Alan Hollinghurst, Radwa Ashour, Hugo Raes, Isabella Nadolny, Vítězslav Nezval


De Britse schrijver Alan Hollinghurst werd geboren op 26 mei 1954 in Stoud, Gloucestershire. Zie ook mijn blog van 26 mei 2007 en ook mijn blog van 26 mei 2008 en ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.


Uit: The Line of Beauty


“He had a blind date at eight that evening, and the hot August day was a shimmer of nerves, with little breezy interludes of lustful dreaming. The date wasn't totally blind - 'just very short-sighted", Catherine Fedden said, when Nick showed her the photograph and the letter. She seemed to like the look of the man, who was called Leo, and who she said was so much her type; but his handwriting made her jumpy. It was both elaborate and impetuous. Catherine had a paperback called Graphology: The Mind in the Hand, which gave her all sorts of warnings about people's tendencies and repressions ("Artist or Madman?" "Pet or Brute?"). "It's those enormous ascenders, darling," she said: "I see a lot of ego." They had pursed their lips again over the little square of cheap blue writing paper. "You're sure that doesn't just mean a very strong sex drive?" Nick asked. But she seemed to think not. He had been excited, and even rather moved, to get this letter from a stranger; but it was true the text itself raised few expectations. "Nick - OK! Ref your letter, am in Personnel (London Borough of Brent). We can meet up, discuss Interests and Ambitions. Say When. Say Where" - and then the enormous rampant L of Leo going halfway down the page.




Don Gilet (Leo) en Dan Stevens (Nick) in de tv-serie „The Line of Beauty“ uit 2006.


Nick had moved into the Feddens' big white Notting Hill house a few weeks before. His room was up in the roof; still clearly the children's zone, with its lingering mood of teenage secrets and rebellions. Toby's orderly den was at the top of the stairs, Nick's room just along the skylit landing, and Catherine's at the far end; Nick had no brothers or sisters but he was able to think of himself here as a lost middle child. It was Toby who had brought him here, in earlier vacations, for his London "seasons", long thrilling escapes from his own far less glamorous family; and Toby whose half-dressed presence still haunted the attic passage. Toby himself had never perhaps known why he and Nick were friends, but had amiably accepted the evidence that they were. In these months after Oxford he was rarely there, and Nick had been passed on as a friend to his little sister and to their hospitable parents. He was a friend of the family; and there was something about him they trusted, a gravity, a certain shy polish, something not quite apparent to Nick himself; which had helped the family agree that he should become their lodger.”



Alan Hollinghurst (Stoud, 26 mei 1954)



Lees meer...

Maxwell Bodenheim, Ivan O. Godfroid, Edmond De Goncourt, Mary Wortley Montagu, Ellen Deckwitz, Machteld Brands


De Amerikaanse dichter en schrijver Maxwell Bodenheim werd geboren op 26 mei 1892 in Hermanville, Mississippi. Zie ook mijn blog van 26 mei 2009 en ook mijn blog van 26 mei 2010.



Advice To a Blue-Bird


Who can make a delicate adventure

Of walking on the ground?

Who can make grass-blades

Arcades for pertly careless straying?

You alone, who skim against these leaves,

Turning all desire into light whips

Moulded by your deep blue wing-tips,

You who shrill your unconcern

Into the sternly antique sky.

You to whom all things

Hold an equal kiss of touch.


Mincing, wanton blue-bird,

Grimace at the hoofs of passing men.

You alone can lose yourself

Within a sky, and rob it of its blue!




The Child Meditates


The oak-tree in front of my house

Smells different every morning.

Sometimes it smells fresh and wise

Like my mother's hair.

Sometimes it stands ashamed

Because it doesn't own the smell

It borrowed from our flower-garden.

Sometimes it has a windy smell,

As though it had come back from a long walk.

The oak-tree in front of my house

Has different smells, like grown up people.


My doll hides behind her pink cheeks,

So that you can't see when she moves,

But it doesn't matter because

She always moves when no one is looking,

And that is why people think she is still.

People laugh when I say that my doll is alive,

But if she were dead, my fingers

Wouldn't know that they were touching her.

She lives inside a little house.

And laughs because I cannot find the door.


