly rise and fall, or worse yet, to the tilting walls of the noisome little quarter gallery or the narrow board on which he perched, and he would register each lurch and fall in the pit of his belly, each dizzy rise echoed by a ghastly drop, and even to think about that would be fa

Jamie Fraser leaned forward and threw up. Finished, he half crouched on the narrow board, head on his knees, eyes closed, sweating but momentarily relieved.

"At least ye didna do it on the deck this time, " he muttered to himself. Trying without success to forget the look of his half digested breakfast being engulfed by the heaving water below, he sat up, eyes still closed against the sight of the treacherous horizon, and groped blindly among the folds of his wadded kilt. Locating his sporran, he prodded the thin leather for the reassuring square shape of the wee box that held his pins. He couldn't put them in here, where there was danger of dropping them into the water, but the mere knowledge of their presence was a comfort.

He didn't know whether the slender gold needles in fact held some virtue in their application, or whether it might be only that they worked because Claire believed they would, but the why of it was a matter of complete indifference to him. They did work, and that was enough.“

Diana Gabaldon (Williams,11 januari 1952)

De Oostenrijkse schrijver Helmut Zenker werd geboren op 11 januari 1949 in St. Valentin. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009.

Uit: Kottan ermittelt - Alle Morde vorbehalten

…Dazu ist nun wirklich nichts zu sagen. Peinlich. Und schon wieder die Erzählhaltung gewechselt. Kein Buch des Autors scheint ohne Toiletten und Prostituierte auszukommen. Ich bin nicht der erste, der das feststellt, aber ich in meiner Einfallslosigkeit kann mir nur einen Grund für diesen Zwang vorstellen: Frustration.
Immerhin findet der Autor immer neue Worte für die ewig gleichen Vorgänge. Eigentlich ist es ja auch immer dieselbe Dame der Straße, die uns beschrieben wird, ob sie nun Elvira Markl, Renate Murawatz, Sandra oder Verena Leskovar heißt. (Letztere hat der Autor wenigstens schon 1987 sterben lassen.)
Was ist überhaupt mit den Leuten in diesen Büchern? Triste, eindimensionale Figuren. Mißgeburten. Klischees. Sogar die Kulissen könnten Karikaturen sein. Reicht das heutzutage für ein gefragtes Buch? Ist diese Geisterbahnfahrt wahrhaftig, zeigt diese dreckige Operette das wirkliche Wien? Wenn ja, mag es mich nie dorthin verschlagen. Fehlt nur noch, daß finstre Nazitypen die kalte Szene bevölkern. …
…Helga Dusek hat die Augen geschlossen. Ihre zähen Gedanken nicken. Formanek bricht sein Schwärmen auf einmal ab. Seine Stimme wird kalt. „Darf ich um Ihre Schmuckstücke bitten?“ Widerstandslos läßt sich die Frau zwei Ringe von den Fingern ziehen und ein Armband abnehmen. „Sie müssen sich keine Gedanken machen, was damit geschieht. Auch wegen der Kleider nicht. Ich habe ein Second-Hand-Shop am Gürtel.“
Formanek weiß, daß er eigentlich nur mehr zu sich selbst spricht. Seine leuchtenden Augen wandern zu den Gestalten auf der Bühne. Helga Dusaks Platz ist schon eingezeichnet.
„Zwei, drei Objekte noch, und das Bild wird vollendet sein. Interessieren Sie sich auch für das Handwerkliche?“ Nein, denkt Hilde Dusak. Sie will endlich schlafen, traumlos und ungestört schlafen. Formanek rüttelt an ihrem Oberkörper.

Helmut Zenker (11 januari 1949 – 7 januari 2003)

De Macedonische dichter en schrijver Slavko Janevski werd geboren op 11 januari 1920 in Skopje. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009.

Breakfast With Death 

He doesn't come the way you thought

from rose-coloured glaciers

with a dead stag in his arms.

Quietly he creeps out of

the sunflowers' sparks,

his eyes are golden,

his hands those of a ploughman.

