04-12-11

Nikoloz Baratashvili, Emil Aarestrup, Nikolay Nekrasov, Trudi Guda, Samuel Butler, René Fallet, Thomas Carlyle

 

De Georgische schrijver en dichter Nikoloz Baratashvili werd geboren op 4 december 1817 in Tbilisi. Zie ook alle tags voor Nikoloz Baratashvili op dit blog.

 

Merani

 

It runs; it flies; it bears me on; it heeds no trail nor spoor;
A raven black behind me croaks with ominous eyes of doom;
Speed thee on and onward fly with a gallop that knoweth no bound,
Fling to the winds my stormy thoughts in raging darkness found.

Go onward! onward! cleaving through roaring wind and rain
Over many a mount and many a plain, short'ning my days of pain;
Seek not shelter, my flying steed, from scorching skies or storm;
Pity not thy rider sad, by self-immolation worn.

I bid farewell to parents, kin, to friends and sweetheart dear
Whose gentle voice did soothe my hopes to a hot and bitter tear.
Where the night falls, there let it dawn, there let my country be;
Only the heavenly stars above my open heart will see.

The sighs that burn, that rend the heart to stormy waves I hurl;
To thy inspired, wild maddened flight, love's waning passions whirl.
Speed thee on, and onward fly, with a gallop that knoweth no bound,
Fling to the winds my stormy thoughts, in raging darkness found.

In foreign lands thou lay me low, not where my fathers sleep;
Nor shed thou tears nor grieve, my love, nor over my body weep;
Ravens grim will dig my grave and whirlwinds wind a shroud
There, on desert plains where winds will howl in wailings loud.

No lover's tears but dew divine will moist my bed of gloom;
No dirge but vultures' shrieks will sound above my lowly tomb;
Bear me far beyond the bounds of fate, my Merani,
Fate whose slave I never was, and henceforth - never shall be!

By fate repulsed, oh bury me in a dark and lonely grave:
My bloody foe, I fear thee not - thy flashing sword I brave.
Speed thee on and onward fly with a gallop that knoweth no bound,
Fling to the winds my stormy thoughts in raging darkness found.

The yearnings of my restless soul will no in vain have glowed,
For, dashing on, my steel has paved a new untrodden road.
He who follows in our wake, a smoother path will find;
Daring all, his fateful steed shall leave dark fate behind

It runs; it flies; it bears me on; it heeds no trail nor spoor;
A raven black behind me croaks with ominous eyes of doom;
Speed thee on, and onward fly, with a gallop that knoweth no bound,
Fling to the winds my stormy thoughts, in raging darkness found.

 

 

 

Vertaald doorVenera Urushadze

 

 

 


Nikoloz Baratashvili (4 december 1817 – 21 oktober 1844)

Portret door Lado Gudiashvili

Lees meer...

03-12-11

Joseph Conrad, Hendrik Conscience, Herman Heijermans, Grace Andreacchi, Ugo Riccarelli

 

De Brits-Poolse schrijver Joseph Conrad werd geboren op 3 december 1857 in Berdichev, Rusland in een gezin met Poolse ouders. Zie ook alle tags voor Joseph Conrad op dit blog.

 

Uit: Gabrielle oder Die Rückkehr (Vertaald door S. Zeitz)

 

