07-04-11

Jens Peter Jacobsen, Gustav Landauer, Roger Lemelin, Hervé Bazin, Flora Tristan

 

De Deense dichter en schrijver Jens Peter Jacobsen werd geboren op 7 april 1847 in Thisted. Zie ook mijn blog van 7 april 2007 en ook mijn blog van 7 april 2009 en ook mijn blog van 7 april 2010.

 

Uit: Niels Lyhne (Vertaald door Hanna Astrup Larsen)

 

“SHE had the black, luminous eyes of the Blid family, with delicate, straight eyebrows; she had their boldly shaped nose, their strong chin, and full lips. The curious line of mingled pain and sensuousness about the corners of her mouth was likewise an inheritance from them, and so were the restless movements of her head. But her cheek was pale, her hair was soft as silk and was wound smoothly around her head.

Not so the Blids; their coloring was of roses and bronze. Their hair was rough and curly, heavy as a mane, and their full, deep, resonant voices bore out the tales told of their forefathers, whose noisy hunting parties, solemn morning prayers, and thousand and one amorous adventures were matters of family tradition.

Her voice was languid and colorless. I am describing her as she was at seventeen. A few years later, after she had been married, her voice gained fullness, her cheek took on a fresher tint, and her eye lost some of its luster, but seemed even larger and more intensely black.

At seventeen she did not at all resemble her brothers and sisters; nor was there any great intimacy between herself and her parents. The Blid family were practical folk who accepted things as they were; they did their work, slept their sleep, and never thought of demanding any diversions beyond the harvest home and three or four Christmas parties. They never passed through any religious experiences, but they would no more have dreamed of not rendering unto God what was God's than they would have neglected to pay their taxes. Therefore they said their evening prayers, went to church at Easter and Whitsun, sang their hymns on Christmas Eve, and partook of the Lord's Supper twice a year.“

 

 

 

Jens Peter Jacobsen (7 april 1847 – 30 april 1885)

Portret door E. Josephson, 1879

 

 

Lees meer...

06-04-11

Jakob Ejersbo, John Pepper Clark, Günter Herburger, Uljana Wolf

 

De Deense schrijver en journalist Jakob Ejersbo werd geboren in Rødovre op 6 april 1968. Zie ook mijn blog van 6 april 2009.

 

Uit: Exile (Vertaald door Don Bartlett)

 

A metre and a half above me, as I kick off from the sandy bottom with my flippers, the surface of the water is living silvery blue. I turn onto my back and see the luminous underside of the small waves through my goggles. At my approach the small fish silently flee into the coral on the sea bed. It’s over. The summer holidays have come to an end. We’re going to drive my elder sister Alison to Kilimanjaro Airport – she’s catching the plane to England. In a few days I’ll be back at boarding school; without Alison. I kick my way to the surface and suck in air. The world is noisy. I remove my goggles and blink under the water. Salt water – so that no one can see I have been crying.
   I walk up the slope. Baobab Hotel is shrouded in silence – the main building with the reception area and the restaurant; bungalows scattered between the baobab trees. We don’t have many guests. Alison is at home packing. She’s going to live with my father’s sister and study hotel management at a school in Birmingham for six months, after which she will do her practical training at a hotel. I lean against the door frame to her bedroom.
   ‘Are you going to leave me all alone with the codgers?’ I ask.
   ‘Yes,’ says Alison.
   ‘They’ll do my head in,’ I say.
   ‘I’ve got to learn something,’ Alison says. Dad passes in the corridor. I turn my head after him.
   ‘I haven’t seen England for three years. We’ve lived here for twelve – I’ll end up as a Tanzanian,’ I say aloud. He continues on down the corridor.
   ‘You’ll get to England soon enough,’ he says without looking back.
   ‘I bloody need to go now,’ I say. Dad pulls up and eyes me.
   ‘Calm down now,’ he says. ‘I told you not to swear at home. You can go and visit Alison next year.’

 

 

 


Jakob Ejersbo (6 april 1968 - 10 juli 2008)

 

 

Lees meer...

