In Memoriam Gore Vidal

In Memoriam Gore Vidal



De Amerikaanse schrijver, dramaticus en essayist Gore Vidal is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden. Gore Vidal werd geboren op 3 oktober 1925 in West Point, New York. Zie ook mijn blog van 3 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Gore Vidal op dit blog.


Uit: The City and the Pillar


„One by one, great stars appeared. Jim was perfectly contented, loneliness no longer turning in the pit of his stomach, sharp as a knife. He always thought of unhappiness as the "tar sickness." When tar roads melted in the summer, he used to chew the tar and get sick. In some obscure way he had always associated "tar sickness" with being alone. No longer.

    Bob took off his shoes and socks and let the river cool his feet. Jim did the same.

    "I'll miss all this," said Bob for the dozenth time, absently putting his arm around Jim's shoulders.

    They were very still. Jim found the weight of Bob's arm on his shoulders almost unbearable: wonderful but unbearable. Yet he did not dare move for fear the other would take his arm away. Suddenly Bob got to his feet. "Let's make a fire."

In a burst of activity, they built a fire in front of the cabin. Then Bob brought the blankets outside and spread them on the ground.

    "There," he said, looking into the yellow flames, "that's done." For a long moment both stared into the hypnotically quivering flames, each possessed by his own private daydream. Bob's dream ended first. He turned to Jim. "Come on," he said menacingly. "I'll wrestle you."

    They met, grappled, fell to the ground. Pushing and pulling, they fought for position; they were evenly matched, because Jim, though stronger, would not allow Bob to lose or to win. When at last they stopped, both were panting and sweating. They lay exhausted on the blanket.

    Then Bob took off his shirt and Jim did the same. That was better. Jim mopped the sweat from his face while Bob stretched out on the blanket, using his shirt for a pillow. Firelight gleamed on pale skin. Jim stretched out beside him. "Too hot," he said. "Too hot to be wrestling."

    Bob laughed and suddenly grabbed him. They clung to one another. Jim was overwhelmingly conscious of Bob's body. For a moment they pretended to wrestle. Then both stopped. Yet each continued to cling to the other as though waiting for a signal to break or to begin again. For a long time neither moved. Smooth chests touching, sweat mingling, breathing fast in unison.

    Abruptly, Bob pulled away. For a bold moment their eyes met. Then, deliberately, gravely, Bob shut his eyes and Jim touched him, as he had so many times in dreams, without words, without thought, without fear. When the eyes are shut, the true world begins.

    As faces touched, Bob gave a shuddering sigh and gripped Jim tightly in his arms. Now they were complete, each became the other, as their bodies collided with a primal violence, like to like, metal to magnet, half to half and the whole restored.

    So they met. Eyes tight shut against an irrelevant world. A wind warm and sudden shook all the trees, scattered the fire's ashes, threw shadows to the ground.

    But then the wind stopped. The fire went to coals. The trees were silent. No comets marked the dark lovely sky, and the moment was gone. In the fast beat of a double heart, it died.“


Gore Vidal (3 oktober 1925 – 31 juli 2012)


Cees Nooteboom, Grand Corps Malade, Joanne Rowling, Primo Levi


De Nederlandse dichter en schrijver Cees Nooteboom werd geboren in Den Haag op 31 juli 1933. Zie ook alle tags voor Cees Nooteboom op dit blog.


Uit: Roads to Santiago (Vertaald door Ina Rilke)


„Spain is brutish, anarchic, egocentric, cruel. Spain is prepared to face disaster on a whim, she is chaotic, dreamy, irrational. Spain conquered the world and then did not know what to do with it, she harks back to her Medieval, Arab, Jewish and Christian past and sits there impassively like a continent that is appended to Europe and yet is not Europe, with her obdurate towns studding those limitless empty landscapes. Those who know only the beaten track do not know Spain. Those who have not roamed the labyrinthine complexity of her history do not know what they are travelling through. It is the love of a lifetime, the amazement is never-ending.