The colours in my room

Meet each other and hesitate.

Is that what people call shape?

Nobody seems to think so,

But I believe that lines are dead shapes

Unless they fall against each other

And look surprised, like the colours in my room!




Maxwell Bodenheim (26 mei 1892 – 6 februari 1954)



Lees meer...


Eve Ensler, Friedrich Dieckmann, Egyd Gstättner, Claire Castillon, Jamaica Kincaid, Robert Ludlum


De Amerikaanse schrijfster en feminste Eve Ensler werd op 25 mei 1953 in New York geboren. Zie ook mijn blog van 25 mei 2009 en ook mijn blog van 25 mei 2010


Uit: Insecure at Last


„Security watch. Security clearance. Why has all this focus on security made me feel so much more insecure? What does anyone mean when they speak of security? Why are we suddenly a nation and a people who strive for security above all else?

In fact, security is essentially elusive, impossible. We all die. We all get sick. We all get old. People leave us. People surprise us. People change us. Nothing is secure. And this is the good news. But only if you are not seeking security as the point of your life.

When security is paramount you can’t travel very far or venture too far outside a certain circle. You can’t allow too many conflicting ideas into your mind at one time, as they might confuse you or challenge you. You can’t open yourself to new experiences, new people, and new ways of doing things. They might take you off course.

You can’t not know who you are; it’s more secure to cling to hard-matter identity. So you become a Christian or a Muslim or a Jew, you are an Indian, or an Egyptian or an Italian or an American. You are heterosexual or homosexual or you never have sex or at least that’s what you say when you identify yourself. You become part of an US, and in order to be secure, you must defend against THEM. You cling to your land because it is your secure place, and you must fight anyone who encroaches on it.

You become your nation, you become your religion. You become whatever it is that will freeze you, numb you, and protect you from change or doubt. But all this does is shut down your mind. In reality, you are not a drop safer. A meteor could still fall from the sky, a tsunami could rise up next to your beach house, someone could fly a plane through your building.“




 Eve Ensler (New York, 25 mei 1953)



Lees meer...

Theodore Roethke, Georges Bordonove, W. P. Kinsella, Max von der Grün


De Amerikaanse dichter Theodore Huebner Roethke werd geboren in Saginaw, Michigan op 25 mei 1908. Zie ook mijn blog van 25 mei 2010 en eveneens alle tags voor Theodore Roethke op dit blog..



Root Cellar


Nothing would sleep in that cellar, dank as a ditch,

Bulbs broke out of boxes hunting for chinks in the dark,

Shoots dangled and drooped,

Lolling obscenely from mildewed crates,

Hung down long yellow evil necks, like tropical snakes.

And what a congress of stinks!

Roots ripe as old bait,

Pulpy stems, rank, silo-rich,

Leaf-mold, manure, lime, piled against slippery planks.

Nothing would give up life:

Even the dirt kept breathing a small breath.




Pickle Belt


The fruit rolled by all day.

They prayed the cogs would creep;

They thought about Saturday pay,

And Sunday sleep.


Whatever he smelled was good:

The fruit and flesh smells mixed.

There beside him she stood,--

And he, perplexed;


He, in his shrunken britches,

Eyes rimmed with pickle dust,

Prickling with all the itches

Of sixteen-year-old lust.




Theodore Roethke (25 mei 1908 - 1 augustus 1963)



Lees meer...

Raymond Carver, John Gregory Dunne, Edward Bulwer-Lytton, Ralph Waldo Emerson, Rosario Castellanos, Alain Grandbois, Naim Frashëri


De Amerikaanse dichter en schrijver Raymond Carver werd geboren op 25 mei 1938 in Port Angeles. Zie ook mijn blog van 25 mei 2009 en ook mijn blog van 25 mei 2010





So early it's still almost dark out.

I'm near the window with coffee,

and the usual early morning stuff

that passes for thought.


When I see the boy and his friend

walking up the road

to deliver the newspaper.


They wear caps and sweaters,

and one boy has a bag over his shoulder.

They are so happy

they aren't saying anything, these boys.


I think if they could, they would take

each other's arm.

It's early in the morning,

and they are doing this thing together.


They come on, slowly.

