23-03-08

Pasen (Inge Lievaart), Steven Saylor, Yōko Tawada, Gary Whitehead, Mitch Cullin, Daniel Biga, Ceija Stojka, Nils-Aslak Valkeapää, Roger Martin du Gard, Hamvas Béla


Alle bezoekers en mede-bloggers een Vrolijk Pasen!

 

 

 

RubensResurrection
Pieter Paul Rubens,
'De verrijzenis van Christus',

 

 

 

Pasen

In het doodspunt van de tijd,
in de donkerste der nachten,
dieptepunt van antimachten,
grondverloren elk verwachten,
werd het Pasen, nieuwe tijd,
nieuwe toekomst, wonderwijd.

In dit morgenlijk begin,
in dit heden van Gods dromen
– leven aan de dood ontkomen –
ingeplant en opgenomen,
gaan wij vol verwondering,
nieuwe mens, de toekomst in.


 

Uit: Inge Lievaart,  'Toen werd het morgen midden in de nacht', uitgeverij Kok, Kampen 2005

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Saylor is afgestudeerd aan de universiteit van Texas in de vakken geschiedenis en klassieken. Hij schreef onder meer romans over de geschiedenis van Texas, maar zijn meest bekende werken zijn de boeken van de Roma Sub Rosa series, waar de Romeinse detective Gordianus allerlei belangrijke zaken in het antieke Rome oplost. Voorafgaand aan deze serie heeft Saylor ook homoseksueel getinte erotische fictie geschreven onder het pseudoniem Aaron Travis. Saylor leeft sinds 1976 samen met zijn partner Richard Salomon. Ze zijn officieel geregistreerd als 'domestic partners' te San Francisco in 1991.

 

Uit: Roma

“A Stop on the Salt Route 1000 B.C.

As they rounded a bend in the path that ran beside the river, Lara recognized the silhouette of a fig tree atop a nearby hill. The weather was hot and the days were long. The fig tree was in full leaf, but not yet bearing fruit. Soon Lara spotted other landmarks --- an outcropping of limestone beside the path that had a silhouette like a man’s face, a marshy spot beside the river where the waterfowl were easily startled, a tall tree that looked like a man with his arms upraised. They were drawing near to the place where there was an island in the river. The island was a good spot to make camp. They would sleep on the island tonight. Lara had been back and forth along the river path many times in her short life. Her people had not created the path --- it had always been there, like the river --- but their deerskin-shod feet and the wooden wheels of their handcarts kept the path well worn. Lara’s people were salt traders, and their livelihood took them on a continual journey. At the mouth of the river, the little group of half a dozen intermingled families gathered salt from the great salt beds beside the sea. They groomed and sifted the salt and loaded it into handcarts. When the carts were full, most of the group would stay behind, taking shelter amid rocks and simple lean-tos, while a band of fifteen or so of the heartier members set out on the path that ran alongside the river. With their precious cargo of salt, the travelers crossed the coastal lowlands and traveled toward the mountains. But Lara’s people never reached the mountaintops; they traveled only as far as the foothills. Many people livedin the forests and grassy meadows of the foothills, gathered in small villages. In return for salt, these people would give Lara’s people dried meat, animal skins, cloth spun from wool, clay pots, needles and scraping tools carved from bone, and little toys made of wood. Their bartering done, Lara and her people would travel back down the river path to the sea. The cycle would begin again. It had always been like this. Lara knew no other life.”

 

saylor2
Steven Saylor (
Port Lavaca, 23 maart 1956)

 

 

 

 

 

De Japanse schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

Uit: Talisman

 

"Eines Tages hörte ich, wie eine Mitarbeiterin über ihren Bleistift schimpfte. "der blöde Bleistift. Der spinnt.." Jedesmal, wenn sie ihn anspitzte und versuchte mit ihm zu schreiben, brach die Bleistiftmine ab. In der japanischen Sprache kann man einen Bleistift nicht auf diese Weise personifizieren. Der Bleistift kann weder blöd sein noch spinnen. In Japan habe ich noch nie gehört, daß ein Mensch über seinen Bleistift schimpft als wäre er eine Person. Daß ist der deutsche Animismus, dachte ich mir. Zuerst war ich nicht sicher, ob die Frau ihre Wut scherzhaft übertrieb oder ob sie wirklich so wütend war, wie sie aussah. Das war für mich nicht vorstellbar, ein so starkes Gefühl für einen so kleinen Gegenstand empfinden zu können...Die Frau schien aber ihre Worte nicht als Scherz gemeint zu haben. Mit einem ernsthaften Gesicht warf sie den Bleistift in den Papierkorb und nahm einen neuen. Der Bleistift, der im Papierkorb lag, kam mir plötzlich merkwürdig lebendig vor.