From the ship's rail I watch the dusk settle over the island where I have spent the summer. The approaching night steals into the hills, everything darkens; one by one the tall neon street-lamps come on to illuminate the quay with that dead white glow which is as much a part of the Mediterranean night as the moon. Arrival and departure. For years now I have been crossing to and fro between the Spanish mainland and the islands. The white ships are somewhat bigger than they used to be, but the ritual is unchanged. The quay full of white-uniformed sailors, kinsfolk and lovers come to wave goodbye, the deck crowded with departing holiday-makers, soldiers, children, grandmothers. The gangplank has already been raised, the ship's whistle will give one final farewell that will resound across the harbour and the city will echo the sound: the same, but weaker. Between the high deck and the quay below a last tenuous link, rolls of toilet paper. The beginnings flutter on the quay; up at the rail, the rolls will unwind slowly as the ship moves away, until the final, most fragile link with those staying behind is broken and the diaphanous paper garlands drown in the black water.

There is still some shouting, cries wafting back, but it is already impossible to tell who is calling out and what their messages signify. We sail out through the long narrow harbour, past the lighthouse and the last buoy -- and then the island becomes a dusky shadow within the shadow that is night itself. There is no going back now, we belong to the ship. Guitars and clapping on the afterdeck, people are singing, drinking, the deck passengers are settling down for a long night in their steamer chairs, the dinner bell rings, white-jacketed waiters cross and recross the antique dining room under the earnest regard of the king of Spain.“



Cees Nooteboom (Den Haag, 31 juli 1933)

Santiago de Compostella

Lees meer...

William Saroyan


De Amerikaanse dichter en schrijver William Saroyan werd geboren op 31 augustus 1908 in Fresno, Californië. Zie ook mijn blog van 31 augustus 2010 en eveneens alle tags voor William Saroyan op dit blog.



To the Voice of Shah-Mouradian





To the man this humble word:

Great soul, I your voice have heard.

If in fact I stand alone,

My clamor will the wrong atone.


Before your own my voice is small:

You sing, while my poor words must fall

Like so much sodden clay or mud

Into the rush of thought’s swift flood.


Yours is the flowing of the ancient soul.

While mine is but the lisping of the mind.

Yet if music the deaf cannot make whole,

The print shall give hearing to those not blind.






No art is lost and yours shall never be,

For when you sing, you sing at least for me.

And when at last my mortal day is done

Remember, friend, that I shall leave a son,

Tutored to seek the glory of his race

(Wherever he may go, to what strange place)

In your clear voice, which is the very pith

Of our old legend and our deathless myth.


And if the mother of his son shall be

A daughter of our ancient family,

I think she’ll teach him in his early years

That when you sing, though he be moved to tears,

He will yet know how once in strength we stood,

And stand forever in her motherhood.




William Saroyan (31 augustus 1908 – 18 mei 1981)




Zie voor nog meer schrijvers van de 31e augustus ook mijn blog van 31 augustus 2011.

19:49 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: william saroyan, romenu |  Facebook |

In Memoriam Maeve Binchy


In Memoriam Maeve Binchy



De Ierse schrijfster en columniste Meave Binchy is gisteren op 72-jarige leeftijd overleden.Maeve Binchy werd geboren op 28 mei 1940 in Dalkey. Zie ook alle tags voor Maeve Binchy op dit blog.


Uit: Circle of Friends


“Annabel Hogan came in carrying three big bags. She was surprised to see her daughter sitting swinging her legs in the kitchen.

"Aren't you home nice and early? Let me put these things upstairs."

Benny ran over to Patsy when her mother's heavy tread was heard on the stairs.

"Do you think she got it?"

"Don't ask me Benny, I know nothing."

"You're saying that because you do know."

"I don't. Really."

"Was she in Dublin? Did she go up on the bus?"

"No, not at all."

"But she must have." Benny seemed very disappointed.

"No, she's not long gone at all. . . . She was only up the town."

Benny licked the spoon thoughtfully. "It's nicer raw," she said.

"You always thought that." Patsy looked at her fondly.

"When I'm eighteen and can do what I like, I'll eat all my cakes uncooked," Benny pronounced.

"No you won't, when you're eighteen you'll be so busy getting thin you won't eat cakes at all."

"I'll always want cakes."

"You say that now. Wait till you want some fellow to fancy you."

"Do you want a fellow to fancy you?"