The sky is taking on light,

though the moon still hangs pale over the water.


Such beauty that for a minute

death and ambition, even love,

doesn't enter into this.


Happiness. It comes on

unexpectedly. And goes beyond, really,

any early morning talk about it.





Photograph of My Father in His Twenty-Second Year


October. Here in this dank, unfamiliar kitchen

I study my father's embarrassed young man's face.

Sheepish grin, he holds in one hand a string

of spiny yellow perch, in the other

a bottle of Carlsbad Beer.


In jeans and denim shirt, he leans

against the front fender of a 1934 Ford.

He would like to pose bluff and hearty for his posterity,

Wear his old hat cocked over his ear.

All his life my father wanted to be bold.


But the eyes give him away, and the hands

that limply offer the string of dead perch

and the bottle of beer. Father, I love you,

yet how can I say thank you, I who can't hold my liquor either,

and don't even know the places to fish?



Raymond Carver (25 mei 1938 – 2 augustus 1988)



Lees meer...


70 Jaar Bob Dylan, Joseph Brodsky, Michael Chabon, Henri Michaux, William Trevor


70 Jaar Bob Dylan



De Amerikaanse zanger, songwriter en dichter Bob Dylan werd geboren als Robert Allen Zimmerman op 24 mei 1941 in Duluth, Minnesota. Zie ook mijn blog van 24 mei 2009 en ook mijn blog van 24 mei 2010. Bob Dylan viert vandaag zijn 70e verjaardag.



Blowing In The Wind


How many roads must a man walk down,

before you call him a man?

How many seas must a white dove fly,

before she sleeps in the sand?

And how many times must a cannon ball fly,

before they're forever banned?


The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.


How many years can a mountain exist,

before it is washed to the sea?

How many years can some people exist,

before they're allowed to be free?

And how many times can a man turn his head,

and pretend that he just doesn't see?


The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.


How many times must a man look up,

before he sees the sky?

And how many ears must one man have,

before he can hear people cry ?

And how many deaths will it take till we know,

that too many people have died?


The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.


The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.




Bob Dylan (Duluth, 24 mei 1941)


Lees meer...

Tobias Falberg, Arnold Wesker, Rainald Goetz, George Tabori, Louis Fürnberg, Michail Sjolochov, Arthur Wing Pinero, Jean de La Varende, Kamiel Vanhole


De Duitse schrijver en tekenaar Tobias Falberg werd geboren op 24 mei 1976 in Wittenberg. Zie ook mijn blog van 24 mei 2010



Botanischer Trichter


Pulsierende Gärten, getarntes

Areal: Signal um Signal versinnlicht

dir Fährten, und tappst du hinein,

zappt das Programm auf


Wachstum im Raffer (ein Fenster

von Millisekunden) eigentlich schöner Wild-

blumen, zahnweiß, Rosa

canina: Blüten vor allem, gefächerte

Massen, die aufblättern bei Eintritt

nachgeben und breit haften,


ein Nightswim in Styropor-

kugeln, nur zäher und merklich mehr

schmerzhaft an den Bissstellen, Mollusken, weiche

Todesstreifen: verlassen, aber technisch gereift und nie

außer Betrieb.




Tobias Falberg (Wittenberg, 24 mei 1976)



Lees meer...


Adriaan Roland Holst, Maarten Biesheuvel, Susan Cooper, Friedrich Achleitner, Jane Kenyon


De Nederlandse dichter Adriaan Roland Holst werd geboren op 23 mei 1888 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 23 mei 2010 en eveneens alle tags voor Adriaan Roland Holst op dit blog.


Uit: Over den dichter Leopold


„Ik weet van de verzen der zoogeaarde dichters er wel genen, die zoozeer voortdurend en in zichzelf verloren dat suizen der ziel lijken te willen geven als de verzen van den dichter Leopold. Hij schijnt het inderdaad vaak welhaast te betreuren, dat zijn aanleg er hem toe brengen moest onze woorden nog te bezigen, vreezend als het ware, dat hunne beteekenissen - al te duidelijk herinnerend aan het vele dat hij meende te moeten achterlaten - hem af zouden leiden en wellicht verhinderen verder te gaan in zijn eenzelvig dolen over de grenzen van het ons bewuste leven naar dat geheim en onverkend gebied, waar hij alleen nog de ‘ééne, onverschenene’ mag te verwachten.