"Sie haben mich betrogen - jetzt halten Sie ihn zum Narren … Es ist scheußlich! Warum?"
"Ich habe mich selbst betrogen!" rief sie.
"Ach! Unsinn!" sagte er ungeduldig.
"Ich bin bereit zu gehen, wenn Sie es wünschen", fuhr sie hastig fort. "Es stand Ihnen zu - informiert zu werden - alles zu wissen. Nein! Ich konnte es nicht!" wimmerte sie und rang verstohlen die Hände.
"Ich bin froh, dass Sie Reue empfanden, bevor es zu spät war", sagte er mit tonloser Stimme und betrachtete seine Stiefel. "Ich bin froh … der Anflug eines besseren Gefühls", murmelte er, wie zu sich selbst. Nach einem Moment brütenden Schweigens hob er den Kopf. "Ich bin froh zu sehen, dass Ihnen eine Spur von Anstand geblieben ist", fügte er ein wenig lauter hinzu. Während er sie anblickte, schien er zu zögern, als versuchte er, die möglichen Folgen dessen abzuschätzen, was er sagen wollte, und schließlich platzte er heraus:
"Immerhin habe ich Sie geliebt …"
"Das habe ich nicht gewusst", flüsterte sie.
"Gute Gott!" schrie er. "Was glauben Sie, weshalb ich Sie geheiratet habe?"
Sein fehlendes Feingefühl, seine Stumpfheit entfachten ihre Wut.
"Ach - weshalb?" zischte sie durch die Zähne.
Er schien von Grauen überwältigt und hing an ihren Lippen wie in Angst.
"Ich habe mir alles mögliche vorgestellt", erklärte sie langsam und hielt inne. Mit angehaltenem Atem beobachtete er sie. Schließlich fuhr sie fort, bedächtig, als würde sie laut denken: "Ich habe versucht, es zu verstehen. Ich habe es ehrlich versucht … Weshalb? … Das Übliche, nehme ich an … Um ihren Willen zu bekommen."
Hastig schritt er von ihr fort, und als er zurückkam, nah an sie heran, war sein Gesicht gerötet.
"Es schein auch Ihr Wille gewesen zu sein - damals", zischte er mit sengendem Zorn. "Ich musste nicht fragen, ob Sie mich liebten."
"Heute weiß ich, dass ich dazu gar nicht fähig war", sagte sie ruhig. "Wäre ich es gewesen, Sie hätten mich vielleicht nicht geheiratet."
"Es ist wohl klar, dass ich es nicht getan hätte, wenn ich Sie damals gekannt hätte - wie ich Sie heute kenne."

 

 

Joseph Conrad (3 december 1857 – 3 augustus 1924)

 

Lees meer...

Franz Josef Degenhardt, F. Sionil José, France Prešeren, Jules Claretie, Ludvig Holberg

 

De Duitse dichter, folkzanger en jurist Franz Josef Degenhardt werd geboren op 3 december 1931 in Schwelm. Franz Josef Degenhardtoverleedop 14 november van dit jaar op 79-jarige leeftijd. Zieook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2010.

 

 

Spiel nicht mit den Schmuddelkindern

 

Spiel nicht mit den Schmuddelkindern,

sing nicht ihre Lieder.

Geh doch in die Oberstadt,

machs wie deine Brüder!

 

So sprach die Mutter, sprach der Vater, lehrte der Pastor.

Er schlich aber immer wieder durch das Gartentor

und in die Kaninchenställe, wo sie Sechsundsechzig spielten

um Tabak und Rattenfelle -

Mädchen unter Röcke schielten -

wo auf alten Bretterkisten

Katzen in der Sonne dösten -

wo man, wenn der Regen rauschte,

Engelbert, dem Blöden, lauschte,

der auf einen Haarkamm biß,

Rattenfängerlieder blies.

Abends am Familientisch, nach dem Gebet zum Mahl,

hieß es dann: Du riechst schon wieder nach Kaninchenstall.

Spiel nicht mit den Schmuddelkindern,

sing nicht ihre Lieder.

Geh doch in die Oberstadt,

mach´s wie deine Brüder!

 

Sie trieben ihn in eine Schule in der Oberstadt,

kämmten ihm die Haare und die krause Sprache glatt.

Lernte Rumpf und Wörter beugen.

Und statt Rattenfängerweisen

mußte er das Largo geigen

und vor dürren Tantengreisen

unter roten Rattenwimpern

par cur Kinderszenen klimpern -

und, verklemmt in Viererreihen,

Knochen morsch und morscher schreien -

zwischen Fahnen aufgestellt

brüllen, daß man Freundschaft hält.

Schlich er manchmal abends zum Kaninchenstall davon,

hockten da die Schmuddelkinder, sangen voller Hohn

Spiel nicht mit den Schmuddelkindern ...

 

Aus Rache ist er reich geworden. In der Oberstadt

hat er sich ein Haus gebaut. Nahm jeden Tag ein Bad.

Roch, wie bessre Leuten riechen.

Lachte fett, wenn alle Ratten

ängstlich in die Gullys wichen,

weil sie ihn gerochen hatten.

Und Kaninchenställe riß er

ab. An ihre Stelle ließ er

Gärten für die Kinder bauen.

Liebte hochgestellte Frauen,

schnelle Wagen und Musik,

blond und laut und honigdick.

Kam sein Sohn, der Nägelbeißer, abends spät zum Mahl,

roch er an ihm, schlug ihn, schrie: Stinkst nach Kaninchenstall.