"Of course I do, what else is there?"

"What fellow? I don't want you to go anyway."

"I won't get a fellow, I'm from nowhere, a decent fellow wouldn't be able to talk about me and where I came from. I have no background, no life before, you see."

"But you had a great life," Benny cried. "You'd make them all interested in you."



Maeve Binchy (28 mei 1940 – 30 juli 2012)


Patrick Modiano, Cherie Priest, Salvador Novo, Emily Brontë, Alexander Trocchi, Pauline van der Lans


De Franse schrijver Patrick Modiano werd geboren in Boulogne-Billancourt op 30 juli 1945. Zie ook alle tags voor Patrick Mondiano op dit blog.


Uit: Unfall in der Nacht (Vertaald doorElisabeth Edl)


“Vielleicht hatte ich mich bei meinem Sturz am Schädel verletzt. Ich habe mich zu der Frau gedreht. Es überraschte mich, daß sie einen Pelzmantel trug. Mir ist wieder eingefallen, daß Winter war. Außerdem trug der Mann uns gegenüber auch einen Mantel und ich eine von diesen alten Lammfelljacken, wie man sie auf Flohmärkten fand. Ihren Pelzmantel hatte sie bestimmt nicht auf dem Flohmarkt gekauft. Nerz? Zobel? Sie hatte ein sehr gepflegtes Äußeres, was nicht zu den Verletzungen in ihrem Gesicht paßte. Auf meiner Jacke, etwas oberhalb der Taschen, sah ich Blutflecken. Ich hatte eine lange Schramme im linken Handteller, und die Blutflecken auf dem Stoff,

die kamen sicher daher. Sie hielt sich sehr gerade, aber mit geneigtem Kopf, als starre sie auf etwas am Boden. Vielleicht auf meinen schuhlosen Fuß. Die Haare trug sie halblang, und im Licht des Foyers war sie mir blond vorgekommen. Das Polizeiauto war an der Ampel stehengeblieben, auf dem Quai, bei Saint-Germain-l’Auxerrois. Der Mann beobachtete uns immer noch, mal sie und mal mich,

schweigend, mit seinem kalten Blick. Ich fühlte mich langsam an irgend etwas schuldig. Die Ampel wurde nicht grün. Es brannte noch Licht in dem Café an der Ecke Quai/Place Saint-Germain-l’Auxerrois, wo mein Vater sich oft mit mir verabredet hatte. Das war der Augenblick, um zu fliehen. Vielleicht brauchten wir auch nur diesen Typen auf der Bank zu bitten, daß er uns gehen ließ. Aber ich fühlte mich außerstande, das kleinste Wort hervorzubringen. Er hat gehustet, ein schleimiges Raucherhusten, und ich war überrascht, einen Ton zu hören. Seit dem Unfall herrschte tiefe Stille um mich, als hätte ich das Gehör verloren. Wir fuhren den Quai hinunter. Als das Polizeiauto auf die Brücke einbog, spürte ich, wie ihre Finger mein Handgelenk umfaßten. Sie lächelte mich an, wie um mich zu beruhigen, aber ich hatte überhaupt keine Angst. Mir schien sogar, als wären wir, sie und ich, uns schon bei anderer Gelegenheit begegnet und als habe sie immer dieses Lächeln. Wo hatte ich sie schon gesehen?”



Patrick Modiano (Boulogne-Billancourt, 30 juli 1945)

Lees meer...


Harry Mulisch, Chang-Rae Lee, Wolfgang Bittner, Stanley Kunitz, Marja Brouwers


De Nederlandse schrijver Harry Mulisch werd geboren op 29 juli 1927 in Haarlem. Zie ook alle tags voor Harry Mulisch op dit blog.


Uit; The Procedure (Vertaald door Paul Vincent)




yes, of course I can come straight to the point and start with a sentence like: The telephone rang. Who's ringing whom? Why? It must be something important, otherwise the file wouldn't open with it. Suspense! Action! But I can't do it that way this time. On the contrary. Before anything can come to life here, we must both prepare ourselves through introspection and prayer. Anyone who wants to be swept along immediately, in order to kill time, would do better to close this book at once, put the television on, and sink back on the settee as one does in a hot foam bath. So before writing and reading any further we're going to fast for a day, and then bathe in cool, pure water, after which we will shroud ourselves in robes of the finest white linen.