Waar die andere dichters dan ook dit ons omgevend grensgebied, elk in de richting van de windstreek waaruit zijn hart de ziel hoort, meest overschrijden langs oude nu verlaten heirwegen van magische en mystische overleveringen, daar - wellicht gelovend, dat hij alleen als geheel onterfde door zou worden gelaten - meende hij zich elk verkeer van het hart met de zinnen te moeten ontzeggen, tenzij enkel het verkeer van het eigen hart met de eigen zinnen in hun meest schuchtere en verstilde beschroomdheid, zoodat wij, luisterend naar zijn schoone stem- ‘die wegwankelt, die sterven wil’ - weinig meer van zijn tijdelijk leven mogen vernemen, dan dat hij eens van een ontwakende het bewogen worden der ‘zware sleepende wimpers’ waarnam, of hoe hij ‘in den morgen vroeg’ onder langs een muur een arm kind over het ‘prachtige vlak’ van de sneeuw zag schuifelen. Dat is dan het laatste wat wij van hem zien, want het zijn zulke ijle gegevens, het eenige wat zijn verzonken aandacht uit dit leven wel over wilde houden, die dan even onvoorbereid als onnaspeurlijk hem doen verdwijnen naar waar ons zien hem niet meer volgen kan, smalle nauwelijksche paden, door geen gekend dan door dezen stillen zwerver, en waarlangs hij zich schuw en voortvluchtig aan ons onttrekt, over de grenzen van dit rijk verdwijnend in de nevelen.“




Adriaan Roland Holst (23 mei 1888 - 5 augustus 1976) 

Portret door Carel Willink, 1948



Lees meer...

Jack McCarthy, Mitchell Albom, Lydia Rood, Pär Fabian Lagerkvist, Jean Markale, Annemarie Schwarzenbach


De Amerikaanse schrijver en slam poet Jack McCarthy werd geboren op 23 mei 1939 in Massachusetts. Zie ook mijn blog van 23 mei 2009 en ook mijn blog van 23 mei 2010


Uit: The Saga of 57


„an oratorio for 4 voices, 2 microphones, and 54 years


J: The vast majority of the lines in this piece have been culled from your own beautifully punctuated reminiscences. Thank you for giving me the opportunity to do this, and thank you for giving me such great material to work with.


The story of 57 starts when we were fourteen. Who ever came up with the idea of sending boys away to boarding school when they turned fourteen? Must have been some kid’s father. Driving the young males out of the herd.


B: At some point, most of us surely felt that we were sinking, and looked for a life preserver. But the school was expecting us to swim. Huc venite pueri ut viri sitis—and we did.


A: Some of us had to survive summer school just to get in the door.


B: The 32-hour train ride to Exeter was the loneliest, most heart rending event in my life.


A: My father removed his wristwatch and handed it to me and I still wear it today. It would take four days to travel from San Antonio to Exeter.


B: I never studied as hard or as diligently as I did that summer.


A: I flunked Spanish, but they admitted me on my sweet smile and my use of the word sir.


B: The night before Decision Day I went to Phillips Church to ask for divine intervention. Mr. Adkins came out of his house and told me he was going to pass me. I knew at that moment that I was accepted. Effort counted as much as knowledge.


J: That was a well-kept secret!


B: The rest of us arrived right after Labor Day, that saddest of holidays.“




Jack McCarthy (Massachusetts, 23 mei 1939)



Lees meer...

Michaël Vandebril


De Vlaamse dichter Michaël Vandebril werd geboren op 23 mei 1972 in Turnhout. Vandebril studeerde rechten. Hij leidt sinds 2002 de stedelijke dienst Antwerpen Boekenstad en hielp de stad Antwerpen in die functie aan de UNESCO-titel World Book Capital 2004. Vandebril is 'de man achter' het Antwerpse stadsdichterschap en programmeert de Donderdagen van de Poëzie en het nieuwe internationale poëziefestival Felix Poetry Festival. Hij maakte in 2009 als dichter deel uit van het spraakmakende dichtersproject BOEST . In 2011 stelde hij de bloemlezing samen van de 5de Nacht van de Poëzie, waarvan hij curator was. Sinds 2011 maakt hij deel uit van de redactie van Deus ex Machina.


