17-02-11

Chaim Potok, Mori Ōgai, Gustavo Bécquer, Georg Britting, Andrew Paterson, Margaret Truman

 

De Amerikaanse schrijver Chaim Potok werd geboren in New York City op 17 februari 1929. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 Zie ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009 en ook mijn blog van 17 februari 2010.

 

Uit: My name is Asher Lev

 

My father's great-great-grandfather was in his early years the manager of the vast estates of a carousing Russian nobleman who when drunk sometimes killed serfs; once, in an act of wild drunkenness, he burned down a village and people died. You see how a goy behaves, I would be told by my father and mother. The people of the sitra achra behave this way. They are evil and from the Other Side. Jews do not behave this way. My father's great-great-grandfather had transformed those estates into a source of immense wealth for his employer as well as himself. In his middle years, he began to travel. Why did he travel so much? I would ask. To do good deeds and bring the Master of the Universe into the world, my father would respond. To find people in need and to comfort and help them, my mother would say. I was told about him so often during my very early years that he began to appear quite frequently in my dreams: a man of mythic dimensions, tall, dark-bearded, powerful of mind and body; a brilliant entrepreneur; a beneficent supporter of academies of learning; a legendary traveler, and author of the Hebrew work Journeys to Distant Lands. That great man would come to me in my dreams and echo my father's queries about the latest bare wall I had decorated and the sacred margins I had that day filled with drawings. It was no joy waking up after a dream about that man. He left a taste of thunder in my mouth.

My father's father, the man whose name I bear, was a scholar and recluse in his early and middle years, a dweller in the study halls of synagogues and academies. He was never described to me, but I pictured him as slight of body and huge of head, with eyelids swollen from lack of sleep, face pale, lips dry, the veins showing blue along his cheeks and temples. In his youth, he earned the name "ilui," genius, a term not lightly bestowed by the Jews of Eastern Europe. And by the time he was twenty he had come to be known as the Genius of Mozyr, after the Russian town in which he lived. Shortly before his fiftieth birthday, he abruptly and mysteriously left Mozyr and, with his wife and children, journeyed to Ladov and became a member of the Russian Hasidic sect led by the Rebbe of Ladov. He began to travel throughout the Soviet Union as an emissary of the Rebbe. Why did he travel so much? I once asked. To bring the Master of the Universe into the world, my father replied.“

 

 

 

Chaim Potok (17 februari 1929 – 23 juli 2002)

 

 

Lees meer...

17-02-10

Mori Ōgai, Georg Britting, Andrew Paterson, Margaret Truman, Maria Rossetti, Ruth Rendell


De Japanse schrijver Mori Ōgai werd geboren op 17 februari 1862 als Mori Rintaro in het dorpTsuwano in Iwami. Hij was de oudste zoon in een artsenfamilie. In 1872 verhuisde Mori met zijn familie naar Tokio, waar hij twee jaar later begon met studies geneeskunde aan de Universiteit van Tokio. Rond deze tijd maakte hij voor het eerst kennis met poëzie. In het bijzonder tanka en Chinese gedichten. Wat later begon hij ook romans te lezen. In 1881 werd Mori Ōgai de jongste persoon ooit die een diploma geneeskunde kreeg aan de Universiteit van Tokio.  Na zijn graduatie begon Mori een carrière als legerarts. In 1884 moest hij van de regering voor vier jaar in Duitsland gaan studereren. Hij ontdekte zo dat er een groot verschil bestond tussen de Europese en Japanse literatuur.  Toen hij terugkwam in Japan, probeerde Mori Ōgai om niet alleen de Japanse geneeskunde te moderniseren, maar ook de Japanse literatuur. Hij deed dit onder andere door in 1889 zijn eerste werk Omokage te publiceren. Het was een collectie van vertaalde westerse gedichten. Datzelfde jaar trouwde hij met Akamatsu Toshiko. Hun huwelijk bleef echter maar een jaar duren. In het jaar van hun scheiding publiceerde hij zijn eerste roman, Maihime. Dit ging over een Japanner die een affaire had met een Duits meisje. Het is één van de werken die beschouwd wordt als het begin van de moderne Japanse literatuur.

 

Uit: The Wild Geese (Vertaald door Kingo Ochiai en Sanford Goldstein)

 

„THIS STORY happened long ago, but by chance I remember that it occurred in 1880, the thirteenth year of Emperor Meiji's reign. That date comes back to me so precisely because at the time I lodged in the Kamijo, a boardinghouse which was just opposite the Iron Gate of Tokyo University, and because my room was right next to that of the hero of the story. When a fire broke out inside the house in the fourteenth year of Meiji, I was one of those who lost all of their possessions when the Kamijo burned to the ground. What I'm going to put down, I remember, took place just one year before that disaster.

Almost all the boarders in the Kamijo were medical students, except for the few patients who went to the hospital attached to the university. It's been my observation that a residence of this kind is controlled by one of its members, a lodger who rises to a position of authority because of his money and shrewdness. When he passes through the corridor before the landlady's room, he always makes it a point to speak to her as she sits by the square charcoal brazier. Sometimes he'll squat opposite her and exchange a few words of gossip. Sometimes he seems to think only of himself when he throws

sake parties in his room and puts the landlady out by making her prepare special dishes, yet the truth is that he takes care to see that she gets something extra for her troubles.
Usually this type of man wins respect and takes advantage of it by having his own way in the house.

The man in the room next to mine was also powerful in the Kamijo, but he was of a different breed.

This man, a student called Okada, was a year behind me, so he wasn't too far from graduating. In order to explain Okada's character, I must speak first of his striking appearance. What I really mean is that he was handsome. But not handsome in the sense of being pale and delicately thin and tall. He had a healthy color and a strong build. I have hardly ever come across a man with such a face. If you force me to make a comparison, he somewhat resembled the young Bizan Kawakami, whom I got to know later than the time of this story, and who became destitute and died in misery. Okada, a champion rower in those days, far surpassed the writer Bizan in physique.“

 

 

 

 

450px-Mori-Ogai
Mori Ōgai (17 februari 1862 – 9 juli 1922)

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Georg Britting werd op 17 februari 1891 geboren in Regensburg. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

 

Zorn im späten Februar

 

Schön war der Föhn.  Er blies die hellen Flöten. 

Sie sind verstummt.  Und Winter herrschet jetzt. 

Die armen Hasen sind in argen Nöten:

Sie hatte schon das erste Gras geletzt!

 

Weiß liegt das Feld in schauerlicher Öde,

Und alle Schatten sind so schwarz wie Tusche.