I've switched the telephone and the front doorbell off and turned the clock on my desk away from me; everything in my study is waiting for the events to come. The first luminous words have appeared in the ultramarine of the computer screen, while outside the dazzling, setting autumn sun shines over the square. From the blazing western sky tram rails stream like molten gold from a blast furnace; between the black trees cars appear from the chaos, disappear into it, people walk at the tips of shadows that are yards long. From the position of the sun in my room I can see what time it is: the light is falling diagonally, it's six o'clock, rush hour, for most people the day's work is over.

The origin of man was a complicated affair. Much of it is still obscure, not only in biological, but also in theological circles. In the Bible, indeed, this creature is actually created twice, and to a certain extent three times. Genesis 1:27 tells us that on the sixth and last day of creation the following happened: "So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them." So there were two of them; immediately afterward God says: "Be fruitful, and multiply." So the man was Adam, but the woman wasn't Eve, because the primeval mother of us all saw the light of day only later, when the week of creation was long since over; she wasn't created separately, but came forth from a rib of Adam's.“



Harry Mulisch (29 juli 1927 – 30 oktober 2010)


Lees meer...


Remco Campert, Malcolm Lowry, Angélica Gorodischer, Gerard Manley Hopkins, Stephan Sanders


De Nederlandse dichter en schrijver Remco Campert werd op 28 juli 1929 in Den Haag geboren. Zie ook alle tags voor Remco Campert op dit blog.



Boerin in Iviers


Elke dag nog praat ze
met zijn grafsteen
op het kleine kerkhof aan de overkant
uitzicht over het dal
met het dunne riviertje
glinsterend als een spinnendraad in het Noord-Franse licht

sinds hij dood is
doet ze minder aan de tuin
eens haar trots

ze kreeg er nog een prijs voor
de senator kwam er voor over
helemaal uit Parijs
waar hij een appartement had
en een vriendin
het was vlak voor de verkiezingen
die hij won

de koeien zijn verkocht
de tractor staat te roesten in het hoge gras
het erf is netjes aan kant
en er is nog hout voor één winter




Het Vak


Langzaam groeit in mij
de ander die in niets op mij lijkt
en toch alles in zich heeft
van mij die hem baren moet

dan rijst het doek dat me scheidt
van mijn tijd die nu gekomen is
de zaal opent zich veelvuldig
gespiegeld vlees en bloed

even is het alles stilte
wachtend op het eerste woord
dat het schouwtoneel de wereld
tot leven beven doet

côté jardin: de geliefde werpt haar mantel af
côté cour: de moordenaar komt aangezet






In de zoele middagwind
zat ik op een bankje
op de Boulevard du Général Leclerc
naast een oude heer
die Indochina nog had meegemaakt
rozet in zijn knoopsgat
witte sjaal om zijn uitgedroogde hals
en een mormel van een hondje
aandachtig aan zijn voet
toen Sophie Marceau actrice
die ik kende uit de bladen
vergezeld van haar fotograaf
uit een limousine stapte
en bij het lichtjes vasthouden
van haar zonnehoed
haar roomblanke oksel toonde

het hondje kefte
en de oude heer en ik
we stonden als één man op
zongen een liedje
maakten kleine pasjes
draaiden met onze kont

maar zij zag ons niet.




Remco Campert (Den Haag, 28 juli 1929)

Lees meer...


Dolce far niente (Robert Louis Stevenson)


Dolce far niente



Summer Sun


Great is the sun, and wide he goes
Through empty heaven with repose;
And in the blue and glowing days
More thick than rain he showers his rays.

Though closer still the blinds we pull
To keep the shady parlour cool,
Yet he will find a chink or two
To slip his golden fingers through.

The dusty attic spider-clad
He, through the keyhole, maketh glad;
And through the broken edge of tiles
Into the laddered hay-loft smiles.

Meantime his golden face around
He bares to all the garden ground,
And sheds a warm and glittering look
Among the ivy's inmost nook.