Spiel nicht mit den Schmuddelkindern ...

 

Und eines Tages hat er eine Kurve glatt verfehlt.

Man hat ihn aus einem Ei von Schrott herausgepellt.

Als er später durch die Straßen

hinkte, sah man ihn an Tagen

auf ´nem Haarkamm Lieder blasen,

Rattenfell am Kragen tragen.

Hinkte hüpfend hinter Kindern,

wollte sie am Schulgang hindern

und schlich um Kaninchenställe.

Eines Tags in aller Helle

hat er dann ein Kind betört

und in einen Stall gezerrt.

Seine Leiche fand man, die im Rattenteich rumschwamm.

Drumherum die Schmuddelkinder bliesen auf dem Kamm:

Spiel nicht mit den Schmuddelkindern ...

 

 


Franz Josef Degenhardt (3 december 1931 – 14 november 2011)

Lees meer...

02-12-11

Frédéric Leroy, Botho Strauß, Ann Patchett, Hein Boeken, T. C. Boyle

 

De Vlaamse dichter Frédéric Leroy werd geboren op 2 december 1974 in Blankenberge. Zie ook alle tags voor Frédéric Leroy op dit blog.

 

De nood aan vaste middelpunten

 

Het staat ook in de reisgids: de kennismaking met de stad
begint niet aan de poorten maar in het hart, het plein
waar guillotines blinken tussen bloemen en fruit.
Rechtdoor en links zegt u? De man met glazen benen
bedankt het bloemenmeisje, zet de eerste stappen

 

in het stenen labyrint. Hij is nieuw hier maar declameert
luid en met overtuiging het unieke van elke stoeptegel,
van elk nastarend gezicht – uniek zoals ook woorden
strijdbaar van elkaar willen verschillen (vreemdeling
en vreemdeling twee anderen zijn). Zijn glazen benen

 

vertonen barsten maar dat deert hem niet: de stad is mooi
en geurt naar honderd verschillende kruiden tegelijk.

 

 

 

 

De avonden

 

Ik ben ze gaan liefhebben:

 

de avonden - hoe ze zwart
op de klaver druipen en ik
ze met open deur opwacht

 

stoet van stinkende nonnen

 

hoe ik dan niets heb dan wijn en brood
en hoe ze daar genoegen mee nemen

 

maar nooit blijven willen, rusteloos zijn

 

als uit hun rokken schatten vallen
eieren die over de houten vloer
stuiteren, onder meubelen rollen
nachtelijk worden uitgebroed

 

god weet tot welke monsters.

 

De avonden. Telkens
wat vozer, wat roestiger
wat meer vooringenomen.

 

 

 

 

Ondraaglijke lichtheid

 

In het raam een meisje, jong nog en vrijwillig
machteloos, overtollige zwaarte heeft ze
vrolijk naast zich neergelegd: want zij is licht
en vluchtig, in essentie een uitgehold raadsel
dat moeiteloos de kunst verstaat van het verdwijnen
in de alledaagsheid: zij is de fluisterstem,
de vogelvlucht, het trillen van het spinnenweb,
het licht dat uitdooft op de bodem van de put.

 

Zij is,

 

in het raam een meisje, een schatje en ze werkt
je danig op de zenuwen – je hebt een borrel nodig,
denk je, maar bij elke slok wordt je lichaam
weer wat zwaarder, een gapend gravitatieveld.

 

 

 

Frédéric Leroy (Blankenberge, 2 december 1974)

Lees meer...

George Saunders, Iakovos Kampanellis, Jacques Lacarrière, Eric L. Harry

 

De Amerikaanse schrijver George Saunders werd geboren op 2 december 1958 in Chicago. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009 en ook mijn blog van 2 december 2010.

 

Uit: CivilWarLand in Bad Decline


“Whenever a potential big investor comes for the tour the first thing I do is take him out to the transplanted Erie Canal Lock. We've got a good ninety feet of actual Canal out there and a well-researched dioramic of a coolie campsite. Were our faces ever red when we found out it was actually the Irish who built the Canal. We've got no budget to correct, so every fifteen minutes or so a device in the bunkhouse gives off the approximate aroma of an Oriental meal.