Die Raben freuts.  Sie flügeln, und im Husche

Erwischen sie die Maus, und die stirbt schnöde

 

Unter dem scharfen Hieb der Schnabeltiere.

Nur zu, nur zu!  Erfriere Welt, erfriere,

Frier tief hinunter bis zu Krebs und Fisch,

Du letztes Lämpchen, leer von Öl, erlisch!

 

Komm, Eisbär, komm, und heb die weißen Tatzen!

Erfriere, Welt, an diesem Wintertag!

Ihr Wölfe kommt, und ihr, sibirische Katzen,

Kommt auch heran, weist eure wüsten Fratzen:

Heut ist es so, wies eure Seele mag!

 

 

 

Die Sonnenblume

 

Über den Gartenzaun schob sie

Ihr gelbes Löwenhaupt,

Zwischen den Bohnen erhob sie

Sich, gold und gelb überstaubt.

 

Die Sonne kreist im Blauen

Nicht größer, als ihr gelbes Rad

Zwischen den grünen Stauden,

Den Bohnen und jungem Salat.

 

 

 

 

Britting
Georg Britting (7 februari 1891- 27 april 1964)

In de Münchense Ruhmeshalle

 

 

 

 

 

De Australische dichter Andrew Barton "Banjo" Paterson werd geboren op 17 februari 1864 in  Narambla in New South Wales. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

A Singer of the Bush 

 

There is waving of grass in the breeze

And a song in the air,

And a murmur of myriad bees

That toil everywhere.

There is scent in the blossom and bough,

And the breath of the Spring

Is as soft as a kiss on a brow --

And Spring-time I sing.

 

There is drought on the land, and the stock

Tumble down in their tracks

Or follow -- a tottering flock --

The scrub-cutter's axe.

While ever a creature survives

The axes shall swing;

We are fighting with fate for their lives --

And the combat I sing.

 

 

 

 

The Plains 

 

A land, as far as the eye can see, where the waving grasses grow

Or the plains are blackened and burnt and bare, where the false mirages go

Like shifting symbols of hope deferred - land where you never know.

 

Land of the plenty or land of want, where the grey Companions dance,

Feast or famine, or hope or fear, and in all things land of chance,

Where Nature pampers or Nature slays, in her ruthless, red, romance.

 

And we catch a sound of a fairy's song, as the wind goes whipping by,

Or a scent like incense drifts along from the herbage ripe and dry

- Or the dust storms dance on their ballroom floor, where the bones of the cattle lie.

 

 

 

 

Patterson
Andrew Paterson (17 februari 1864 – 5 april 1941)  

Standbeeld in Gladesville

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Margaret Truman werd geboren op 17 februari 1924 in Independence, Missouri. Zij was de enige dochter uit het huwelijk van president Harry S. Truman en. Bess Truman. In 1956 trouwde zij met de journalist Clifton Daniel. Zij begon in de late jaren veertig aan een loopbaan als zangeres, maar richtte zich later op het schrijven. Zij schreef een biografie over haar vader, een boek over dieren in het Wiite Huis en had groot succes met een serie detectives, om te begionnen met „Murder in the White House“ uit 1980.

 

Uit: The President's House

 

„The last time I was in Washington, D.C., I walked by the White House on the way to dinner at a nearby restaurant. Hidden floodlights made the historic building glow like a mansion in a vision or a dream. Suddenly I thought: I am not the woman who lived in that house more than fifty years ago. She is a completely different person. I barely know her.

The words whispered in my mind like a voice from another world. I was remembering, or trying to remember, what it meant to be the daughter of the president of the United States, living in that shining shimmering house. The one inescapable thing I recalled was the difference. I have lived in several houses and apartments, and spent some time in splendid establishments, including a few royal palaces. But not one of them--or all of them together--can compare to the feeling I recalled from my White House days.

That was when I resolved to write this book about one of the most mysterious, terrifying, exalting, dangerous, fascinating houses in the world. It is a house that has changed people in amazing, unexpected ways. It is a house that has broken hearts and minds. It is a house that has made some people weep when they walked out the door for the last time--and others feel like escapees from a maximum security prison. Some marriages have been saved within those pristine white walls. Others have been irrevocably ruined.

Children have played marvelously clever games inside and outside this unique piece of architecture. Other children have twisted and turned in their death throes while their weeping parents, arguably the most powerful persons on the North American continent, clutched them in their impotent arms. In those same second-floor bedrooms, radiant brides have dressed in virginal white and descended to meet loving husbands as the world applauded.“

 

 

 

 

Maragaret_Truman
Margaret Truman (17 februari 1924 – 29 januari 2008)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster  Maria Francesca Rossetti werd geboren in Londen op 17 februari 1827. Rossetti was een dochter van de oorspronkelijk uit Italië afkomstige dichter Gabriele Rossetti en de oudste zus van de eveneens als schrijvers actieve William Michael Rossetti en Christina Georgina Rossetti en van de dichter en kunstschilder Dante Gabriel Rossetti. Christina droeg haar gedicht Goblin Market op aan haar zuster. In 1871 verscheen haar boek The Shadow of Dante: Being an essay towards studying himself, his world, and his pilgrimage. In haar latere leven werd Maria een Anglicaanse non. Zij werd begraven op Brompton Cemetery in het westen van Londen.

 

Uit: A Shadow Of Dante

 

„DANTE is a name unlimited in place and period. Not  Italy, but the Universe, is his birthplace ; not the

fourteenth century, but all Time, is his epoch. He rises  before us and above us like the Pyramids awful, massive,  solitary ; the embodiment of the character, the realization of  the science, of his clime and day; yet the outcome of a  far wider past, the standard of a far wider future. Like the  Pyramids, again, he is known to all by name and by pictorial representation ; must we not add, like them unknown  to most by actual sight and presence ? Who among us has  indeed experienced the soul-subduing hush of his solemnity ?  who beheld all average heights dwarfed by his sublimity ?