Above the hills, along the blue,
Round the bright air with footing true,
To please the child, to paint the rose,
The gardener of the World, he goes.




Claude Monet, Champs des coquelicots, 1881




St. Martin's Summer


AS swallows turning backward
When half-way o'er the sea,
At one word's trumpet summons
They came again to me -
The hopes I had forgotten
Came back again to me.

I know not which to credit,
O lady of my heart!
Your eyes that bade me linger,
Your words that bade us part -
I know not which to credit,
My reason or my heart.

But be my hopes rewarded,
Or be they but in vain,
I have dreamed a golden vision,
I have gathered in the grain -
I have dreamed a golden vision,
I have not lived in vain.


Robert Louis Stevenson (13 november 1850 - 3 december 1894)




Zie voor de schrijvers van de 27e juli ook mijn blog van 27 juli 2011 deel 1 en eveneens deel 2.


Dolce far niente (William Cullen Bryant)


Dolce far niente



Summer Wind


It is a sultry day; the sun has drank

The dew that lay upon the morning grass,

There is no rustling in the lofty elm

That canopies my dwelling, and its shade

Scarce cools me. All is silent, save the faint

And interrupted murmur of the bee,

Settling on the sick flowers, and then again

Instantly on the wing. The plants around

Feel the too potent fervors; the tall maize

Rolls up its long green leaves; the clover droops

Its tender foliage, and declines its blooms.




Zomerlandschap, Fredrik Marinus Kruseman (12 juli 1816 – 25 mei 1882)




But far in the fierce sunshine tower the hills,

With all their growth of woods, silent and stern,

As if the scortching heat and dazzling light

Were but an element they loved. Bright clouds,

Motionless pillars of the brazen heaven;--

Their bases on the mountains--their white tops

Shining in the far ether--fire the air

With a reflected radiance, and make turn

The gazer's eye away. For me, I lie

Languidly in the shade, where the thick turf,

Yet virgin from the kisses of the sun,

Retains some freshness, and I woo the wind

That still delays its coming. Why so slow,

Gentle and voluble spirit of the air?

Oh, come and breathe upon the fainting earth

Coolness and life. Is it that in his caves

He hears me? See, on yonder woody ridge,

The pine is bending his proud top, and now,

Among the nearer groves, chesnut and oak

Are tossing their green boughs about. He comes!




Zomerlandschap, Barend Koekoek (11 oktober 1803 - 5 april 1862)




Lo, where the grassy meadow runs in wives!

The deep distressful silence of the scene

Breaks up with mingling of unnumbered sounds

And universal motion. He is come,

Shaking a shower of blossoms from the shrubs,

And bearing on the fragrance; and he brings

Music of birds, and rustling of young boughs,

And soun of swaying branches, and the voice

Of distant waterfalls. All the green herbs

Are stirring in his breath; a thousand flowers,

By the road-side and the borders of the brook,

Nod gaily to each other; glossy leaves

Are twinkling in the sun, as if the dew

Were on them yet, and silver waters break

Into small waves and sparkle as he comes.




William Cullen Bryant (3 november 1794 – 12 juni 1878)




Zie voor de schrijvers van de 26e juli ook mijn blog van 26 juli 2011 en eveneens deel 2.


Dolce far niente (Burg Hülshoff, Münster)


Dolce far niente



De Duitse dichteres en schrijfster Annette von Droste-Hülshoff werd op 10 januari 1797 op het slot Hülshoff in Westfalen geboren. Zie ook alle tags voor Annette von Droste-Hülshoff op dit blog.




Steigt mir in diesem fremden Lande
Die allbekannte Nacht empor,
Klatscht es wie Hufesschlag vom Strande,
Rollt sich die Dämmerung hervor,
Gleich Staubeswolken mir entgegen
Von meinem lieben starken Nord,
Und fühl' ich meine Locken regen
Der Luft geheimnisvolles Wort -

Dann ist es mir, als hör' ich reiten
Und klirren und entgegenziehn
Mein Vaterland von allen Seiten,
Und seine Küsse fühl' ich glühn;
Dann wird des Windes leises Munkeln
Mir zu verworrnen Stimmen bald,
Und jede schwache Form im Dunkeln
Zur tiefvertrautesten Gestalt.