Today my possible Historical Reconstruction Associate is Mr. Haberstrom, founder of Burn'n'Learn. Burn'n'Learn is national. Their gimmick is a fully stocked library on the premises and as you tan you call out the name of any book you want to these high-school girls on roller skates. As we walk up the trail he's wearing a sweatsuit and smoking a cigar and I tell him I admire his acumen. I tell him some men are dreamers and others are doers. He asks which am I and I say let's face it, I'm basically the guy who leads the dreamers up the trail to view the Canal Segment. He likes that. He says I have a good head on my shoulders. He touches my arm and says he's hot to spend some reflective moments at the Canal because his great-grandfather was a barge guider way back when who got killed by a donkey. When we reach the clearing he gets all emotional and bolts off through the gambling plaster Chinese. Not to be crass but I sense an impending sizable contribution.“

 

 

George Saunders (Chicago, 2 december 1958)

Lees meer...

01-12-11

In Memoriam Christa Wolf

 

In Memoriam Christa Wolf

 

De (Oost-)Duitse schrijfster Christa Wolf is op de leeftijd van 82 jaar in Berlijn overleden. Dat heeft vandaag haar uitgeverij, de Suhrkamp Verlag, laten weten. De Duitse schrijfster Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in het huidige Poolse Gorzów Wielkopolski. Zie ook alle tags voor Christa Wolf op dit blog.

 

Uit: Was bleibt

 

Aber das weiß ich doch, daß man durch willentlichen Entschluß keinen Himmelsschatz erwirbt, der sich unter der Hand vermehrt; weiß doch: Alle Nahrung über des Leibes Notdurft hinaus wächst uns zu, ohne daß wir sie Stück um Stück zusammentragen müßten oder dürften, sie sammelt sich von selbst, und ich fürchte ja, alle diese wüsten Tage würden nichts beisteuern zu dieser dauerhaften Wegzehrung und deshalb unaufhaltbar im Strom des Vergessens abtreiben. In heller Angst, in panischer Angst wollte ich mich jetzt an einen dieser dem Untergang geweihten Tage klammern und ihn festhalten, egal, was ich zu fassen kriegen würde, ob er banal sein würde oder schwerwiegend, und ob er sich schnell ergab oder sich sträuben würde bis zuletzt. So stand ich also, wie jeden Morgen, hinter der Gardine, die dazu angebracht worden war, daß ich mich hinter ihr verbergen konnte, und blickte, hoffentlich ungesehen, hinüber zum großen Parkplatz jenseits der Friedrichstraße.
Übrigens standen sie nicht da. Wenn ich recht sah - die Brille hatte ich mir natürlich aufgesetzt -, waren alle Autos in der ersten und auch die in der zweiten Parkreihe leer. Anfangs, zwei Jahre war es her, daran maß ich die Zeit, hatte ich mich ja von den hohen Kopfstützen mancher Kraftfahrzeuge täuschen lassen, hatte sie für Köpfe gehalten und ob ihrer Unbeweglichkeit beklommen bestaunt; nicht, daß mir gar keine Fehler mehr unterliefen, aber über dieses Stadium war ich hinaus. Köpfe sind ungleichmäßig geformt, beweglich, Kopfstützen gleichförmig, abgerundet, steil - ein gewaltiger Unterschied, den ich irgendwann einmal genau beschreiben könnte, in meiner neuen Sprache, die härter sein würde als die, in der ich immer noch denken mußte. Wie hartnäckig die Stimme die Tonhöhe hält, auf die sie sich einmal eingepegelt hat, und welche Anstrengung es kostet, auch nur Nuancen zu ändern. Von den Wörtern gar nicht zu reden, dachte ich, während ich anfing, mich zu duschen - den Wörtern, die, sich beflissen überstürzend, hervorquellen, wenn ich den Mund aufmache, angeschwollen von Überzeugungen, Vorurteilen, Eitelkeit, Zorn, Enttäuschung und Selbstmitleid.
Wissen möchte ich bloß, warum sie gestern bis nach Mitternacht dastanden und heute früh einfach verschwunden sind.“

  


Christa Wolf (18 maart 1929 – 1 december 2011)





Zie voor de schrijvers van de 1e december ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag. Zie ook ter herinnering aan Ramses Shaffy.

Tahar Ben Jelloun, Daniel Pennac, Billy Childish, Henry Williamson

 

De Marokkaanse romanschrijver, dichter en essayist Tahar Ben Jelloun werd geboren in Fez op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009 en ook mijn blog van 1 december 2010.