Even of his fellow-linguists how many have read his great  poem through ? One of themselves has said it few have  gone beyond the Inferno ; nay, most have stopped short at  two passages of the Inferno Francesca da Rimini and il  Conte Ugolino. And of his fellow-cosmopolitans how many

have read even so much ? If in cultivated society we start  him as a topic of conversation, how far is our interlocutor  likely to sympathize with our vivid interest? How many  young people could we name as having read Dante as a  part of their education ?“

 

 

 

MariaRosetti
Maria Rossetti (17 februari 1827 - 24 november 1876)

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Ruth Rendell werd geboren als Ruth Grasemann in Londen op 17 februari 1930. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: End in Tears

 

When he lifted it off the seat the backpack felt heavier than when he had first put it into the car. He lowered it on to the soft ferny ground. Then he got back into the driving seat to move the car deep into a cave made by hawthorn bushes and brambles, and the hop vines which climbed over everything in this wood. It was late June and the vegetation very dense and luxuriant.
Getting out again and standing back to take a good look, he could barely see the car. Probably he only saw it because he knew it was there. No one else would notice it. He squatted down, hoisted the backpack up on to his shoulders and slowly stood up to his full height. The movement reminded him of something and it was a moment before he realised what it was: lifting up his little son to sit on his shoulders. A hundred years ago, it seemed. The backpack was lighter than the boy but felt heavier to him.
He was afraid that if he stood upright the pack would jerk him backwards and break his spine. Of course it wouldn’t. It just felt that way. All the same, he wouldn’t stand upright, wouldn’t even try it. Instead, he stooped, bending almost double. It wasn’t far. He could walk like this the two hundred yards to the bridge. Anyone seeing him from a distance in this half-light would have thought him a humpbacked man.
There was no one to see. The twisty country lane wound round Yorstone Wood and over the bridge. He could have brought the car right up to the bridge but that way it would have been seen, so he had driven off the lane along a ride and then through a clearing to find the hop-grown cave.“

 

 

 

 

Rendell
Ruth Rendell (Londen, 17 februari 1930)

17-02-09

Shahrnush Parsipur, Yevgeni Grishkovetz, Mo Yan, Emmy Hennings, Chaim Potok, Gustavo Bécquer, Georg Britting, Andrew Paterson, Ruth Rendell, Pêr-Jakez Helias, Fjodor Sologoeb, Friedrich Klinger, Louisa Lawson, Max Schneckenburger


De Iraanse schrijfster Shahrnush Parsipur werd geboren op 17 februari 1946 in Teheran. Zie ook mijn blog van 17 februari 2008.

 

Uit: The Story of the Men of Sialk Hills

 

The Sialk Hills civilization had many members. One of these was a man who played the tar and loved his profession very much. This man’s house was located on the western side of the hill. To the right of it was the house of a bearded man. And to the left of his house lived a man who shaved his beard. They were not friends, but they always greeted each other when they met on the street. The tar player had a girlfriend who always reminded him that she was a decent girl. The tar player knew that she was a decent girl, too. That is why he had decided to marry her one of these days. For this reason, he had bought a set of porcelain chimes and had hung them outside his house so when the wind blew they played a nice tune. As a result, the girl came to see him one day and said that they were showing a film that had won international acclaim in a movie theater in the downtown area. She said that it would be nice if they too could go and see it. Then they argued for awhile that since they were not married yet, they might get arrested if they walked together on the street and that they should think of a solution or a trick. This was easily done. The tar player asked his father to lend him his wedding ring, and the girl borrowed her mother’s ring. Then they started walking toward the cinema together.

There was a huge crowd before the theater. On the marquee above the theater door, they had hung the film posters. "The Sad Life Story of the Sufferers," was written in blinking neon. The tar player had forgotten his glasses. He asked the girl to read him the director’s name. The girl read, "A film by Edward Muntz, the Great Director Who Is Either Dead or Will Be Born in the Future and Die Sometime Afterwards."

 

 

 

Parsipur
Shahrnush Parsipur (Teheran, 17 februari 1946)

 

 

 

 

De Russische schrijver, regisseur en acteur Yevgeni Grishkovetz werd geboren op 17 februari 1969 in Kemerovo. Daar studeerde hij ook Russische filologie en richtte hij in 1990 het theaterensemble Loge op, waarmee hij in de volgende jaren meer dan twintig stukken ontwikkelde, voortgekomen uit gesprekken en improvisaties met de groep. In 1998 ontstond zijn solostuk Hoe ik een hond gegeten heb dat zijn premiere beleefde tijdens het Internationale Theaterfestival in Moskou.

 

Uit: Das Hemd (Vertaald door Beate Rausch)

 

»Sie werden es nicht glauben! Das weiß ich!« antwortete er. »Da mußte ich schon öfter hin. So ungefähr ...«, er tat so, als würde er es überschlagen und im Kopf rechnen, »eine Million Mal.«

Ich nahm auf dem Rücksitz Platz, und wir fuhren los. Der Fahrer schaltete Musik ein. Nicht laut, sondern ... angenehm. Er hatte eine gute Anlage im Auto, das hörte man an der Klangqualität. Er hatte irgendeinen Jazz eingelegt. Ich verstehe nichts davon ... von Jazz. Für mich ist das eine einzige endlose und verschlungene Komposition. Aber jetzt war es angenehm. Ich schloß leicht die Augen, dadurch zerfielen die Lichter der Stadt und der Autos ringsum und wurden zu langen Strahlen. Und da – das Taxi, die Lichtstreifen, der Jazz, der langhaarige Fahrer mit seiner runden Brille, der Geruch des Wagens, ich werde beschattet ... Amerika!!!

»Stört Sie die Musik? Soll ich vielleicht leiser stellen?« fragte der Fahrer. »Nur das Radio mach ich nicht an. Ich höre kein Radio.«

»Alles wunderbar! Mir gefällt’s. Danke«, antwortete ich.

»Wenn Sie rauchen wollen, bitte, aber Radio auf keinen Fall!« Er hatte eine tiefe und sehr angenehme Stimme.

»Danke, ich rauche nicht. Aber was haben Sie denn gegen Radio?«

Ich dachte, er würde vermutlich antworten, daß er keine Kraft habe, diese schreckliche Musik zu hören, die immer gesendet werde, oder daß die Nachrichten alle negativ seien, wozu sie anhören, wo das Leben auch so schon scheußlich sei. Aber ich bekam eine ganz andere Antwort zu hören.

»Ich mag Radio nicht, ich höre kein Radio. Ich rege mich immer so auf! Ich habe das Gefühl, etwas zu verpassen. Es gibt so viele Radiosender! Und genau diese Vielzahl beunruhigt mich.”