Burg Hülshoff

Und meine Arme muß ich strecken,
Muß Küsse, Küsse hauchen aus,
Wie sie die Leiber könnten wecken,
Die modernden, im grünen Haus;
Muß jeden Waldeswipfel grüßen,
Und jede Heid' und jeden Bach,
Und alle Tropfen, die da fließen,
Und jedes Hälmchen, das noch wach.

Du Vaterhaus, mit deinen Türmen,
Vom stillen Weiher eingewiegt,
Wo ich in meines Lebens Stürmen
So oft erlegen und gesiegt: -
Ihr breiten, laubgewölbten Hallen,
Die jung und fröhlich mich gesehn,
Wo ewig meine Seufzer wallen
Und meines Fußes Spuren stehn.

Du feuchter Wind von meinen Heiden,
Der wie verschämte Klage weint,
Du Sonnenstrahl, der so bescheiden
Auf ihre Kräuter niederscheint; -
Ihr Gleise, die mich fortgetragen,
Ihr Augen, die mir nachgeblinkt,
Ihr Herzen, die mir nachgeschlagen,
Ihr Hände, die mir nachgewinkt.



Burg Hülshoff

Und Grüße, Grüße, Dach, wo nimmer
Die treuste Seele mein vergißt
Und jetzt bei ihres Lämpchens Schimmer
Für mich den Abendsegen liest,
Wo bei des Hahnes erstem Krähen
Sie matt die graue Wimper streicht
Und einmal noch vor Schlafengehen
An mein verlaßnes Lager schleicht.

Ich möcht' euch alle an mich schließen,
Ich fühl' euch alle um mich her,
Ich möchte mich in euch ergießen,
Gleich siechem Bache in das Meer.
O, wüßtet ihr, wie krank gerötet,
Wie fieberhaft ein Äther brennt,
Wo keine Seele für uns betet
Und keiner unsre Toten kennt!




Annette von Droste-Hülshoff(10 januari 1797 — 24 mei 1848)
Borstbeeld in de tuin van Burg Hülshoff

Zie voor de schrijvers van de 25e juli ook mijn blog van 25 juli 2011 deel 1 en eveneens deel 2.


Dolce far niente (Das deutsche Münster)

Dolce far niente




Das deutsche Münster


Die Menge in den Gassen
Drängt sich vorbei an mir.
Zu wem Vertrauen fassen
Soll ich im Volke hier?

Wie? nach verwandter Seele
Siehst du dich, Wandrer, um,
Als ob dir etwas fehle? –
Betritt dies Heiligtum!




Lambertikirche in Münster

Wie tragen diese Hallen
Und der gewölbte Chor
Aus niedern Erdenwallen
Geist zum Geist empor!

Dies deutsche
Münster baute
Stadt in ihrer Kraft.
Was suchst du erst Vertraute
In ihrer Bürgerschaft?

Ihr ganzes
Volk umfasse,
Das schaffende, mit Lieb‘,
Ob dir auch auf der Gasse
Freund darunter blieb!




Karl May (25. Februar 1842 - 30. März 1912)




Zie voor de schrijvers van de 24e juli ook mijn blog van 24 juli 2012 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.

22:11 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: karl may, dolce far niente, romenu |  Facebook |


Dolce far niente (Friedenssaal zu Münster)

Dolce far niente



Friedenssaal zu Münster

An Freiligrath, 1840.


Zum Friedenssaal! — Es war ein sonn'ger Tag;

Die Lind' im Vorhof legte ihre Schatten

Auf die gefärbten Scheiben, und es brach

Das Licht darin sich in ein trüb Ermatten:


Als wolt' es nicht die düstern Kammern sehn,

Und tiefer nicht in die Gewölbe lugen! —

Vorn sieht man Karls und Heinrichs Bilder stehn,

Die Heiligen, die Deutschlands Krone trugen;


Darob der Aar, des Reiches stolz Panier

Der deutschen Kaiser schreckende Standarte,

Die Flügel schlagend um der Stadt Zimier,

An blanker Zinne, ihrer Freiheit Warte.



Es ist ein düstrer feierlicher Ort!