 

Uit: Leaving Tangier (Vertaald door Linda Coverdale)

 

In Tangier, in the winter, the Café Hafa becomes an observatory for dreams and their aftermath. Cats from the cemetery, the terraces, and the chief communal bread oven of the Marshan district gather round the café as if to watch the play unfolding there in silence, and fooling nobody. Long pipes of kif pass from table to table while glasses of mint tea grow cold, enticing bees that eventually tumble in, a matter of indifference to customers long since lost to the limbo of hashish and tinseled reverie. In the back of one room, two men meticulously prepare the key that opens the gates of departure, selecting leaves, then chopping them swiftly and efficiently. Neither man looks up. Leaning back against the wall, customers sit on mats and stare at the horizon as if seeking to read their fate. They look at the sea, at the clouds that blend into the mountains, and they wait for the twinkling lights of Spain to appear. They watch them without seeing them, and sometimes, even when the lights are lost in fog and bad weather, they see them anyway.

Everyone is silent. Everyone listens. Perhaps she will show up this evening. She’ll talk to them, sing them the song of the drowned man who became a sea star suspended over the straits. They have agreed never to speak her name: that would destroy her, and provoke a whole series of misfortunes as well. So the men watch one another and say nothing. Each one enters his dream and clenches his fists. Only the waiters and the tea master, who owns the café, remain outside the circle, preparing and serving their fare with discretion, coming and going from terrace to terrace without disturbing anyone’s dream. The customers know one another but do not converse. Most of them come from the same neighborhood and have just enough to pay for the tea and a few pipes of kif. Some have a slate on which they keep track of their debt. As if by agreement, they keep silent. Especially at this hour and at this delicate moment when their whole being is caught up in the distance, studying the slightest ripple of the waves or the sound of an old boat coming home to the harbor. Sometimes, hearing the echo of a cry for help, they look at one another without turning a hair.“

 

 


Tahar Ben Jelloun (Fez, 1 december 1944)

 

Lees meer...

Mihály Vörösmarty, Valery Bryusov, Ernst Toller

 

De Hongaarse dichter Mihály Vörösmarty werd geboren op 1 december 1800 in Puszta-Nyék. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009. en ook mijn blog van 1 december 2010.

 

 

 

Bitterer Kelch

 

Wenn stark mit Mannesmut
auf eine Frau du setzt,
und sie mit leichtem Blut
dein ganzes Glück zerfetzt;
wenn sie im Blick ein Lächeln und
verwünschte Tränen trägt,
schärft eines der Begierde Mund,
das andre Wunden schlägt;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn dich mit einem Freund
wie Herz und Hirn und Hand
selbst das Geheimste eint
von Ehr und Vaterland;
und er in Meuchelmördertat
ins Herz dir stößt den Stahl,
so daß dein Schicksal durch Verrat
zuuchte wird und schal;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn du in Not und Nacht
ums Vaterland dich mühst,
in mörderischer Schlacht
dafür dein Blut vergießt,
und dieses, schlecht beraten,
weist den treuen Dienst zurück
und wird von Feigen, Dummen dreist
geopfert Stück um Stück;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn schmerzhaft in der Brust
der Wurm der Sorgen nagt,
wo Glück war, ist Verlust,
du siehst die Welt verzagt
hinschwinden, und von Freude leer
kehrt sich dein Tag und geht,
von neuem anzufangen wär
vergeblich und zu spät;
so trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
sie löst sich auf, vergeht wie Schaum,
es bleibt, was war, der leere Raum.

 

Wenn Kümmernis und Wein
im Hirn sich mischen mild,
erhellt sich von allein
das öde Lebensbild,
dann denke kühn und handle groß
und setz dein Leben dran:
Kein Schicksal findet hoffnungslos
den unverzagten Mann.
So trink und sei gescheit:
Die Welt hält keine Ewigkeit;
doch wie sie steht, solang sie lebt,
sie rastet nicht, sie schafft und webt.

 

 

 

Vertaald door Günther Deicke

 

 

 

Mihály Vörösmarty (1 december 1800 – 19 november 1855)

Monument in Boedapest

Lees meer...

Herinnering aan Ramses Shaffy

 

Herinnering aan Ramses Shaffy

 

 

Nederlands grootste chansonnier Ramses Shaffy is vandaag precies twee jaar geleden op 76-jarige leeftijd overleden.

 

De Nederlandse chansonnier en acteur Ramses Shaffy werd op 29 augustus 1933 geboren in de Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine als zoon van een Egyptische diplomaat en een Poolse gravin van Russische afkomst. Zie ook mijn blog van 1 december 2010.