 

 

 

 

Grishkovetz
Yevgeni Grishkovetz (Kemerovo, 17 februari 1969 )

 

 

 

 

De Chinese schrijver Mo Yan werd geboren op 17 februari 1955 in Gaomi in de provincie Shandong. Mo Yan is een van China's grootste moderne schrijvers. Op 20-jarige leeftijd ging hij bij het Volks Bevrijdings Leger waar hij al snel zijn schrijversambities kon ontplooien. Van zijn talrijke publicaties zijn 'Het rode korenveld', 'De knoflookliederen' en 'De wijnrepubliek' een paar van zijn meest vertaalde en sucesvolle romans. Op latere leeftijd verliet hij het Volks Bevrijdings Leger omdat hij het niet meer eens was met de Partij. Ondanks dat hij probeert kunst en politiek gescheiden te houden, dus geen stelling in zijn boeken te nemen, sijpelt iets van zijn kritiek door in zijn schrijven. Werd in 1986  'Het rode korenveld' als het beste boek gekozen door lezers van het in Bejing uitgegeven 'People's literature', zijn daarna verschenen romans 'De wijnrepubliek' en 'Grote borsten, brede heupen' zijn verboden in de Volksrepubliek China.

 

Uit: Shifu, You'll Do Anything for a Laugh (Vertaald door Howard Goldbaltt)

 

„Ding Shikou, or Ten Mouth Ding, had worked at the Municipal Farm Equipment Factory for forty-three years and was a month away from mandatory retirement age when he was abruptly laid off. Now if you put shi (+), the word for ten, inside a kou (??), the word for mouth, you get the word tian (??), for field. The family name Ding can mean a strapping young man. As long as a strapping young man has a field to tend, he'll never have to worry about having food on the table and clothes on his back. That was his farmer father's cherished wish for his son when he named him. But Ding Shikou was not destined to own land; instead he found work in a factory, which led to a far better life than he'd have had as a farmer. He was enormously grateful to the society that had brought him so much happiness, and was determined to pay it back through hard work. Decades of exhausting labor had bent him over, and even though he wasn't yet sixty, he had the look of a man in his seventies.

One morning, like all other workday mornings, he rode to the factory on his 1960s black and obstinate, clunky Grand Defense bicycle, which presented quite a sight among all the sleek lightweight bikes on the street. Young cyclists, male and female, first gave him curious stares, then steered clear of him, the way a fancy sedan gets out of the way of a lumbering tank. As soon as he pedaled through the factory gate, he saw a group of people clustered around the bulletin board. The voices of a couple of women rose above the general buzz, like hens about to lay eggs. His heart fluttered as he realized that what the workers feared most had finally happened.“

 

 

 

Mo_Yan
Mo Yan (Gaomi, 17 februari 1955)

 

 

 

 

De Duitse dichteres, schrijfster en caberetiere Emmy Hennings werd geboren op 17 februari 1885 in Flensburg. Zie ook mijn blog van 17 februari 2008.

 

 

 

Ich bin so vielfach

 

Ich bin so vielfach in den Nächten,
Ich steige aus den dunklen Schächten.
Wie bunt entfaltet sich mein Anderssein.

 

So selbstverloren in dem Grunde,
Nachtwache ich, bin Traumesrunde
Und Wunder aus dem Heiligenschrein.

 

Es öffnen sich mir viele Pforten.
Bin ich nicht da? Bin ich nicht dorten?
Bin ich entstiegen einem Märchenbuch?

 

Vielleicht geht ein Gedicht in ferne Weiten,
Vielleicht verwehen meine Vielfachheiten,
Ein einsam flatternd, blasses Fahnentuch.

 

 

 

Tänzerin

Dir ist als ob ich schon gezeichnet wäre
Und auf der Totenliste stünde.
Es hält mich ab von mancher Sünde.
Wie langsam ich am Leben zehre.
Und ängstlich sind oft meine Schritte,
Mein Herz hat einen kranken Schlag
Und schwächer wird's mit jedem Tag.
Ein Todesengel steht in meines Zimmers Mitte.
Doch tanz ich bis zur Atemnot.
Bald werde ich im Grabe liegen
Und niemand wird sich an mich schmiegen.
Ach, küssen will ich bis zum Tod.

 

 

 

 

EMMY_HENNINGS
Emmy Hennings
(17 februari  1885 – 10 augustus 1948)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Chaim Potok werd geboren in New York City op 17 februari 1929. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 Zie ook mijn blog van 17 februari 2008.

 

Uit: My name is Asher Lev

 

My name is Asher Lev, the Asher Lev, about whom you have read in newspapers and magazines, about whom you talk so much at your dinner affairs and cocktail parties, the notorious and legendary Lev of the Brooklyn Crucifixion.
I am an observant Jew. Yes, of course, observant Jews do not paint crucifixions. As a matter of fact, observant Jews do not paint at all--in the way that I am painting. So strong words are being written and spoken about me, myths are being generated: I am a traitor, an apostate, a self-hater, an inflicter of shame upon my family, my friends, my people; also, I am a mocker of ideas sacred to Christians, a blasphemous manipulator of modes and forms revered by Gentiles for two thousand years.
Well, I am none of those things. And yet, in all honesty, I confess that my accusers are not altogether wrong: I am indeed, in some way, all of those things.
The fact is that gossip, rumors, mythmaking, and news stories are not appropriate vehicles for the communication of nuances of truth, those subtle tonalities that are often the truly crucial elements in a causal chain. So it is time for the defense, for a long session in demythology. But I will not apologize. It is absurd to apologize for a mystery.
And that is what it has been all along--a mystery, of the sort theologians have in mind when they talk about concepts like wonder and awe. Certainly it began as a mystery, for nowhere in my family background was there any indication that I might have come into the world with a unique and disquieting gift. My father was able to trace his family line down through the centuries to the time of the Black Death in 1347, whichdestroyed about half the population of Europe.

 

 

 

Potok
Chaim Potok (17 februari 1929 – 23 juli 2002)

 

 

 

 

De Spaanse dichter Gustavo Adolfo Bécquer werd op 17 februari 1836 in Sevilla geboren. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2008.

 

 

LYRICAL INTERMEZZO NO. 55

 

 

OFTEN when two are parting,

Each grasps a hand as friend;

And then begins a weeping

And a sighing without end.

 

 

We did not sigh when parting;

No tears between us fell;

The weeping and the sighing

Came after our farewell.

 

 

Vertaald door Chas. G. Leland

 

 

 

 

THE VIEWLESS ATOMS OF THE AIR

 

 

THE viewless atoms of the air

Around me palpitate and burn,

All heaven dissolves in gold, and earth

Quivers with new-found joy.

Floating on waves of harmony I hear

A stir of kisses, and a sweep of wings;

Mine eyelids close--"What pageant nears?"

"'Tis Love that passes by!"