Dan Andersson, Erich Mühsam, Georges Darien, Jean-Baptiste Rousseau, Alexander Herzen, Nicolas Chamfort

 

De Zweedse dichter en schrijver Dan Andersson werd geboren op 6 april 1888 in Skattlösberg (Dalarna). Zie ook mijn blog van 6 april 2009 en ook mijn blog van 6 april 2010.

 

Uit: Svarta visor (Fragment, vertaald door Klaus-Rüdiger Utschick)

 

Um den Bettler von Luossa saß das ganze Dorf im Ring
und am Lagerfeuer hörte seinen Sang
über Bettler, über Tippler, über manches Wunderding
und seine Sehnsucht eine ganze Mondnacht lang:

Irgendetwas hinter Bergen, jenseits Blumen und Gesängen,
irgendetwas hinter Sternen und dem heißen Herzen mein —
hört ihr? — etwas raunt und flüstert, will mich locken und bedrängen:
‘Komm zu uns, denn diese Erde kann dein Reich nicht länger sein.’

Oftmals lauschte ich ganz still dem leisen Wogenschlag am Strand,
und es rauschte still das wilde Meer im Traum,
und die Brandung warf mich sanft in jenes formenlose Land,
wo die Liebsten, die wir kannten, haben Raum.

Für ein ewig wildes Sehnen haben Mütter uns geboren,
aus den Wehen der Geburt stieg unser erster Jammerlaut,
und zu Gaukelspiel und Taumel hat die Erde uns erkoren,
als wir spielten Elch und Löwe, Bettler, Schmetterling und Gott.

 

 

 

 

Dan Andersson (6 april 1888 – 16 september 1920)

 

 

Lees meer...

Brigitte Schwaiger, Julien Torma, Levon Shant, Aasmund Olavsson Vinje

 

De Oostenrijkse schrijfster Brigitte Schwaiger werd geboren op 6 april 1949 in Freistadt. Zie ook mijn blog van 6 april 2007 en ook mijn blog van 6 april 2009 en ook mijn blog van 6 april 2010.

 

Uit: Reisen mit dem Neunundvierziger

 

„Vielleicht noch zum Sacher und mich mit einer Gräfin verwechseln lassen, was mir einmal geschah. Es ist 1979 gewesen, als ich im Hotel Sacher etwas abzuholen hatte. Dort saß Paul Wittgenstein, der Cousin des Philosophen Ludwig Wittgenstein, im Foyer. Er trug keine Schuhe, denn die wurden gerade geputzt. Paul Wittgenstein litt an der manisch-depressiven Krankheit, womit wir beim Thema wären. Paul Wittgenstein soll seiner Familie auf die Nerven gegangen sein mit seiner Krankheit. In der Manie tut einer, was ihm gerade einfällt, und er hört nicht auf. Bis sie merken, dass er eine Manie hat, und dann zwingen sie ihn mehr oder weniger, ins Spital zu gehen. Früher hat man Zwangsjacken gegeben, Arme hineingesteckt, hinten zugebunden. Heute gibt man Medikamente. Dann tritt eine Phase der Beruhigung ein, und zur Sicherheit wird man meist auch "weggesperrt". Also, ein Beruhigungsmittel, dann ein spezielles Medikament, und die Patientin sabbert, wenn sie wieder herumgeht, es tropft ihr der Speichel von der Unterlippe, ich glaube, ich habe das schon beschrieben. Dann erfolgt eine Phase der Depression, das ist notwendig, sagt man, damit der Patient dann aus der Tiefe der Sinnlosigkeitsgefühle wieder in die Höhe kommt, aber eine Manie darf es nicht werden. Zu Hause soll er, soll sie dann brav die Medikamente nehmen. Jedem wäre die Manie lieber, nur endet sie halt so, dass einer oder eine nicht mehr Herr, Herrin seiner, ihrer Sinne ist.

Bei uns im Bezirk waren mehrere schon auf der Baumgartner Höhe. Man trifft einander in der Kaiserstraße, in der Westbahnstraße, Zieglergasse, Neubaugasse, man grüßt einander oder auch nicht: Es möchte nicht jeder, jede dadurch, dass er, sie alte Bekannte trifft, an Steinhof erinnert werden, es schauen also einige weg.“

 

 

 

Brigitte Schwaiger (6 april 1949 – 26 juli 2010)

 

 

Lees meer...