 

 

't Is stil in Amsterdam

 

De mensen zijn gaan slapen
De auto's en de fietsen

Zijn levenloze dingen

De stad behoort nu nog

Aan een paar enkelingen

Zoals ik

Die houden van verlaten straten

Om zomaar hardop

In jezelf te kunnen praten

Om zomaar hardop te kunnen zingen

Want de auto's en de fietsen

Zijn levenloze dingen

Als de mensen zijn gaan slapen

't Is zo stil in Amsterdam

En godzijdank niemand

Die ik tegenkwam

 

't Is stil in Amsterdam

De mensen zijn gaan slapen

Ik steek een sigaret op

En kijk naar het water

En denk over mezelf

En denk over later

Ik kijk naar de wolken

Die overdrijven

Ik ben dan zo bang

Dat de eenzaamheid zal blijven

Dat ik altijd zo zal lopen

Op onmogelijke uren

Dat ik eraan zal wennen

Dat dit zal blijven duren

Als de mensen zijn gaan slapen

't Is zo stil in Amsterdam

Ik wou

Dat ik nu eindelijk iemand tegenkwam

 

 

 

Ramses Shaffy (29 augustus 1933 – 1 december 2009)





 

13:36 Gepost door Romenu in In Memoriam, Literatuur, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ramses shaffy, romenu |  Facebook |

30-11-11

David Nicholls, Lee Klein, Adeline Yen Mah, Reinier de Rooie

 

De Engelse schrijver David Nicholls werd geboren op 30 november 1966 in Eastleigh, Hampshire. Zie ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.en ook mijn blog van 30 november 2010.

 

Uit: The Understudy

 

„Stephen C McQueen had two C.Vs.

Alongside the real-life resumé of all the things he had actually achieved, there was the Nearly CV. This was the good-luck version of his life, the one where the close-shaves and the near-misses and the second-choices had all worked-out; the version where he hadn’t been knocked off his bike on the way to that audition, or come down with shingles during the first week of rehearsal; the one where they hadn’t decided to give the role to that bastard off the telly.

This extraordinary phantom career began with Stephen almost-but-not-quite winning huge praise for his show-stealing Malcolm in Macbeth in Sheffield, then consequently very nearly giving his heart-breaking Biff in Death of a Salesman on a nationwide tour. Soon afterwards, the hypothetical reviews that he would probably have received for his might-have-been King Richard II had to be read to be believed. Diversifying into television, he had come oh-so-close to winning the nations hearts’ as cheeky, unorthodox lawyer Todd Francis in hit TV series Justice For All, and a number of successful film roles, both here and abroad, had quite conceivably followed.

Unfortunately, all these great triumphs had taken place in other, imaginary worlds, and there were strict professional rules about submitting your parallel-universe resumé. This unwillingness to take into account what had taken place in other space-time dimensions meant that Stephen was left with his real-life C.V, a document that reflected both his agent’s unwillingness to say no, and Stephen’s extraordinary capacity, his gift almost, for bad luck. It was this real-life version of events that brought him here, to London’s glittering West End.

At the age of eight, visiting London for the first time with his Mum and Dad, Piccadilly Circus had seemed like the centre of the Universe, an impossibly glamorous, alien landscape, the kind of place where, in an old British Sixties musical, a dance-routine might break-out at any moment. That was twenty-four years ago. It had since become his place-of-work, and coming up from the hot, soupy air of the tube station into the damp November evening, all Stephen saw was a particularly garish and treacherous roundabout. Nearby an adenoidal busker was doggedly working his way through the Radiohead song-book, and the chances of a dance-routine breaking out seemed very slight indeed. Stephen barely even noticed Eros these days, surely the most underwhelming landmark in the world. If he bothered to look up at all, it was only to check the digital clock under the Coca-Cola sign, to see if he was late.“

 

 

David Nicholls (Hampshire, 30 november 1966)

Lees meer...

Jan G. Elburg, Mark Twain, Jonathan Swift

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jan G. Elburg werd geboren op 30 november 1919 te Wemeldinge. Zie ook alle tags voor Jan G. Elburg op dit blog.