 

 

Vertaald door Mrs. Ward

 

 

 

 

 

Becquer
Gustavo Adolfo Bécquer (17 februari 1836 – 22 december 1870)

Portret, geschilderd door zijn broer Valeriano Bécquer

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Georg Britting werd op 17 februari 1891 geboren in Regensburg. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007

 

 

Am offenen Fenster bei Hagelwetter

 

Himmlisches Eis

sprang mir auf den Tisch,

rund, silberweiß,

schoß wie ein Fisch

 

weg von der Hand,

die's greifen wollt,

schmolz und verschwand.

Blitzend wie Gold

 

blieb auf dem Holz

nur ein Tropfen dem Blick.

Mächtig die Sonne

sog ihn zurück.

 

 

 

 

Fröhlicher Regen              

 

Wie der Regen tropft, Regen tropft

an die Scheiben klopft!

Jeder Strauch ist naß bezopft.

 

Wie der Regen springt!

In den Blättern singt

eine Silberuhr.

Durch das Gras hin läuft,

wie eine Schneckenspur,

ein Streifen weiß beträuft.

 

Das stürmische Wasser schießt

in die Regentonne,

daß die überfließt,

und in breitem Schwall

auf den Weg bekiest

stürzt Fall um Fall.

 

Und der Regenriese,

der Blauhimmelhasser,

Silbertropfenprasser,

niesend faßt er in der Bäume Mähnen,

laustvoll schnaubend in dem herrlich

vielen Wasser.

 

Und er lacht mit fröhlich weißen Zähnen

und mit kugelrunden, nassen Freudentränen.

 

 

 

britting_georg
Georg Britting (7 februari 1891- 27 april 1964)

 

 

 

 

De Australische dichter Andrew Barton "Banjo" Paterson werd geboren op 17 februari 1864 in  Narambla in New South Wales. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007

 

 

Australian Scenery

 

The Mountains
A land of sombre, silent hills, where mountain cattle go
By twisted tracks, on sidelings deep, where giant gum trees grow
And the wind replies, in the river oaks, to the song of the stream below.
A land where the hills keep watch and ward, silent and wide awake
As those who sit by a dead campfire, and wait for the dawn to break,
Or those who watched by the Holy Cross for the dead Redeemer's sake.

A land where silence lies so deep that sound itself is dead
And a gaunt grey bird, like a homeless soul, drifts, noiseless, overhead
And the world's great story is left untold, and the message is left unsaid.


The Plains
A land as far as the eye can see, where the waving grasses grow
Or the plains are blackened and burnt and bare, where the false mirages go
Like shifting symbols of hope deferred -- land where you never know.
Land of plenty or land of want, where the grey Companions dance,
Feast or famine, or hope or fear, and in all things land of chance,
Where Nature pampers or Nature slays, in her ruthless, red, romance.

And we catch a sound of a fairy's song, as the wind goes whipping by,
Or a scent like incense drifts along from the herbage ripe and dry
-- Or the dust storms dance on their ballroom floor, where the bones of the cattle lie.

 

 

 

 

Patterson
Andrew Paterson (17 februari 1864 – 5 april 1941)  

Paterson op een Australisch $10 biljet

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Ruth Rendell werd geboren als Ruth Grasemann in Londen op 17 februari 1930. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2008.

 

Uit: A Sight for Sore Eyes

 

They were to hold hands and look at one another. Deeply, into each other's eyes.
"It's not a sitting," she said. "It's a standing. Why can't I sit on his knee?"
He laughed. Everything she said amused or delighted him, everything about her captivated him from her dark red curly hair to her small white feet. The painter's instructions were that he should look at her as if in love and she at him as if enthralled. This was easy, this was to act naturally.
"Don't be silly, Harriet," said Simon Alpheton. "The very idea! Have you ever seen a painting by Rembrandt called The Jewish Bride?"
They hadn't. Simon described it to them as he began his preliminary sketch. "It's a very tender painting, it expresses the protective love of the man for his young submissive bride. They're obviously wealthy, they're very richly dressed, but you can see that they're sensitive, thoughtful people and they're in love."
"Like us. Rich and in love. Do we look like them?"
"Not in the least, and I don't think you'd want to. Ideas of beauty have changed."
"You could call it 'The Red-haired Bride.' "
"She's not your bride. I am going to call it 'Marc and Harriet in Orcadia Place'--what else? Now would you just stop talking for a bit, Marc?"


 

Rendell
Ruth Rendell (Londen, 17 februari 1930)

 

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en acteur Pêr-Jakez Helias werd geboren op 17 februari 1914 in Pouldreuzig, Penn-ar-Bed. Helias verzamelde ook volksverhalen uit zijn geboortestreek. Hij schreef zowel in het Frans als in het Bretons. Zijn grootste succes was de roman Le Cheval d'orgueil uit 1975, in 1980 verfilmd door Claude Chabrol.

 

Uit: Le cheval d'orguei

 

" Trop pauvre que je suis pour posséder un autre animal, du moins 'le Cheval d'Orgueil' aura-t-il toujours une stalle dans mon écurie ". Ainsi parlait à l'auteur, son petit-fils, l'humble paysan Alain Le Goff qui n'avait d'autre terre que celle qu'il emportait malgré lui aux semelles de ses sabots de bois. " Quand on est pauvre, mon fils, il faut avoir de l'honneur. Les riches n'en ont pas besoin. " Et l'honneur consiste à tenir et à faire respecter son rang, si humble soit-il.L'auteur a grandi dans ce sentiment. Avant d'apprendre le français, il a été élevé en milieu bretonnant, dans une société qui vivait selon un code strictement établi. Il n'enseigne pas, il raconte minutieusement comment on vivait dans une "paroisse" bretonnante de l'extrême Ouest armoricain dans la première moitié de ce siècle. Il nous fait partager sa profonde conviction: ceux qui jugent les paysans comme des êtres grossiers sont eux-mêmes des esprits sommaires et naïfs. Il affirme que ce sont des siècles de mépris culturel qui ont fini par déclencher jacqueries et révoltes chez les paysans de notre pays. Et puis, un jour,"le Cheval d'Orgueil" a secoué furieusement sa crinière !“

 

 

 

 

jakez
Pêr-Jakez Helias (17 februari 1914 – 13 augustus 1995)

