05-03-12

Pier Paolo Pasolini, Arthur van Schendel, Koos van Zomeren, Jurre van den Berg

 

De Italiaanse filmregisseur, dichter en schrijver Pier Paolo Pasolini werd geboren in Bologna op 5 maart 1922. Zie ook alle tags voor Pier Paolo Pasolini op dit blog.

 

 

Nineteen Forty-four

The rats no longer crawl, the swallows are screeching
Pigeons won't fly, chickens are scratching the ground.
No warning bells for tempests, only for Avemaria.
The garden gate swings open and a pale child
Comes out running , he sits on a pile of stones
And plays all alone with a shiny tin can.
His mom is in the kitchen, with shaky hands
she chops kindling sticks, her knee on the worn floor.
Then lighting a match she hangs the milk pot
Over the fire while blowing to kindle the flame.
Outside again bells ring everywhere Avemaria,
in every poor town filled with melancholy.
At fifteen, at nineteen years! Buttoning their pants
the young men come around, they pull her pony tail:
Mom, we're really hungry, get our breakfast ready!
Half-naked they run outside underneath the down spout
and from the rain barrel, laughing, one washes up
while the other combs his hair, like two poplar trees.
O dear God, don't forget what has happened to us
protect our passions, look upon us and have pity.
Our lands are in the hands of total strangers,
they made us prisoners in their own homeland.
The children and the old they hung in the square,
our unmarried women they raped and abused.
Our happiness and joy has dried up in our hearts,
our smiling and our laughter have flown so far away.
Along the railroad tracks, along those endless roads
we jeopardize our lives to find a piece of bread.
Call us to you, O Lord and we will call on you,
bring back our days of old as they were once before.

 

 

 

Vertaald door Adeodato Piazza Nicolai

 

 

Pier Paolo Pasolini (5 maart 1922 – 2 november 1975)

Lees meer...

Danny King, Nelly Arcan, Jean Orizet, Leslie Marmon Silko

 

De Britse schrijver Danny King werd geboren op 5 maart 1969 in Slough, Berkshire. Zie ook alle tags voor Danny King op dit blog.

 

Uit: The Pornographer Diaries

 

„Real, no joking naked ladies nudey mag. And it was amazing. Big round boobs and big hairy fannies that were so real I didn't need to use my imagination any more. Whole glossy pages of pink, bare flesh with just a hint of bird shit and mildew that was suddenly more fascinating and exhilarating than hunting Christmas presents or finding my big sister's diary. See, just lately I'd been finding women's bodies fascinating - not girls, not the little girls in my class, I still didn't care about them, I was talking about women - my friends' mums or even some of my mum's friend and I had a recurring fantasy about my form tutor Miss Jenkins keeping me behind after school to sit on my head, but I was still in the process of putting all the pieces together. Nudey mags seemed to hold some interesting clues. I'd heard all about these magazines before of course. Gary Allison had told us that he'd seen one his dad's stashed away in the shed and it was stacked full of pictures of ladies that had to take all their clothes off and stand in front of the camera while people took pictures of them. Barry had asked if they were covering themselves up with their hands or standing sideways or something and Gary had reassured us all that they were 'standing facing the camera and you can see everything.' At this point someone might as well have told me that the universe went on forever for all the ability I had to comprehend this. 'Everything!' David Tinnings exclaimed and normally we would've told him to fuck off and go and play with his flute but most of us were suddenly far to busy rearranging our trousers at this point. 'Bring it in,' Barry urged him. 'No I can't, it's my dad's, he'd kill me,' Gary replied. 'Yeah, Jimmy Hill. Your pants are on fire,' Neil Barratt responded, then added, 'He's lying,' for those of us who didn't know what the fuck he was going on about. 'I'm not,' he insisted. 'Then bring it in,' the whole of the first year waded in.“

 

 

Danny King (Slough, 5 maart 1969)

 

Lees meer...