 

 

Liefste omdat de winter een kwaad seizoen is

 

Over ons voortbestaan

wordt beslist bij handopsteken

van verkeersagenten en sneeuw.

ik maak mij warm met waar praten

omdat in je gezicht je ogen

staan als twee bevende boeketjes.

dit stempelt mij met een gloed van haast

en met lippen met mijn naam van jezus

ertussen.

met herinnering aan kushanden.

 

overwinterend in mijn

keel

stoor ik mij met

hergezichten.

netels hart heb ik

en over van mijzelf.

onder het kaarslicht van

een winterhemel

hoor ik mijn mensen.

ik ent mij

op mensen

messen

hoogmoed

spelletje voor vingers

en vindersloon

en loopsheid

brood en ander eten.

 

ere wie mij toekomt

een lang hert een karyatide

van korenschoven een geloof

van aanwrijven

muren in en uit het liefde leven

van de helft dezer eeuw

een levende deense

ondersteek van vlees

voor mijn teveel

een hese hinde

van heel snelle benen

een afrekening.

 

er is haast geen tijd meer om te bekomen

van ons gevoel voor seizoenen.

ik verkavel

mij rakelings aan het hart voorbij.

er is veel haver in mijn handen

lievekoe.

er gaan paarden van waarheid staan.

haper nu.

laat de koude beschaamd staan buiten.

 

 

 


Jan G. Elburg (30 november 1919 – 13 augustus 1992)

 

Lees meer...

Philip Sidney, John McCrae, Winston Churchill, Lucy Maud Montgomery, Rudolf Lavant, John Bunyan,Sergio Badilla Castillo, David Mamet, Wil Mara

 

De Engelse schrijver Sir Philip Sidney werd geboren op 30 november 1554 in het kasteel van Penshurst in het graafschap Kent. Zie ook alle tags voor Sir Philip Sidney op dit blog.

 

 

Astrophel and Stella: I

 

Loving in truth, and fain in verse my love to show,

That she, dear she, might take some pleasure of my pain,--

Pleasure might cause her read, reading might make her know,

Knowledge might pity win, and pity grace obtain,--

I sought fit words to paint the blackest face of woe;

Studying inventions fine her wits to entertain,

Oft turning others' leaves, to see if thence would flow

Some fresh and fruitful showers upon my sunburn'd brain.

But words came halting forth, wanting invention's stay;

Invention, Nature's child, fled step-dame Study's blows;

And others' feet still seem'd but strangers in my way.

Thus great with child to speak and helpless in my throes,

Biting my truant pen, beating myself for spite,

"Fool," said my Muse to me, "look in thy heart, and write."

 

 

 

Astrophel and Stella: III

 

Let dainty wits cry on the sisters nine,

That, bravely mask'd, their fancies may be told;

Or, Pindar's apes, flaunt they in phrases fine,

Enam'ling with pied flowers their thoughts of gold.

Or else let them in statelier glory shine,

Ennobling newfound tropes with problems old;

Or with strange similes enrich each line,

Of herbs or beasts which Ind or Afric hold.

For me, in sooth, no Muse but one I know;

Phrases and problems from my reach do grow,

And strange things cost too dear for my poor sprites.

How then? even thus: in Stella's face I read

What love and beauty be; then all my deed

But copying is, what in her Nature writes.

 

 

Sir Philip Sidney (30 november 1554 – 17 oktober 1586)

Gedenksteen inSt Paul’s Cathedral, Londen

Lees meer...

Christophe Vekeman

 

De Vlaamse schrijver, dichter en performer Christophe Vekeman werd geboren in Temse op 30 november 1972. Sinds 11 september 2001 heeft Vekeman een wekelijkse column in De Morgen, de krant waarin hij ook het merendeel van de in Leven is werk opgenomen stukken over voornamelijk literatuur en muziek publiceerde. In 2005/2006 was hij een vaste gast in het debatprogramma ‘Morgen beter’ op Canvas. Vekeman is een veel gevraagde en gesmaakte gast op literaire podia in Vlaanderen en Nederland. Hij nam onder veel meer deel aan Saint-Amour, De Nachten, Zuiderzinnen, Geletterde Mensen, Nur Literatur, Lowlands,... In Nederland maakt hij deel uit van het Nightwriterscollectief, samen met onder andere de schrijvers Kluun, Tommy Wieringa en Ronald Giphart. Vekeman publiceerde romans, een verhalenbundel, essays, reportages en interviews:

 

Uit: 49 manieren om de dag door te komen

 