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Fjodor Sologoeb  (eig. Fjodor Koezmitsj Teternikov) werd geboren in Sint-Petersburg op 17 februari 1863. Van 1875 tot 1878 bezocht Sologoeb het Rozjdestvogymnasium. In juni 1882 studeerde hij af aan instituut van de Heilige Hilarion in Sint-Petersburg. en kreeg hij een betrekking in Kresttsy, een klein stadje in de provincie Novgorod. In 1891 vergezelde hij zijn zuster Olga, die zich voor een medische opleiding had ingeschreven, naar Sint-Petersburg. Hij ontmoette de dichter Minski, een ontmoeting die een grote ommekeer betekende in het leven van Sologoeb. Het was deze dichter die hem introduceerde in de Petersburgse literaire kringen.In 1892 vestigde Sologoeb zich tenslotte definitief in Sint-Petersburg, na tien jaar dienst in de provincie. Hij maakte er onder andere kennis met Dmitri Merezjkovski en diens vrouw Zanaida Gippius. Hij begon mee te werken aan het tijdschrift Severnyj Vestnik, het symbolistische tijdschrift bij uitstek. Een eerste gedicht van Fjodor Teternikov verscheen in het tweede nummer van 1892 en andere volgden in 1893. In 1892 begon hij aan zijn beroemdste werk Melki bes, die echter pas in 1905 zou verschijnen. Reeds in 1902 had hij het werk voltooid, maar tijdschriften weigerden het te publiceren omdat het te bijtend en te vreemd was. Uiteindelijk bleek het tijdschrift Voprosy zjizni (Levensvragen) bereid de roman te plaatsen. In 1907 werd de roman uiteindelijk in zijn geheel uitgegeven en direct haalde hij hoge verkoopcijfers. Reeds in 1909 waren er vijf drukken verschenen en werd het boek bewerkt tot een toneelstuk.

 

 

Devil's Swing

 

Over the rushing river

Where shaggy fir-trees stand,

The devil himself is pushing

My swing with furry hand.

 

Pushing, he laughs away,

       And up I go,

       And down I go,

The seat creaks ominously,

The rope begins to fray,

Rubbing against a bough.

 

Prolonged the seat-board's creaking,

As up and down it glides.

With wheezy laughter shaking,

The devil holds his sides.

 

l hang on, swinging, gliding,

       As up I go,

       And down I go,

Slithering, slipping, sliding,

My dizzy gaze avoiding

The devil down below.

 

Above the shady fir-tree,

A voice laughs from the blue:

"You've landed on the swing, see! -

Swing, and to hell with you!"

 

And in the shaggy fir-tree,

A raucous hullabaloo:

"You've landed on the swing, see! -

Swing, and to hell with you!"

 

The devil will not leave it,

The swing will fly apace

Till with a violent buffet

I'm swept clean off my place,

 

Until the last few strands

Of hemp snap finally,

Until my native land

Comes flying up at me.

 

I'll soar above that fir-tree

And bang earth with my head.

So swing the swing on, devil,

Higher, higher… Aah! 

 

 

 

 

 

Feodor_Sologub
Fjodor Sologoeb  (17 februari 1863 - 5 december 1927)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Friedrich Maximilian Klinger werd geboren op 17 februari 1752 in Frankfurt am Main. Zijn vader stierf vroeg en zijn moeder moest als was- en vroedvrouw het gezin onderhouden. Toch kon hij met financiële steun van de jonge Goethe het gymnasium bezoeken. Hij begon een studie rechten in Gießen, maar besloot na eerste successen als theaterschrijver de universiteit te verlaten. In 1780 werd hij eerst voorlezer, daarna officier in dienst van de Russische troonopvolger grootvorst Paul. Met hem maakte hij verschillende reizen door Europa. In 1776 verscheen onder de titel Der Wirrwarr zijn drama Sturm und Drang. Andere belangrijke werken uit die tijd zijn Zwillinge en Simsone Grisaldo.

 

Uit: Sturm und Drang

 

WILD. Heida! nun einmal in Tumult und Lärmen, daß die Sinnen herumfahren wie Dachfahnen beim Sturm. Das wilde Geräusch hat mir schon so viel Wohlsein entgegengebrüllt, daß mir's würklich ein wenig anfängt besser zu werden. So viel Hundert Meilen gereiset um dich in vergessenden Lärmen zu bringen – Tolles Herz! du sollst mir's danken! Ha! tobe und spanne dich dann aus, labe dich im Wirrwarr! – Wie ist's euch?

BLASIUS. Geh zum Teufel! Kommt meine Donna nach?

LA FEU. Mach dir Illusion Narr! sollt mir nicht fehlen, sie von meinem Nagel in mich zu schlürfen, wie einen Tropfen Wasser. Es lebe die Illusion! – Ei! ei, Zauber meiner Phantasie, wandle in den Rosengärten von Phyllis' Hand geführt –

WILD. Stärk dich Apoll närrischer Junge!

LA FEU. Es soll mir nicht fehlen, das schwarze verrauchte Haus gegenüber, mitsamt dem alten Turm, in ein Feenschloß zu verwandeln. Zauber, Zauber Phantasie! – Lauschend. Welch lieblich, geistige Symphonien treffen mein Ohr? – – Beim Amor! ich will mich in ein alt Weib verlieben, in einem alten, baufälligen Haus wohnen, meinen zarten Leib in stinkenden Mistlaken baden, bloß um meine Phantasie zu scheren. Ist keine alte Hexe da mit der ich scharmieren könnte? Ihre Runzeln sollen mir zu Wellenlinien der Schönheit werden; ihre herausstehende schwarze Zähne, zu marmornen Säulen an Dianens Tempel; ihre herabhangende lederne Zitzen, Helenens Busen übertreffen. Einen so aufzutrocknen, wie mich! – He meine phantastische Göttin! – Wild, ich kann dir sagen, ich hab mich brav gehalten die Tour her. Hab Dinge gesehen, gefühlt, die kein Mund geschmeckt, keine Nase gerochen, kein Aug gesehen, kein Geist erschwungen –.“

 

 

 

Klinger
Friedrich Maximilian Klinger (17 februari 1752 – 25 februari 1831)

 

 

 

 

De Australische dichteres, schrijfster, uitgeefster en suffragette Louisa Lawson werd geboren op 17 februari 1848 in Mudgee, New South Wales. In 1888 begon zij met het uitgeven van Dawn, het eerste Australische tijdschrift dat door uitsluitend vrouwen gemaakt werd. Het verscheen zeventien jaar lang en behield al die tijd een streng feministische lijn. Na haar pensionering in 1905 publiceerde Lawson The Lonely Crossing and Other Poems.

 

The Hill Of Death

 

No downward path to death we go

Through no dark shades or valleys low,

But up and on o’er rises bright

Toward the dawn of endless light.

 

For not in lowlands can we see

The path that was and that to be,

But on the height, just where the soul

Takes deeper breath to reach the goal.

 

There we can see the winding way

That we have journeyed all our day,

Then turn and view with spirits still

Our future home beyond the hill. 