Das war die deutsche Sprache, die der für mich fremden Beziehung zwischen diesem Bleistift und der Frau zugrunde lag. Der Bleistift hatte in dieser Sprache die Möglichkeit, der Frau Widerstand zu leisten... Jeder Mensch wird verzweifelt, wenn er plötzlich nicht weiterschreiben kann - Er muß dann seine Position als Schreibender wiederherstellen, indem er über sein stummes Schreibzeug schimpft. Leider handelt es sich hier nicht um einen Animismus. Trotzdem kam mir der Bleistift lebendig vor, als die Frau über ihn schimpfte.

Außerdem kam er mir männlich vor, weil er der Bleistift hieß. In der japanischen Sprache sind alle Wörter geschlechtslos. Die Substantive lassen sich zwar in Gruppen einteilen, es gibt z.B. eine Gruppe der flachen Gegenstände oder der runden. Es gibt natürlich auch die Gruppe der Menschen. Männer und Frauen gehören zusammen dahin. Grammatikalisch gesehen ist im Japanischen nicht einmal ein Mann männlich...“

 

 

 

 

Tawada
Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

Vultures at Point Reyes

They come tracing wide spirals
     with their dreams of red,
          effortless

and perceptive and like time itself
     oblivious to the living,
          seeking only

in their slow resistance the topic
     of their keening—
          that which has ceased

its trampling on the hills, or, if smaller,
     has, too, in its last vision
          seen something

black and distant grow larger
     in the winding down
          like a dark archangel

come to minister—what we, too, must feel
     at the end: something else's
          hunger

accepting our own, the finder found,
     and a sweet sharpness
          to shake

the soul from our bones.

 

 

Sisyphus

Here in this hard place, my face to the gales
amid the crags the past sculpts,

I search the glacial slope for my father's
loping form and for the proud boulder

dropped like a briefcase on a kitchen floor.
What more is there at the end than the harsh wind

of words to recall the climb, the myth a burden
drives into bones as deeply as a life of work,

the falling and the gathering up, the falling
and the gathering up of hope and always

something farther beyond the topmost rock,
so that now I can see my indefatigable father

high above the sea of apathetic faces
with his tie loosened and his hair gone gray

fathering thoughts of letting the stone roll
from his tweed shoulders, and down on his knees

nearly relinquishing optimism the way these
stunted trees, regaled by wind and thin air, collect

themselves into themselves yet remain ever green
and alive even this high, even this untouched?

I have known the withering and the giving in,
the withering and the giving in to weakness

always and the breath that comes easier after
rolling back down into valleys, and the fog a child

loses himself in purposely for the need to be unguarded,
what I grope through even now, blindly downward,

scrambling with the balding weight I carry for a time,
drop and let roll, carry for a time, drop and let roll.

 

 

 

 

gary_whitehead
Gary Whitehead (Pawtucket,  23 maart 1965)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico. Zie ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

Uit: A Slight Trick of the Mind

 

Upon arriving from his travels abroad, he entered his stone-built farmhouse on a summer’s afternoon, leaving the luggage by the front door for his housekeeper to manage. He then retreated into the library, where he sat quietly, glad to be surrounded by his books and the familiarity of home. For almost two months, he had been away, traveling by military train across India, by Royal Navy ship to Australia, and then finally setting foot on the occupied shores of postwar Japan. Going and returning, the same interminable routes had been taken–usually in the company of rowdy enlisted men, few of whom acknowledged the elderly gentleman dining or sitting beside them (that slow-walking geriatric, searching his pockets for a match he’d never find, chewing relentlessly on an unlit Jamaican cigar). Only on the rare occasions when an informed officer might announce his identity would the ruddy faces gaze with amazement, assessing him in that moment: For while he used two canes, his body remained unbowed, and the passing of years hadn’t dimmed his keen gray eyes; his snow-white hair, thick and long, like his beard, was combed straight back in the English fashion.

“Is that true? Are you really him?”

“I am afraid I still hold that distinction.”

“You are Sherlock Holmes? No, I don’t believe it.”

“That is quite all right. I scarcely believe it myself.”

But at last the journey was completed, though he found it difficult to summon the specifics of his days abroad. Instead, the whole vacation–while filling him like a satisfying meal–felt unfathomable in hindsight, punctuated here and there by brief remembrances that soon became vague impressions and were invariably forgotten again. Even so, he had the immutable rooms of his farmhouse, the rituals of his orderly country life, the reliability of his apiary–these things required no vast, let alone meager, amount of recall; they had simply become ingrained during his decades of isolation. Then there were the bees he tended: The world continued to change, as did he, but they persisted nonetheless. And after his eyes closed and his breaths resonated, it would be a bee that welcomed him home–a worker manifesting in his thoughts, finding him elsewhere, settling on his throat and stinging him.”