„Als zo vaak is het elf uur 's ochtends en je staat voor het raam van je kamer op de eerste verdieping, daar waar je altijd staat, en kijkt door de vitrage naar buiten. Het is koel voor de tijd van het jaar; het is zomer.
Sedert een tiental maanden woon je hier, in deze met kasseien bestrate, doodkalme buurt. Je woont alleen. Veel meer dan wonen doe je niet. Je woont en staat te staren door het raam. Er rijdt een auto voorbij.
Op een steenworp afstand bevindt zich de kerk, die goeddeels omringd wordt door bomen. Dat is de situatie. In de bomen fluiten vogels.
Je hebt een raar gevoel, maar dat negeer je. In plaats van eraan toe te geven, schuif je de vitrage opzij en opent het raam. Signaal voor genoemde vogels, blijkbaar, om nog luider aan het fluiten te gaan. Ze geven hem flink van jetje.
Je voelt je raar, maar zo voel je je nu eenmaal altijd. Je voelt je moe, eveneens naar gewoonte. Het is altijd hetzelfde: alles verandert, maar jij niet. Akkoord, je wordt ouder. Maar zelfs dat heb je altijd al gedaan.
Toch is er deze keer meer aan de hand, en dat merk je gauw genoeg. Eerst wens je nog dapper te blijven doen alsof je denkt dat de pijn in je keel geheel en al inbeelding is, maar als je vervolgens de hand op je voorhoofd legt, stel je een onmiskenbare verhoging van de lichaamstemperatuur vast, die er bepaald niet om liegt. Meteen, als op bevel, wordt ook je keelpijn erger, terwijl een zanderig gevoel spoorslags door al je ledematen trekt en je spieren een stille klaagzang aanheffen.
Amper een paar minuten later sta je in wintertrui in de keuken te wachten tot het water kookt. Je voelt je, zucht je, ronduit beroerd. Je bent uitgeteld. Behalve thee heb je voor dit soort noodsituaties ook altijd een potje aardbeienjam in huis. Niets symboliseert voor jou de noodgedwongen plichtenvrijheid zozeer als een boterhammetje met aardbeienjam. Je rilt van de koorts, niet van genoegen“.

 

 

Christophe Vekeman (Temse, 30 november 1972)

07:01 Gepost door Romenu in Literatuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: christophe vekeman, romenu |  Facebook |

29-11-11

Mario Petrucci, Carlo Levi, Jean-Philippe Toussaint, C.S. Lewis

 

De Engelse dichter en schrijver Mario Petrucci werd geboren op 29 november 1958 in Londen. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.

 

 

LIGHT

 

It puffed up our brains -

a bicycle-pump pressure down rubbery cords.

One hundred and eighty-six thousand

miles per second.

 

Dolphin has no such constancy,

hears like soup.Its grey-blue steel

jerks into air, makes children gasp.

Dolphin hoops the water - each leap

equal to its aether.

 

On the west coast I dug

for potatoes.Light there took its time

to gather, took time to roll in

its hard-earned pillows of dark.

 

Our Enlightenment boys

ply the radioactive, black-goggled

in the bomb-burst.They squint past embers

at the rim of the universe, urgent

for the one dark thing.

 

Already they catch it, condense it,

flourish it across the benchtop

like a royal flush.Bounce it off the cheek

of the moon.Make it check itself -

snitch on the slightest anomaly.Back

and forth, the caged exactitude.

 

It's the one constant, they said.

Let us build all space, all time, all

knowledge around it.

 

But the dolphin.The filed

white teeth, its white life.

It has missed the tide.

The fish-mammal is beached, flesh

desiccating in iridescent decay.

Its shrill scrimshaws to the marrow.

 

The children think it is smiling.

 

 

 

 

everyone begins as fish &

 

ends so – spiralling after
egg (that other half of our
chains) & setting gills

 

in gristled knot that buds
legs as tadpoles do & blow-
hole ears halfway down

 

the back & low-set eye
alien as featherless chick –
ah we have peered into

 

that shared ovum whose
blasto-flesh runs its gauntlet
of fowl & fish so fused at

 

the tail nothing can be told
apart – is this why when i am
late i find in upstairs dark

 

you – on placenta duvet &
hunched round self as wom-
bed ones are? – as though

 

i had just returned from
all eternity to catch you
naked out sleepwalking

 

space without even
navel-twisted purpled
rope to hold you

 

 

 

Mario Petrucci (Londen, 29 november 1958)

 

Lees meer...