Viel Bilder schauen mit vergilbten Mienen —

Hier Trautmannsdorff und Orenstierna dort —

Als ob sie selber sich zu zürnen schienen,


Daß sie in diesem Raume hier die Pracht,

Die Kraft, die Herrlichkeit des Reichs begraben,

Und einen Frieden schmachvoll hier gemacht,

Nach welschem Sinn, mit welscher Zunge haben.


Es ist ein düstrer, feierlicher Ort,

Durch den verstorbner Tage Schatten schwanken.

Und durch Jahrhunderte so stecht er fort,

Ein letzt Asyl gespenstischer Gedanken.


Rings steht von alten Panzern eine Zahl,

Mit Schien' und Tartsch', verbogen und verrostet:

Der lang' bestäubten Ritterschwerter Zahl

Hat schon der Väter Blut nicht mehr gekostet.


„Nimm eins zur Hand! Schwing du des Kaisers Schwert!

So wie der Rothbart einst dein Spiel geschlagen,

So bist auch du es, Mann der Lieder, werth,

In deiner Faust des Kaisers Schwert zu tragen!"



„Mir diese Wehr!" Das mächt'ge Waffen klirrt,

Wir lassen keck es um die Häupter kreisen:

„Gekreuzt die Klingen!" — Ha, der Funke schwirrt

Und rasselnd biegt in Scharten sich das Eisen! —


Schwang so dein Roland einst mit läss'ger Faust

Um Sarazenenköpfe Durindane?

Hat Rothbart so durchs Schlachtgewühl gebraust?

Du bist so stark nicht, wie dein grimmer Ahne!


Gewaltge Wucht! Der Arm erlahmt und sinkt:

Da, laß den Flamberg und die Helme stehen;

Sieh, wo im goldnen Sonnenlicht uns winkt

Mit luftgem Flattern unsres Banners Wehen:


Der Blüthenzweig, gewiegt in blauer Luft,

Die herzgeformten Blätter dieser Linden!

Der Strahl ist unser, unser ist der Duft,

Die hellen Tage unser, bis sie schwinden!

Und lockt uns Kampf — das doppelschneid'ge Wort

Gilt es wie blinkend hellen Stahl zu biegen,

Zu stehn wie keckbehelmte Ritter dort,

Wo als Standarten die Gedanken fliegen!




Levin Schücking (6. September 1814 - 31. August 1883)




Zie voor de schrijvers van de 23e juli ook mijn blog van 23 juli 2012 deel 1 en eveneens deel 2.


Manu Joseph


De Indiase schrijver en journalsit Manu Joseph werd geboren op 22 juli 1974 geboren in Kottayam en groeide op in Chennai. Hij is afgestudeerd aan Loyola College, Chennai, en verliet het Madras Christian College om vaste schrijver te worden bij Society magazine. Hij is redacteur geweest van The Times van India en heeft ook geschreven voor The Independent en voor Wired. Hij is de huidige redacteur van OPEN magazine. Zijn debuutroman "Serious Men" werd genomineerd voor de Man Asian Literary Prize en won de 2010 The Hindu Literary Prize. Het werd opgenomen in Huffington Post 's 10 beste boeken van 2010. In 2011 werd het genomineerd voor de Bollinger Everyman Wodehouse Prize. Hij ontving ook de PEN Open Book Award voor de roman in 2011.


Uit: Serious Men


“Ayyan Mani's thick black hair was combed sideways and parted by a careless broken line, like the borders the British used to draw between two hostile neighbours. His eyes were keen and knowing. A healthy moustache sheltered a perpetual smile. A dark tidy man, but somehow inexpensive.

He surveyed the twilight walkers. There were hundreds on the long concrete stretch by the Arabian Sea. Solitary young women in good shoes walked hastily, as if they were fleeing from the fate of looking like their mothers. Their proud breasts bounced, soft thighs shuddered at every step. Their tired high-caste faces, so fair and glistening with sweat, bore the grimace of exercise. He imagined they were all in the ecstasy of being seduced by him. Among them, he could tell, there were girls who had never exercised before.