We meet like friends

on an ant's trail:

Death with a primrose in his teeth,

you with a cake under your arm.

The primrose of salamader skin

the cake of sweat and sand.

He with primrose wine

you with a mouthful of cake,

both in the jaws of time.

As you lay down together

on a bed of nettles

Death's nine larks

began a lullaby.

And the warm breezes too

fell asleep under the stone. 

Slavko Janevski (11 januari 1920 – 20 januari 2000)

De Duitstalige, joodse, dichteres en schrijfster Ilse Weber werd geboren op 11 januari 1903 in Witkowitz, Tsjechoslowakije. Zie ook mijn blog van 11 januari 2009.

Fremde Wiegen

Ich sitz an fremden Wiegen
so oft im Abendschein,
in meine Hände schmiegen
sich kleine Fingerlein.

Aus großen Augen schauen
mich fremde Kinder an,
so gläubig, voll Vertrauen,
wie nur ein Kind sein kann.

Das Schwere und das Trübe
versinkt dann um mich her,
ich fühle solche Liebe,
als ob mein Kind es wär.

Ihr lieben Augensterne,
von keinem Leid noch trüb,
vielleicht hat in der Ferne
mein Kind auch jemand lieb.

Boekomslag

Zie voor onderstaande schrijvers ook ook mijn blog van 11 januari 2009.

De Zuidafrikaanse schrijver en politicus Alan Stewart Paton werd geboren op 11 januari 1903 in Pietermaritzburg.

De Amerikaanse dichter, criticus, vertaler en reisschrijver Bayard Taylor werd geboren op 11 januari 1825 in Kennett Square in Chester County, Pennsylvania.

Onafhankelijk van geboortedata:

De Zwitserse schrijfster Monica Camuglia werd geboren in 1960 en groeide op in de buurt van Zürich. Na een studie economie werkte zij in verschillende bedrijven. Sinds een jaar of tien houdt zij zich bezig met psychologie, filosofie en spiritualiteit. Pas toen zij 45 jaar was werd zij moeder. Deze ingrijpende verandering in haar leven en de gebeurtenissen die ermee samenhingen brachten haar tot schrijven. In december 2009 verscheen haar roman IRRTUM 2012.

Uit: IRRTUM 2012

Saphe zupft Sophia am Arm und sagt aus heiterem Himmel: »Glaubst du an Gott?« Die ultimative Frage.
Sophia muss Saphe jetzt ernst nehmen: »Saphe, ich habe eine Vision von Gott. Ich kann das aber schlecht in Worte fassen. Es ist nicht das Bild von dem strahlenden Herrn auf dem Thron oder das buchstäbliche Aufblitzen eines blendenden Lichtstrahls. Es ist Mensch, Baum, grün, rot, weich, hart, lang, kurz, Atom, All. Okay?«
»Sì.« Saphe schliesst die Augen, Sophia fühlt sich schwach in ihrer Argumentation.
»In dem Moment, indem ich es in Worte fasse, stimmt es nicht mehr. Es ist der Strom des Lebens, das Wesen, der Moment. Wenn du mich bittest, dir Gott zu zeigen, dann kann ich auf alles zeigen, was ist und doch geht es weit darüber hinaus.«
Saphes große, leuchtenden Augen sind plötzlich weit aufgerissen. »Und das Böse?«
Sophia denkt nach und sinniert dann vor sich hin: »Wenn Gott Liebe und Leben ist, dann entsteht das Böse durch die Abwesenheit davon, so wie Dunkelheit durch die Abwesenheit von Licht entsteht.«
Die italienische Tunesierin lächelt.
»Bin ich zu kompliziert, Saphe?«
»No«, sagt sie bestimmt und selbstbewusst. Im selben Augenblick dreht sie den Kopf zur Seite und macht Anstalten zu gehen.
»Saphe, woher hast du eigentlich die Narbe an deinem Kinn?«
»Von meinem Vater«, sie küsst Sophia auf die Stirn, ohne ein weiteres Wort, und verschwindet im oberen Stock.“

Monica Camuglia (St. Gallen, 1960)