Esprit de l’escalier

een brede glimlach droeg ik vandaag maar mijn woorden kleven
even traag
onder mijn tong ik draag ze een voor een zorgvuldig met me mee
klaar voor vertrek

het is waar wat je zegt je hebt me niets gevraagd ik keer terug
op mijn stappen
de rust van je blik is lang en zeker ik laat zand door mijn vingers
glijden mijn benen

zijn door mos en planten aangetast ik schiet als een paddenstoel
uit de natte grond
kom leg je als een witte schelp tegen me aan neem deze bloem
ik ben de wind

die langs je oren blaast de weg die je zelden gaat zien zal je
met al je ogen ik heb je
in de vingers die zich traag maar zeker om je vouwen nu ik leef
door jouw blik




Michaël Vandebril (Turnhout, 23 mei 1972)

19:28 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: michaël vandebril, romenu |  Facebook |


Erik Spinoy, Arthur Conan Doyle, Anne de Vries, Kees Winkler


De Vlaamse dichter en schrijver Erik Spinoy werd geboren op 22 mei 1960 in Sint-Niklaas. Zie ook mijn blog van 22 mei 2006en ook mijnmijn blog van 22 mei 2008 en ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.



Soms danst de ziel...


Soms danst de ziel
zoals een bom
en vliegt bijna


als hommel zwierend
op een schommel
vol met rozen.


Soms loopt de ziel
als in verband
door dokters


aan elke voet een
ketting en een
loden bol


en zucht of nooit meer kwam
een bevrijder kwam.


Eenzelfde lip verwelkomt
nu de liefste dan weer
de verkrachter




Kasselse Apollo

We kennen niet zijn ongelooflijk hoofd
waarin de appels rijpten. (Zijn tors is
marmer, wit gewelfd.) Wij zien niet meer
de grens die door de ogen liep, waar zon
in sterren overgaat. Maar eens dan breekt
zijn stilte aan. Dan wekt hij slaapsters op,
tot beelden van verhevenheid.

Ooit neemt hij in uw ogen plaats, zijn voet
stapt plechtig uit de tijd. Hij stijgt in u
een hemel in, en zoekt steeds hoger (oude
Montgolfière) naar oeverloze leegten, ver.

Smalwangige atleet. Door hem schrijft gij
de regenboog aan God opnieuw, of Iris, toe.
Loop om zijn mathematisch lichaam heen.
Hij woont zo ver. Er is geen plek
die u niet ziet.

Uw leven moet nu anders zijn.




Erik Spinoy (Sint-Niklaas, 22 mei 1960)



Lees meer...

Gérard de Nerval, Johannes R. Becher, Robert Neumann, Catulle Mendès


De Franse schrijver Gérard de Nerval (pseudoniem van Gérard Labrunie) werd geboren in Parijs op 22 mei 1808. Zie ook mijn blog van 22 mei 2009 en ook mijn blog van 22 mei 2010.





Qu'ils étaient doux ces jours de mon enfance
Où toujours gai, sans soucis, sans chagrin,
je coulai ma douce existence,
Sans songer au lendemain.
Que me servait que tant de connaissances
A mon esprit vinssent donner l'essor,
On n'a pas besoin des sciences,
Lorsque l'on vit dans l'âge d'or !
Mon coeur encore tendre et novice,
Ne connaissait pas la noirceur,
De la vie en cueillant les fleurs,
Je n'en sentais pas les épines,
Et mes caresses enfantines
Étaient pures et sans aigreurs.
Croyais-je, exempt de toute peine
Que, dans notre vaste univers,
Tous les maux sortis des enfers,
Avaient établi leur domaine ?

Nous sommes loin de l'heureux temps
Règne de Saturne et de Rhée,
Où les vertus, les fléaux des méchants,
Sur la terre étaient adorées,
Car dans ces heureuses contrées
Les hommes étaient des enfants.




Chanson gothique


Belle épousée,
J'aime tes pleurs !
C'est la rosée
Qui sied aux fleurs.