 

 

 

 

lawson_louisa3
Louisa Lawson (17 februari 1848 – 12 augustus 1920)

 

 

 

 

De  Duitse dichter Max Schneckenburger werd geboren op 17 februari 1819 in Talheim bij Tuttlingen. Hij is vooral bekend gebleven als dichter van het lied Die Wacht am Rhein. Schneckenburger schreef het in 1840 toen Frankrijk de linkse Rijnoever bedreigde. Populair werd het echter pas tijdens de Frans-Duitse oorlog van 1870/71,  op muziek gezet door Karl Wilhelm. In de tijd van de Duitse keizers had het de status van – officieus – volkslied.

 

 

Die Wacht am Rhein (Fragment)


Es braust ein Ruf wie Donnerhall,
Wie Schwertgeklirr und Wogenprall:
Zum Rhein, zum Rhein, zum deutschen Rhein,
Wer will des Stromes Hüter sein?
Lieb’ Vaterland, magst ruhig sein,
Fest steht und treu die Wacht am Rhein!

Durch Hunderttausend zuckt es schnell,
Und aller Augen blitzen hell;
Der deutsche Jüngling, fromm und stark,
Beschirmt die heil’ge Landesmark.
Lieb’ Vaterland, magst ruhig sein,
Fest steht und treu die Wacht am Rhein!

 

 

 

 

Schneckenburger3

Max Schneckenburger (17 februari 1819 – 3 mei 1849)

 

 

 

17-02-07

Chaim Potok, Gustavo Adolfo Bécquer, Georg Britting, Andrew Paterson, Ruth Rendell


De Amerikaanse schrijver Herman Harold (Chaim) Potok werd geboren in New York City op 17 februari 1929. Hij kreeg vanwege de traditie van zijn ouders na zijn geboorte ook nog de Hebreeuwse namen Chaim Tzvi ('chaim' betekent 'leven'). Hij werd vooral bekend door zijn debuutroman The Chosen (De uitverkorene/De rechtvaardiging) (1967), die meteen een bestseller werd en het vervolgboek The Promise (De Belofte, 1969). The Chosen werd in 1981 verfilmd en ook bewerkt voor theater. Deze twee boeken gaan over de vriendschap tussen twee joodse jongens, waarvan de één uit een streng chassidisch milieu komt en de ander een liberale opvoeding heeft gehad. Het thema, de spanning tussen beide werelden kende Potok uit zijn eigen leven. Hij werd opgevoed in een orthodox-joods gezin. Zijn literaire aspiraties wekten veel weerstand op in zijn milieu.

 

Uit: The Chosen

 

"The world kills us! The world flays our skin from our bodies and throws us to the flames! The world laughs at Torah! And if it does not kill us, it tempts us! It misleads us! It contaminates us! It asks us to join in its ugliness, its impurities, its abominations! The world is Amalek! It is not the world that is commanded to study Torah, but the people of Israel! Listen, listen to this mighty teaching." His voice was suddenly lower, quieter, intimate. "It is written, 'This world is like a vestibule before the world-to-come; prepare thyself in the vestibule, that thou mayest enter into the hall.' The meaning is clear: The vestibule is this world, and the hall is the world-to-come. Listen. In gematriya, the words 'this world' come out one hundred sixty-three, and the words 'the world-to-come' come out one hundred fifty-four. The difference between 'this world' and 'the world-to-come' comes out to nine. Nine is half of eighteen. Eighteen is chai, life. In this world there is only half of chai. We are only half alive in this world! Only half alive!"

 

 

Potok
Chaim Potok (17 februari 1929 – 23 juli 2002)

 

Gustavo Adolfo Bécquer werd op 17 februari 1836 in Sevilla geboren als Gustavo Adolfo Domínguez Bastida. Hij is een van de bekendste dichters uit de Spaanse romantiek. Toen hij  vijf jaar oud was stierf zijn vader, een bekende schilder die groot aanzien genoot. Nog geen vijf jaar daarna liet zijn moeder acht weeskinderen achter. Gustavo werd door zijn peettante in huis genomen en bleef tot 1854 in Sevilla wonen. Hij besloot literatuur te gaan studeren en zocht zijn geluk in Madrid. Hij schreef artikelen in plaatselijke kranten en tijdschriften maar succes bleef uit. Om geld te verdienen schreef hij voor de Dirección de Bienes Nacionales, maar hij werd al snel ontslagen omdat zijn baas hem betrapte bij het tekenen van scenes uit het werk van Shakespeare. Vanaf 1858 verbleef hij weer in Sevilla, waar hij door tbc en syphilis echter niet meer tot werken kwam. Zijn beroemdse werken zijn Rimas  en Leyendas (Legenden) die vaak samen worden uitgegeven.

 

 

VI

Como la brisa que la sangre orea
sobre el oscuro campo de batalla,
cargada de perfumes y armonías
en el silencio de la noche vaga.

Símbolo del dolor y la ternura,
del bardo inglés en el horrible drama
la dulce Ofelia, la razón perdida,
cogiendo flores y cantando pasa
.

 

VI

Wie die Brise, welche das Blut auslüftet
Über dem dunklen Schlachtfeld,
Beladen mit Gerüchen und Harmonien
Im Schweigen der schwerfälligen Nacht;

Symbol des Schmerzes und der Zärtlichkeit,
Am englischen Barden im schrecklichen Drama
Die sanfte Ophelia verstandesverlustig
Blumen pflückend und singend vorbeigeht.

 

 

XIII

Tu pupila es azul y cuando ríes
su claridad suave me recuerda
el trémulo fulgor de la mañana
que en el mar se refleja.

Tu pupila es azul y cuando lloras
las trasparentes lágrimas en ella
se me figuran gotas de rocío
sobre una violeta.

Tu pupila es azul y si en su fondo
como un punto de luz radia una idea
me parece en el cielo de la tarde
una perdida estrella.

 

XIII

Deine Pupille ist blau, und wenn Du lachst
Erinnert mich ihre sanfte Klarheit
An den zitternden Glanz des Morgens,
     Der im Meer widerscheint.

Deine Pupille ist blau, und wenn Du weinst
Bilden die durchsichtigen Tränen in ihr
Tropfen von Tau
     Über einem Veilchen.

Deine Pupille ist blau, und wenn auf ihrem Grund
Eine Idee wie ein Lichtpunkt ausstrahlt
Erscheint mir im Abendhimmel
     Ein verlorener Stern!