Kazim Ali

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Kazim Ali werd geboren op 6 april 1971 in Croydon, Engeland. Hij behaalde zijn Bachelor of Arts (1993) en Master of Arts (1995) in Albany (NY) en zijn Master of Fine Arts aan de New York University in 2001.KazimisAliisde schrijver vantwee bundels poëzie,The Far Mosque (2005) enThe Fortieth Day (2008). Als vertalerpubliceerde hijWater's Footfall doorSohrabSepehri(2011).Verder schreef hij de romansQuinn’s Passage (2005) en The Disappearance of Seth (2009),BrightFelon: Autobiography and Cities (2009) en Orange Alert: Essays on Poetry, Art and the Architecture of Silence (2010), enFasting for Ramadan,2011.Hij isassistent-professorCreativeWritingaan het OberlinCollege endoceert aan deUniversity of SouthernMaine.Zijn werk isin veletijdschriften, zoals Best American Poetry 2007, American Poetry Review en de Boston Review gepubliceerd. Daarnaast is hij medeoprichter van uitgeverij Nightboat Books.

 

Uit: The Disappearance of Seth

 

„A week after the Manhattan sky revised itself and he had to abandon work on the building he was redesigning, a building that was now underneath tons of debris and ash, Saif meets Zel in a cafe near Washington Square, the air washing its hands with the thick quilt of ash, scraps of paper, dirt, a glittering net that billows.

Flesh leaking into me. A person casts themselves into the sky and dissolves. A theory Saif remembers reading about: that a person falling from a great height dies before hitting the ground: scares himself to death.

Unproveable.

Or the soul is like smoke. Likes that idea. A person casts himself into the clouds and the soul disperses. Maybe the soul is like water and once in the air, the soul can condense on any available surface, like a window, or a drinking glass.

Can rain down again into him.

The night can rain down again into him.

A night raining orange and ruin. The blue day cut with it.

He was like that: drinking the air and letting it burn his inside.

Zel doesn’t think it could happen like that. “They didn’t jump, Saif. I read in the paper that it was the change in air pressure due to the burning jet fuel. The windows were blown out and the people were pulled from the building into the air.”

Saif thnks two things at once, grotesque and sublime: first Gibreel and Saladin, falling from Rushdie’s airplane: bits of ash from the end of a cigar; and then: how strange that the sky pulled the people into itself.

Is he still human that he can think poetically about monstrosity?“

 

 

Kazim Ali (Croydon, 6 april 1971)

10:28 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kazim ali, romenu |  Facebook |

05-04-11

Hugo Claus, Algernon Swinburne, Bora Ćosić

 

De Vlaamse schrijver Hugo Claus werd in Brugge geboren op 5 april 1929. Zie ook mijn blog van 5 april 2007 , mijn blog van 19 maart 2008 mijn blog van 5 april 2008. en ook mijn blog van 20 maart 2009. en mijn blog van 5 april 2009 en mijn blog van 20 maart 2010 en ook mijn blog van 5 april 2010.

 

Uit: Het verdriet van België

 

Wij gaan ons moeten schikken,’ zei Bomama.
‘Wij hebben ons altijd moeten schikken. Wij hebben niets anders gedaan in onze vaderlandse geschiedenis!’
‘Ja, maar voor het eerst zijn we onder Germanen. Van dezelfde stam, onder elkaar.’
‘Wij zijn daar vet mee. Als ik iemand bezig hoor over “onder elkaar”, dan weet ik hoe laat het is.’
‘Hitler doet toch zijn best om de Vlaamse krijgsgevangenen eerder naar huis te sturen dan de Waalse. Hij ziet dus klaar in onze Vlaamse toestand, hij is op de hoogte dat we eeuwenlang uitgezogen geweest zijn.”

(...)