Les belles choses
N'ont qu'un printemps,
Semons de roses
Les pas du Temps !

Soit brune ou blonde
Faut-il choisir ?
Le Dieu du monde,
C'est le Plaisir.





Gérard de Nerval (22 mei 1806 – 26 januari 1855)



Lees meer...


Gabriele Wohmann, Urs Widmer, Robert Creeley, Alexander Pope


De Duitse schrijfster Gabriele Wohmann werd op 21 mei 1932 in Darmstadt geboren als Gabriele Guyot. Zie ook mijn blog van 21 mei 2007 en ook mijn blog van 21 mei 2008 en ook mijn blog van 21 mei 2009 en ook mijn blog van 21 mei 2010


Uit: Wann kommt die Liebe


Weil auch diesmal seine alte Freundin wieder einen bedrückten Eindruck machte, fragte ihr Sonntagsteegast nach dem Genuss des zweiten Himbeertörtchens, den er sich durch keine andere Beanspruchung einzutrüben beabsichtigte: Stimmt was nicht? In seinem Innern frohlockte es, auf eine gutmütige Weise war er ein bisschen gemein. Seine Freundin sah jetzt muffelig aus, und er wusste, was nicht stimmte, und er kannte die Antwort auf seine Zusatzfrage: Immer noch keine Post von ihm? Oh, wie hervorragend einfältig sie war, nicht durch und durch, sie konnte ganz schön schlitzohrig sein, aber wenn der menschliche Faktor hinzukam, hakte etwas bei ihr aus. Und einmal pro Woche wusste ihr Gast eine Dosis Dummheit zu schätzen.
Ach ja. Und ich verstehs nicht. Ich hätte nie von ihm gedacht, er könnte undankbar sein. Ein Mann, der solch sensible Hände hat! Die gute alte Hermine seufzte, und ihr kleines aufgepolstertes Pekinesengesicht, auf dem sich alle Merkmale, die in ein Gesicht gehörten, wie aus Platzmangel zusammendrängten, wurde richtig mürrisch. Aber war sie es auch? Ihr Beobachter konnte nicht beurteilen, ob sie so aussah, wie ihr zumute war.
Ratlos? Traurig? Oder böse? Traurigkeit abzubilden ging bei ihrer von den vielen kämpferischen Lebensjahren geprägten Physiognomie nicht. Gut möglich, dass ihre Nachbarn Hermine für eine grimmige alte Frau hielten, und sie wars ja auch manchmal, ganz schön grimmig und garstig und rasch bei der Hand, wenns um Beschwerden ging.”




Gabriele Wohmann (Darmstadt, 21 mei 1932)



Lees meer...

Emile Verhaeren, Tudor Arghezi, Suzanne Lilar, Christian Schloyer


De Vlaamse dichter Emile Verhaeren werd geboren in Sint Amands op 21 mei 1855. Zie ook mijn blog van 21 mei 2010 en eveneens alle tags voor Emile Verhaeren op dit blog.



Wij kunnen niet aan onze omhelzing ontkomen


Wij kunnen niet aan onze omhelzing ontkomen,

Omdat ze intens is en volkomen

Opdat in het lichaam heldere liefde ruste,

Dalen wij samen af in jouw tuin van lusten.


Jouw borsten zijn daar als offergaven

En je handen, alles wat me bekoort;

Niets gaat boven dit naïeve laven

Van teder woord aan wederwoord.


De schaduw van de bloesemtwijgen gaat

Tussen je boezem en je gelaat

En je losgemaakte haren spreiden

Zich als bloemenslingers op de weiden.


De nacht is een blauw-zilver land,

De nacht is een stil ledikant,

De zoete nacht, wiens briesjes langzaamaan

Lelies plukken in het licht van de maan.






Wilde en schone Schelde,

Heel de gloed

van mijn felle jeugd,

hebt gij doen stralen vol overmoed:


als eens het lot mij nederslaat,

men op uw oevers, in uw schoot,

mijn lichaam rusten laat,

om u nog te voelen, na mijn dood !




Emile Verhaeren (21 mei 1855 - 27 november 1916) 

Emile Verhaeren dans son cabinet, 1892, door Théo van Rysselberghe



Lees meer...