They had arrived after a sudden engagement to a suitable boy, and they walked with very long strides as though they were measuring the coastline. They had to shed fat quickly before the bridal night when they might yield on the pollen of a floral bed to a stranger. Calm unseeing old men walked with other old men, discussing the state of the nation. They had all the solutions. A reason why their wives walked half a mile away, in their own groups, talking about arthritis or about other women who were not present. Furtive lovers were beginning to arrive. They sat on the parapet and faced the sea, their hands straying or eyes filling depending on what stage the relationship was in. And their new jeans were so low that their meagre Indian buttocks peeped out as commas.

Ayyan looked with eyes that did not know how to show a cultured indifference. He often told Oja, 'If you stare long enough at serious people they will begin to appear comical.'

So he looked. “



Manu Joseph (Kottayam 22 juli 1974)

20:37 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: manu joseph, romenu |  Facebook |


Tour de France 15 (Karl Vannieuwkerke)


Bij (het slot van) de Tour de France



De Vlaamse sportverslaggever, presentator en schrijver van boeken en columns Karl Vannieuwkerke werd geboren in Ieper op 19 januari 1971. Vannieuwkerke werkte eerst als freelance verslaggever voor de krant Het Volk. Halverwege de jaren 90 verschenen in Vlaanderen regionale televisiezenders en zo kon hij in 1994 aan de slag als sportverslaggever en nieuwslezer bij het West-Vlaamse FocusTV. In 1997 werd hij naar de openbare Vlaamse omroep VRT gehaald door toenmalige chef-sport Marc Stassijns. Daar ging hij verder werken als live-sportverslaggever en presentator van sportprogramma's. Daar richtte hij zich op tennis, maar vooral op wielrennen, met live-wedstrijdcommentaar, live-commentaar vanop de motor en presentatie van onder andere avondprogramma's rond de Ronde van Frankrijk. In 1998 won hij de Sportpersprijs voor zijn jaaroverzicht van de Ronde van Frankrijk, Het epos van de Tour. Vanaf het jaar 2005 presenteerde hij populaire talkshows over de Ronde van Frankrijk met bekende gasten, eerst vanuit de studio en later vanaf een locatie in de buurt van de aankomst van de rit van die dag.


Uit: Tom en Thomas (Column)


„In elke mens zit toch een beetje revanchist. Het klonk in geen enkel interview door. Tom had ruim een uur de tijd gehad om er over na te denken en de (af)rekening al gemaakt onder het fietsen. Zijn inspanning was krachtig, maar sereen. Hij perste het uiterste uit zijn verwrongen ledematen en genoot ingetogen. Geen tierlantijntjes. Geen overdreven pathetische gebaren, geen engeltjes uit achterzakjes, geen smoelenwerk. Eén keer een vinger naar de camera: ‘Voor jou, Lore!’ en dan nog eens vier voor het aantal overwinningen in Roubaix. Het grootste geluk diep van binnen gesavoureerd.



Tom Boonen en Thomas Voeckler



Thomas Voeckler deed het opzichtiger, dacht aan de samenstellers van de jaaroverzichten. Eens zijn voorsprong de halve minuut had bereikt, ging de mond niet meer dicht. Zijn tong maakte bochten als op een achtbaan. De focus lag op de duur meer op de mimiek dan op de prestatie. Hij was alleen nog bezig met de camera. Solo’s op de fiets. Ze bestaan in diverse vormen. Geen wonder dat het in de Tour van een paar jaar geleden al eens botste tussen Tom en Thomas. Wat voor de ene een klap is, is voor de andere een aai. Maar de prestaties zijn allebei uitzonderlijk. Boonen en Voeckler zijn uitstekende renners. En wat maakt het dan uit of tegenstanders tot de eerste, tweede of derde klasse behoren. Tom en Thomas gaan er graag voor. Antipoden van Joop, gulzig in de inspanning, miniem in het profitariaat.“



Karl Vannieuwkerke (Ieper, 19 januari 1971)






Zie voor de schrijvers van de 21e juli ook mijn blog van 21 juli 2011 deel 1 en eveneens deel 2.


Zie voor de schrijvers van de 22e juli ook mijn blog van 22 juli 2011 deel 1 en eveneens deel 2.