“Er zal nooit iets uit dat Vlaanderen van ons komen zolang we niet met zijn allen de dood onder ogen durven zien. Zolang we dat benauwde risicoloze laffe systeem van eigenbelangen de bovenhand laten krijgen. Het is maar op het terrein dat ge dat inziet. Daar en niet elders. Dat ge inziet dat ge als Vlaming de Duitse broeders niet alleen kunt laten vechten.”

(...)

“Het verdriet van België, dat zijt gij,’ zei Meerke en hapte naar adem met een rauw snurkje. Toen hoorde hij met zijn eigen flaporen Tante Violet binnensmonds vloeken. ‘Godverdegodver, rotte smeerlap, die in mijn sacoche zit, in mijn foto’s en in mijn brieven zit te snuffelen!’
(Haar sacoche! Weer moest hij grinniken en gieren van binnen, want Vlieghe zei het vlakbij in de verre monotone begraven mufstinkende tijd van dat ander Vrouwenhuis in Haarbeke, ‘Gij hebt in haar sacoche gezeten’ en bedoelde de handtas van vel en vlees en haar dat tussen vrouwenbenen zit.)” (...)

“Hij werd wakker met een korst in zijn neusgaten. Hij pulkte. Begon aan een nieuw schrift. Mama was nog zo stom niet toen ze vroeg of zijn verhaal over het Gesticht van Haarbeke ging. Gejaagd als Papa, koud als Peter tijdens zijn leven (en zeker nu, grijnsde Louis) schreef hij: ‘Dondeyne had een van de zeven Verboden Boeken onder zijn schort verstopt en mij meegelokt.’ Hij schrapte het woordje ‘mij’ en verving het door ‘Louis’.”

 

Hugo Claus, Algernon Swinburne, Bora Ćosić, Romenu

Hugo Claus (5 april 1929 – 19 maart 2008)

 

Lees meer...

Werner J. Egli, Michael Georg Conrad, Arthur Hailey, Paolo Ferrari

 

De Zwitserse schrijver Werner J. Egli werd geboren in Luzern op 5 april 1943. Zie ook mijn blog van 5 april 2008 en ook mijn blog van 5 april 2009 en ook mijn blog van 5 april 2010.

 

Uit: Aus den Augen, voll im Sinn

 

„Ich knallte ihm eine. Nicht sofort, weil ich zuerst sichergehen wollte, dass ich es nicht bloß mit einem Anfänger zu tun hatte, der keine Ahnung von der Anatomie eines Mädchens hatte. Aber als ich merkte, dass er wirklich nur seinem Trieb folgte und keinen Respekt vor mir hatte, sagte ich: »Scusi, ich will nicht, dass du das tust.« Da er nicht aufhörte, knallte ich ihm eine. Einfach so. Das machte ihm

einen Moment lang zu schaffen. War ihm wahrscheinlich noch nie passiert. Nicht bei einem Mädchen aus dem hohen Norden, das nur nach Rimini kam, um sein Herz zu verschenken. Hatte wohl zu viele deutsche und italienische Schnulzenschlager gehört, von Liebe und Meer und Sonnenschein und so. Hatte wahrscheinlich echt keine Ahnung von nichts, dieses südländische Wunderwerk der Natur.

»Ninabambina, lass es geschehen«, stöhnte er mir in wundervoll gebrochenem Deutsch in das Ohr, an dem er eben noch herumgeknabbert hatte. »Du wirst es nicht bereuen, das verspreche ich dir. Ich bin voller Liebe für dich, kleine Nina.«

Ach, wie schön. Hatte mir Philipp noch nie gesagt. Ich bin voller Liebe für dich, kleine Nina. Konnte er auch nicht, weil ich nämlich fast fünf Zentimeter größer war als er. Außerdem war er kein Quatschkopf, schon gar nicht, wenn es um unsere Liebe ging.

Auf jeden Fall waren meine um mich besorgten Eltern ziemlich enttäuscht, als ich ihnen beim späten Frühstück auf der Hotelterrasse sagte, dass ich Nando den Laufpass gegeben hatte. Völlig perplex verzichtete mein Vater sogar darauf, seinen Vitaminsaft zu trinken, latschte zum Strand hinunter und

ließ sich im warmen Sand eingraben, weil das gut gegen Gicht und andere altersbedingte Gelenkschmerzen sein soll.“

 

wegli_jpg.jpg

Werner J. Egli (Luzern, 5 april 1943)

 

Lees meer...