 

 

Vertalingen door Arne-Wigand Baganz

 

 

 

Becquer
Gustavo Adolfo Bécquer (17 februari 1836 – 22 december 1870)

 

De Duitse schrijver Georg Britting werd op 17 februari 1891 geboren in Regensburg. In 1914 trok meldde hij zich als vrijwilliger voor het leger. Daarna ging hij naar München en begon hij met schrijven. Hij was uitgever van «Die Sichel», een tijdschrift voor literatuur en grafiek. Hij schreef toneelstukken, een roman en talrijke gedichten en verhalen. Hij ontving o.a. de Immermann-Preis, 1959 het Bundesverdienstkreuz, 1961 en de Große Preis von Nordrhein-Westfalen.

 

Mitten im Föhrenwald

Der Schnee fiel nicht mehr, aber die Wolken hingen
Ober den Wald.
Der Fuchs umschlich witternd die heimtückisch treuherzigen Schlingen,
Der Rabe saß auf dem Föhrenast, blinzelnd, großväteralt.

Das Eichhörnchen lockte es, über den gefrorenen Weiher zu springen,
Die Luft war silbern und kalt.
Die blaue Eisdecke fing an zu singen,
Und der Mond sah gelb aus dem Wolkenspalt.

Vorm Tor der Scheune, im wollnen, geringen
Janker stand Josef und hatte die Fäuste geballt,
Und seine Ohren, die geschärften, wachsamen, empfingen
Jeden Laut, und plötzlich hat er breit und befreit übers bärtige Antlitz gestrahlt.

Das Eichhörnchen rief er an, den Raben, den Fuchs, und vor allen Dingen
Das gelbe Gesicht, das über der Waldlichtung hing, den Mond, kreisrund von Gestalt.
Und er hob die Arme, als wolle er sie alle umschlingen,
Denn er hatte einen seligen Seufzer vernommen,
Und er schrie: Freut euch mit mir, ihr Tiere, ihr frommen,
Maria ist niedergekommen
Mitten im Föhrenwald!

Und das Eichhörnchen stellte schräg den brennroten Schwanz,
Und der Fuchs nieste höflich und kam Josef sehr nah.
Der Rabe wackelte am Ast einen steifen Tanz,
Und eine Sternschnuppe fiel und sang zwitschernd: Halleluja!

Der Mond ging so tief herab, daß er Josef gelbäugig ins Auge sah,
Und Josef im Janker lachte und in der Scheune ganz
Leis lachte Maria.


Britting
Georg Britting (7 februari 1891- 27 april 1964)

 

De Australische dichter Andrew Barton "Banjo" Paterson werd geboren op 17 februari 1864 in  Narambla in New South Wales. Hij schreef veel ballades en gedichten over het leven in het Australische achterland, de outback. Een van zijn beroemdste gedichten is "Waltzing Matilda". Het gedicht werd op muziek gezet, en werd vervolgens een van de populairste Australische liedjes. Andere gedichten zijn onder andere "The Man From Snowy River", waarop een film en een TV serie werden gebaseerd, en "Clancy of the Overflow", het verhaal over een "drover" (iemand die verantwoordelijk was om kuddes vee over lange afstanden naar een markt te brengen). Patersons gedichten gaven een erg romantische kijk op het leven in de outback. Paterson zelf woonde in de stad, en werkte als een advocaat.

 

 

Waltzing Matilda

 

Once a jolly swagman camped by a billabong,
Under the shade of a coolibah tree,
And he sang as he watched and waited 'til his billy boiled
"Who'll come a-Waltzing Matilda, with me?"

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda
Who'll come a-Waltzing Matilda, with me
And he sang as he watched and waited 'til his billy boiled
"Who'll come a-Waltzing Matilda, with me?"

Down came a jumbuck to drink from the billabong,
Up jumped the swagman and grabbed him with glee,
And he sang as he stowed that jumbuck in his tucker bag,
"You'll come a-Waltzing Matilda, with me".

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda
"You'll come a-Waltzing Matilda, with me"
And he sang as he stowed that jumbuck in his tucker bag,
"You'll come a-Waltzing Matilda, with me".

Up rode the squatter, mounted on his thoroughbred,
Down came the troopers, one, two, three,
"Where's that jolly jumbuck you've got in your tucker bag?"
"You'll come a-Waltzing Matilda, with me".

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda
"You'll come a-Waltzing Matilda, with me"
"Where's that jolly jumbuck you've got in your tucker bag?",
"You'll come a-Waltzing Matilda, with me".

Up jumped the swagman, leapt into the billabong,
"You'll never catch me alive," said he,
And his ghost may be heard as you pass by the billabong,
"Who'll come a-Waltzing Matilda, with me".

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda
Who'll come a-Waltzing Matilda, with me
And his ghost may be heard as you pass by the billabong,
"Who'll come a-Waltzing Matilda, with me?"

 

 

banjo
Andrew Paterson (17 februari 1864 – 5 april 1941)  

 

De Britse schrijfster Ruth Rendell werd geboren als Ruth Grasemann in Londen op 17 februari 1930. Ze heeft de bijnaam "Queen of Crime" en schrijft ook wel onder het pseudoniem Barbara Vine. Ze werkte aanvankelijk als journalist voordat ze in 1964 haar eerste roman schreef. Ze wordt vooral geroemd om haar taalgebruik en de diep uitgewerkte karakters. Ook zijn in haar boeken de sociale veranderingen te zien. Zo besteedt ze in haar recentere boeken aandacht aan de veranderde sociale status van vrouwen en huiselijk geweld. Voor haar werk heeft ze veel prijzen gekregen. In 1997 kreeg ze de niet-erfbare titel barones. Ze zit in het House of Lords namens de Labour Party.

 

Uit: Adam and Eve and Pinch Me

 

“Sonovia always said "being in the force," never "being a policeman." Minty was disappointed about the car but didn't say so. She missed being taken about in Jock's car, though it was old and what he called a "boneshaker." Laf came out from the front room and gave her a kiss. His name was Lafcadio but that was a bit much of a name to go to bed with, as Sonovia put it, and everyone called him Laf. He and Sonovia were still only in their late forties but had been married since they were eighteen and had four grown-up children, who'd all left home now and either had their own places or were still at university. Auntie used to say you'd think no one else had ever had a son a doctor and a daughter a lawyer, another daughter at university, and the youngest at the Guildhall School of something or other, the way Sonovia went on about it. Minty thought it was something to be proud of but at the same time couldn't really comprehend it; she couldn't imagine all the work and study and time that had gone into getting where they had.

"I've seen a ghost," she said. "When I got in from work. In the front room, sitting in a chair. It was Jock."

 

 

Rendell
Ruth Rendell (Londen, 17 februari 1930)