 

 

 

cullin
Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

 

 

 

De Franse dichter en schrijver  Daniel Biga werd geboren op 23 maart 1940 in Nice. Zie ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

Uit: Le Chant des batailles

 

Comme eux j’ai vu le Djebel. Torturer et tuer : un hasard me l’a évité. Je suis humain : rien de ce qui est humain m’est étranger.
J’aurais pu aussi ; je te comprends. Nous sommes sortis du même moule. Mais crois-moi : moins tu as d’honneur, plus tu y prétends. Grande gueule. A perdre haleine. Moi, très orgueilleusement, je m’inverse. Je m’abaisse. Dans la poussière. Je la mords. Je rampe. Dans le fumier.
Nous sommes sortis du même moule, de la moule du même océan initial, fétide, pur : nous avons rampé dans la même vague mugissante, nous nous sommes effondrés sur le même sable en tempête, sous un ciel de plaies violences. Nous sommes nés verts, noirs, rouges, sombres, dans la glaire, les crachats, la bave sexuelle, le placenta, le pus, les urines, la chiasse. Nous sommes nés les eaux noires. »

 

 

 

BALCON EN FORET

petits au profond du ravin
les pins sont comme une forêt d'asparagus
en pleine croissance

trois grands oiseaux avec leurs cris de femmes
tournoyent dans le ravin dessous
puis montent lentement vrillant l'air
bien au-dessus de mon regard levé

ce même paysage ces montagnes d'enneigement
ce soleil tant d'autres regards l'ont vu
depuis la Genèse
ce n'est que cela
l'immortalité la terre le ciel ce soleil
ces regards qui voltigent éphémères multiples
sont le même toujours unique Regard

(Stations du chemin, édition le dé bleu page 49)

On vit on fait un trou on plante un arbre
on épluche des légumes on cuit un ragoût un pot au feu
le soir on suggère à sa copine de nous sucer la pine
parfois on fait une prière - un peu d'émotion
on reçoit du courrier
(on ne peut pas parler de désert)
on ne répond qu'à une ou deux lettres
on prend de l'Ignatia I5 CH du gelsémium de l'oscillococi-
num
l'hiver est long la ville est grise le bitume pluvieux
on vit dit-on
(...)
on va au travail
on a du mal à simuler
on s'habille sans se doucher
- ou on se douche sans s'habiller -
on se change sans se raser
on baîlle on raille on caille on taille on rote on pète
on jure à mi-voix "crénom de..."
on chie de travers et on a mal au cul
on se lave les mains dans la salade
on dort bouche ouverte en ronflant
etc. etc.
on vit dit-on

 

 

 

daniel_biga
Daniel Biga (Nice, 23 maart 1940)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Ceija Stojka werd op 23 maart 1933 geboren in Kraubarth. Zie ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

Uit: Fern von uns im Traum

 

« Das Mädchen sah sein Gesicht nicht. Sie blieb bei dem, was ihr die alte Frau geraten hatte. Sie scherzten herum, dabei machte sich das Mädchen sanft an seinen Fuß heran und band den Faden um seinen Fuß. »Ich gehe, meine Geliebte«, sagte er, »mein Augenstern, ich gehe!« – »Geh nur!«, antwortete sie.
Als er ging, lief der Faden von seinem Fuß, lief und lief. Das Mädchen aber hielt sein Ende fest. Wisst ihr, es war so ein großes Knäuel! Und, Freunde, ich kann euch sagen, das Mädchen ging immer hinterher. Sie folgte ihm, um zu sehen, was ihr Geliebter machte und wohin er ging. Sie geht ihm nach. Wohin geht sie, wohin nicht? Auf den Friedhof. Jener war nämlich ein Mulo, ein Totengeist. Als sie gesagt hatte: »Ich bin die Schönste, und du hast mir keinen Geliebten gegeben, Teufel oder Gott!«, da hatte sie den Teufel genannt und nicht nur Gott – hätte sie nur Gott erwähnt, dann ginge dieses Märchen nicht weiter! ...”

 

 

 
Stojka
Ceija Stojka (Steiermark, 23 maart 1933)

 

 

 

De Samische dichter, schilder, musicus en fotograaf  Nils-Aslak Valkeapää werd geboren op 23 maart 1943 in Palonjoensuu nabij Enontekiö. Zie ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