04-04-11

Maya Angelou, Wolfgang Windhausen, Marguerite Duras

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Maya Angelou (eig. Margueritte Johnson) werd geboren in Saint Louis, Missouri, op 4 april 1928. Zie ook mijn blog van 4 april 2009 en ook mijn blog van 4 april 2010.

 

Alone 

 

Lying, thinking

Last night
How to find my soul a home

Where water is not thirsty

And bread loaf is not stone

I came up with one thing

And I don't believe I'm wrong

That nobody,

But nobody

Can make it out here alone.

 

Alone, all alone

Nobody, but nobody

Can make it out here alone.

 

There are some millionaires

With money they can't use

Their wives run round like banshees

Their children sing the blues

They've got expensive doctors

To cure their hearts of stone.

But nobody

No, nobody

Can make it out here alone.

 

Alone, all alone

Nobody, but nobody

Can make it out here alone.

 

Now if you listen closely

I'll tell you what I know

Storm clouds are gathering

The wind is gonna blow

The race of man is suffering

And I can hear the moan,

'Cause nobody,

But nobody

Can make it out here alone.

 

Alone, all alone

Nobody, but nobody

Can make it out here alone.

 

 

 

 

Touched by an Angel 

 

We, unaccustomed to courage

exiles from delight

live coiled in shells of loneliness

until love leaves its high holy temple

and comes into our sight

to liberate us into life.

 

Love arrives

and in its train come ecstasies

old memories of pleasure

ancient histories of pain.

Yet if we are bold,

love strikes away the chains of fear

from our souls.

 

We are weaned from our timidity

In the flush of love's light

we dare be brave

And suddenly we see

that love costs all we are

and will ever be.
Yet it is only love

which sets us free.

 

 

 

Maya Angelou (Saint Louis, 4 april 1928)

 

 

Lees meer...

Edith Södergran, Michiel van Kempen, Robert Schindel

 

De Fins-Zweedse dichteres Edith Irene Södergran werd geboren in Sint-Petersburg op 4 april 1892. Zie ook mijn blog van 4 april 2009 en ook mijn blog van 4 april 2010.

 

 

The Hyacinth

I.

I stand here courageous, in joyful anticipation.
Will fate throw snowballs at me?
May the snow seep through my brown hair,
may the snow cool my exuberant neck.
I raise my head. I have my secret. What could master me?
I am unbroken, a hyacinth that cannot die.
I am a spring flower with pink bells
rising full of earth's carefree triumph:
To live unsurpassed, certain, without resistance in the world.

II.
I emerge a hyacinth out of hard-frozen ground.
Break me off with your mighty hands--Life.
I kiss your hand, more succulent than I.
Break me off as a jewel for a queen.
If there be a carefree and lighthearted queen,
may she hold the hyacinth as a sceptre in her hand,
spring's fragile symbol, related to the sun.

 

 



Edith Södergran (4 april 1892 - 24 juni 1923)

 

 

Lees meer...

Bettina von Arnim, Paul Gadenne, Comte de Lautréamont, Rémy de Gourmont, Thomas Mayne Reid, Michael Schneider

 

De Duitse dichteres en schrijfster Bettina von Arnim werd op 4 april 1785 geboren in Frankfurt am Main. Zie ook mijn blog van 4 april 2007 en ook mijn blog van 4 april 2008,en ook mijn blog van 4 april 2009 en ook mijn blog van 4 april 2010.

 

 

Auf diesem Hügel überseh ich meine Welt!
 
Auf diesem Hügel überseh ich meine Welt!
Hinab ins Tal, mit Rasen sanft begleitet,
Vom Weg durchzogen, der hinüber leitet,
Das weiße Haus inmitten aufgestellt,
Was ist's, worin sich hier der Sinn gefällt?
 
Auf diesem Hügel überseh ich meine Welt!
Erstieg ich auch der Länder steilste Höhen,
Von wo ich könnt die Schiffe fahren sehen
Und Städte fern und nah von Bergen stolz umstellt,
Nichts ist's, was mir den Blick gefesselt hält.
 
Auf diesem Hügel überseh ich meine Welt!
Und könnt ich Paradiese überschauen,
Ich sehnte mich zurück nach jenen Auen,
Wo Deines Daches Zinne meinem Blick sich stellt,
Denn der allein umgrenzet meine Welt.


 

 

 

Bettina von Arnim (4 april 1785 – 20 januari 1859)

Op een oud 5 D-Mark biljet

 

 

Lees meer...

Marko Klomp

 

De Nederlandse dichter en schilder Marko Klomp werd geboren op 4 april 1974 in Goes. Klomp volgde zijn opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten St.Joost in Breda van 1994 tot 1998 en is sinds 2009 kunstenaarslid van de Pulchri Studio te Den Haag. Hij werd in 2009 genomineerd voor de SKA Haagse Schilderkunst Award. Klomp laat zich in zijn schilderijen leiden door verschillende facetten van het contrast. Het gebruik van een onscherpe focus is kenmerkend voor zijn werk. In 2010 debuteerde Marko Klomp met de gedichtenbundel "Spalken van de levenslijn" uitgegeven door De Witte Uitgeverij.

 

 

Schoonmaakbeurt

 

Ruimtelijkheid komt geen stap verder

ze liggen daar al een tijdje,
sterk vervuild geraakte herinneringen
naast de overvolle afvalbakken

lege handen reinigen en poetsen en
opgebouwde struikelblokken soppen,
in het bekende excuus,

sommige rotzooi mag blijven liggen,
geleefd hebben is binnen
een paar tellen opgeruimd
en verwerkt.

 

 


Marko Klomp (Goes, 4 april 1974)

 

12:06 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marko klomp, romenu |  Facebook |

03-04-11

Charles Ducal, Adriaan Jaeggi, Frederik van Eeden, Peter Huchel, Johanna Walser, Arlette Cousture, Edward Everett Hale

 

De Vlaamse dichter en schrijver Charles Ducal (pseudoniem van Frans Dumortier) werd geboren in Leuven op 3 april 1952. Zie ook mijn blog van 3 april 2008 en ook mijn blog van 3 april 2009 en ook mijn blog van 3 april 2010.

 

 

Moer

 

Zij bijt haar jongen niet dood,
als de wereld ze aan wil raken.
Zij geeft ze als talenten uit
om winst te maken: rijkdom,
roem, kroost - krenten
in de korst van haar liefde.

Nee, zij bijt ze niet dood,
maar knibbelt en kaagt aan hun adem,
snibt in hun taal, roert haar tong
in de heimelijkheid tussen hun lakens.
Zij hokt in hun wil, een instinct,
zij kunnen het nest niet verlaten,

bouwen hun huizen rondom het hare,
een blinde cirkel, een bloedsomloop
van reizen, schrijven en baren,
van zich vervolmaken
tegen haar dood.

 

 

 

Pad

 

Er zit een pad op mijn leven
een grote onwrikbare pad
die opeet wat ik wil vergeten,
opdat de schuld niet ontsnapt.

Zo vet en vervuld het verleden,
zo nietig de pijn van de dag,
b.v. dat ik je lichaam wil strelen,
maar niet bewegen kan. Goedenacht.

Kon ik een naald in haar steken,
werd zij onttoverd misschien, een mens,
kon de schuld misschien wel geregeld,
b.v. ieder de helft.

 

 

 

Charles Ducal (Leuven, 3 april 1952)

 

 

Lees meer...

Washington Irving, Josef Mühlberger, George Herbert, Bodo von Hodenberg, Friedrich Emil Rittershaus, Pieter Aspe

 

De Amerikaanse schrijver Washington Irving werd geboren op 3 april 1783 in Manhattan, New York. Zie ook mijn blog van 3 april 2007 en ook mijn blog van 3 april 2009 en ook mijn blog van 3 april 2010.