Uit: THE SUN, MY FATHER

 

spring labors are demanding
snow melts, the female reindeer yearn
ptarmigans molt, screaming

month of crust snow, brittle, brief
hard snow, crust
wet snow, bad skiing conditions
slush

watery snow
sleet
rain
whirling snow
sleet
rain
water on the ice bubbling

sweat
chill
dogs
wind, gentle
breeze
light
infinite light, through the eyelids
dawn burning red
in my head the migration route
in my ears the echoes of
herd bells
tinkling, clinking

spring’s bare spots
sea gulls


tidal beach


***

in these cold lands we migrate, day after day
year after year, for now at least
we trek this barren tundra
from generation to generation
and over time we become a part of this land
where our roots spread

that is how our youth is spent, our strength, the time of life
on the tundra at night and in daylight
that is how the blood sings
the creeks of our veins
color life alive
adorns with happiness
with sorrow
makes the calf skin soft
the knife edge sharp
that is how the water fall of life roars
the ice rumbles
storms howl

and a part of life is that the old ones leave
make room for new life
humans come and go
people are born, disappear
that is how the ocean of life sighs
the waves
wave after wave
that is how people disappear
like foam in the current of life
just a wave, the great one
it too rolls in life’s ocean
which now roars above us

and nobody knows
for how long anything
lives

 

 

Valkeapaa
Nils-Aslak Valkeapää
(23 maart 1943 – 26 november 2001)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 23 maart 2007.

 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly.

 

De Hongaarse schrijver Hamvas Béla werd geboren op 23 maart 1897 in Eperjes (tegenwoordig Prešov).

 

 

17-04-06

Pasen 2000

 

‘Tempora mutantur, et nos mutamur in illis’  denk je wel wanneer je onderstaand gedicht van Mischa de Vreede vergelijkt met dat van Gezelle gisteren.

 

Pasen 2000

gedroomd dat er een soort kar voorbij kwam
met mensen die eieren bij zich hadden
hun handen eromheen
boers gedoe

ze riepen me toe dat het gewoonte was
in de plaats waar ik woon
– Camperduin –
om met Pasen een ei neer te leggen
daar waar je een dier had begraven
in de tuin dus

ik zag het voor me:
onder het prille groen van de vlier
bij het houten kruis van de poes
waarop in plakletters staat te lezen:
Jantje 17 jaar lief

en ook voor het huis
tussen de hemelse scylla's
waar Engel ligt:
een 6 jaar jonge teckel
geveld door hernia

hier en daar zo'n volmaakt gaaf gegeven
schijnbaar verloren in rommelig gras

wakker geworden
verbaasd
aan Grieks gedacht
bloedrode eieren op de zerken
'Christus is waarlijk opgestaan'

ei is ding dus dood
maar wat eruit komt piepen
beweegt
van levendigheid

nog verder denkend
half alweer dromend
zag ik ze staan
Engel en Jantje
leurend aan de keukendeur
deerlijk bemodderd
verwijtend hun blik:

Waar was je nou
in dat voortdurende donker?
Waar bleef je nou
in dat verschrikkelijke niks?

ik moest hun bekennen
dat ik
die over hun welzijn beschikt had
ook degeen was geweest
die hen 'inslapen' liet
snikkend niet kijkend
maar toch

het deerde hun niet
en ik liet hen binnen
hun eten schrokten ze op
ik streelde hun holle flanken
wist me vergeven
en voelde me God

(uit: 'Zeestenen', De Prom, Baarn 2001)

 

Mischa de Vreede in 1959

 

Gerard Reve

Erwin Mortier heeft zaterdag bij de uitvaart van Gerard Reve een schitterende grafrede gehouden. Die wou ik hier toch niet onvermeld laten.

20:49 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pasen, romenu, mischa de vreede |  Facebook |

16-04-06

Pasen

 

Pasen

 

Pasen, Pasen,
luide klinke
nu de slag van
lerke en vinke
nu de stem van
mens en dier!
Pasen, Pasen,
wijdt het vier,
wijdt het licht en
pint de lampen,
laat de verse
wierook dampen:
Hallelujah,
't jok is af
van de dood en
van het graf!


Pasen, Pasen,
opgestanden
is de God, die
boze handen
hadden aan het
kruis gedaan:
heeft Hij hout en
steen en ijzer
overwonnen,
die, verrijzer,
Hallelujah,
één uit al,
leeft en immer
leven zal!


Pasen, Pasen,
dwaze mannen
dachten Hem in 't
graf te spannen,
met Pilatus'
zegelmerk:
Pasen, Pasen,
ijdel werk,
ijdel waken:
God almachtig
is verrezen,
eigenkrachtig,
Hallelujah,
door de steen,
eer de zon in
't oosten scheen.


Pasen, Pasen,
luide klinke
nu de taal van
lerk en vinke
nu de taal van
mens en dier!
Pasen, Pasen,
wijdt het vier,
wijdt het licht en
spijst de lampen,
laat de blauwe
wierook dampen:
Hallelujah,
God is groot:
overwinnaar
van de dood!

 

Guido Gezelle
uit: Tijdkrans I in
Verzameld Dichtwerk van Guido Gezelle

 

 

Guido Gezelle



20:39 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guido gezelle, pasen, romenu |  Facebook |