 

Uit: The Legend of Sleepy Hollow

 

„I am of this mind with Homer, that as the snaile that crept out of her shel was turned eftsoones into a Toad, and thereby was forced to make a stoole to sit on; so the traveller that stragleth from his owne country is in a short time transformed into so monstrous a shape that he is faine to alter his mansion with his manners and to live where he can, not where he would.
I was always fond of visiting new scenes and observing strange characters and manners. Even when a mere child I began my travels and made many tours of discovery into foreign parts and unknown regions of my native city; to the frequent alarm of my parents and the emolument of the town cryer. As I grew into boyhood I extended the range of my observations. My holy day afternoons were spent in rambles about the surrounding country. I made myself familiar with all its places famous in history or fable. I knew every spot where a murder or robbery had been committed or a ghost seen. I visited the neighbouring villages and added greatly to my stock of knowledge, by noting their habits and customs, and conversing with their sages and great men. I even journeyed one long summer's day to the summit of the most distant hill, from whence I stretched my eye over many a mile of terra incognita, and was astonished to find how vast a globe I inhabited.
This rambling propensity strengthened with my years. Books of voyages and travels became my passion, and in devouring their contents I neglected the regular exercises of the school. How wistfully would I wander about the pier heads in fine weather, and watch the parting ships, bound to distant climes. With what longing eyes would I gaze after their lessening sails, and waft myself in imagination to the ends of the earth.“

 

 

Washington Irving (3 april 1783 - 28 november 1859)

Portret, toegeschreven aan Charles Robert Leslie, ca 1820

 

 

Lees meer...

02-04-11

Thomas Glavinic, Émile Zola, György Konrád, Edgar Hilsenrath, Anne Waldman, George Fraser

 

De Oostenrijkse schrijver Thomas Glavinic werd geboren op 2 april 1972 in Graz. Zie ook mijn blog van 2 april 2007en ook mijn blog van 2 april 2008.en ook mijn blog van 2 april 2009 en ook mijn blog van 2 april 2010.

 

Uit: Lisa

 

„Ich bilde mir nicht ein, wahnsinnig viel über die Menschen zu wissen. Aber ich weiß immerhin, dass so ziemlich das Einzige, was einem Menschen bei anderen Respekt verschafft, seine Unabhängigkeit ist.
Und weil ich das über die Fußballfans gesagt habe, alles die reine Wahrheit. Ich sehe sie vor mir, die Schlachtenbummler, die mitreisenden Anhänger, die auf der Heimfahrt im Zug das Spiel diskutieren, Jeansjacke und weiße Socken, gelbe Zähne, Schnauzbart, Schal und Fahne, die Bierdose in der Schwielenhand. Solche Kapazunder sollten das Wahlrecht verlieren. Ich habe nichts gegen Fußball,
aber das geht zu weit, solche Ablenkungsmanöver von der Wirklichkeit gehen absolut zu weit.
Jaja, ich bin ungerecht, aber wer wäre das nicht in meiner Situation. Ich meine, die Lage kann man nicht gerade als ideal bezeichnen. Wenn ich mich vor einem Rudel Hooligans verkrochen hätte, die jemand mit Crack und russischem Billigsprit abgefüllt hat, würde ich mich besser fühlen, wenn nur solche Idioten hinter mir her wären, wie schön wäre das.
Heute war nicht mein Tag. Vorhin habe ich mir auf dem Holzstuhl im Bad einen Schiefer eingezogen, und wo, am Hintern. War das ein Spaß, den da rauszukriegen, das war ein NASA-Projekt. Habt ihr euch schon mal mit einer Pinzette da hinten bearbeitet, in der freien Hand einen kleinen Spiegel?
Eben. In einer solchen Haltung sieht nicht einmal George Clooney würdevoll aus. Und dabei ist es passiert, da habe ich mir auch noch den Rücken verrissen.
Aber wenn ich ein bisschen nachdenke, fallen mir erheblich größere Probleme ein als mein Rücken und mein Sitzfleisch und die Würde. Noch immer spiele ich mit dem Gedanken, in ein Militärdepot einzusteigen und rings um das Haus Tretminen zu legen.“

 

 

 

Thomas Glavinic (Graz, 2 april 1972)

 

 

Lees meer...