04-03-12

Robert Kleindienst, Kristof Magnusson, Khaled Hosseini, Irina Ratushinskaya, J. Rabearivelo

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Robert Kleindienst werd geboren op 4 maart 1975 in Salzburg. Hij studeerde germanistiek, pedagogie en politicologie. Kleindienst schrijft gedichten, proza en drama. Zie ook mijn blog van 4 maart 2009 en ook mijn blog van 4 maart 2010 en ook mijn blog van 4 maart 2011.

 

Uit: Beim Tode! Lebendig!

 

"Diese Lyriker! Letzten Endes muß man ihnen denn doch wünschen, daß sie eines Tages einen richtigen Roman zu Papier bringen", pointierte Celan 1958 als Antwort auf eine Umfrage der Pariser Librairie Flinker. Zweifellos ist es hinsichtlich seines Œuvres unumgänglich, nicht von seinen Gedichten Abstand zu nehmen, in die er ein "Äußerstes an menschlicher Erfahrung in dieser unserer Welt und dieser unserer Zeit" einbrachte.

Gedichte sah Celan als "Geschenke an die Aufmerksamen", als "Schicksal mitführende Geschenke." Im Gegensatz zum literaturtheoretischen Verständnis Roland Barthes', dass es nichts außerhalb des Textes gebe und das Verhältnis jeder historischen Darstellung zur Wirklichkeit dem Verhältnis eines rein literarischen Textes zur Wirklichkeit ähnlich sei, weist Celans Sprache einen hohen Wirklichkeitsbezug auf, wie er selbst immer wieder betonte - so auch in Zusammenhang mit seinem Band Ausgewählte Gedichte: "Mein letztes Buch wird überall für verschlüsselt gehalten. Glauben Sie mir - jedes Wort ist mit direktem Wirklichkeitsbezug geschrieben. Aber nein, das wollen und wollen sie nicht verstehen"

Als Schlüssel zum Verständnis werden in der literarischen Öffentlichkeit bei Celan - der selbst "kein Freund der Vergesellschaftung des Innenlebens" war - Teile seiner Privatsphäre wie Briefe und Notizen aus der Nachlassbibliothek betrachtet. "Nein", widersprach er Bedenken Franz Wurms während der Zusammenstellung einer Auswahl aus Kafkas Briefen an Felice Bauer, "ich finde die Veröffentlichung dieser Briefe keine Indiskretion, die Indiskretionen kommen erst, wenn die Leute darüber schreiben. "

In der Herangehensweise an sein eigenes Werk wird die Privatsphäre häufig stärker in den Vordergrund gestellt als das Geschriebene selbst, wobei dem öffentlichen Umgang mit der Person Celan insofern Gewicht zukommt, als dass dieser als mitverantwortlich für seine schwere Krise und Depression, die letztendlich zu seinem Tod führte, betrachtet werden kann.

Womit wieder Barthes' These vom Verschwinden im Raum steht. Zugegeben, wäre der Tod des Autors bereits konsequent in der literaturwissenschaftlichen Praxis umgesetzt und würde er den Bereich Lyrik nicht ausschließen, wäre das Schreiben dieses Buches ungemein schwerer gefallen: Celans Texte müssten als auf Sprache Reduziertes gelesen werden, hinter der man einen Autor mit seiner einzigartigen Lebensgeschichte allenfalls vermuten dürfte.“

 

 

Robert Kleindienst (Salzburg, 4 maart 1975)

Lees meer...

Alan Sillitoe, Annette Seemann, F. W. Bernstein, Giorgio Bassani, Bernardo Ashetu

 

De Engelse schrijver Alan Sillitoe werd geboren op 4 maart 1928 in Nottingham. Zie ook alle tags voor Alan Sillitoe op dit blog.

 

Uit: The Loneliness of the Long-Distance Runner

 

„And even when I jog-trot on behind a wood and they can't see me anymore they know my sweeping-brush head will bob along that hedge-top in an hour's time and that I'll report to the bloke on the gate. Because when on a raw and frosty morning I get up at five 0'clock and stand shivering my belly off on the stone floor and all the rest still have another hour to snooze before the bells go, I slink downstairs through all the corridors to the big outside door with a permit running-card in my :fist, I feel like the first and last man on the world, both at once, if you can believe what I'm trying to say. I feel like the first man because I've hardly got a stitch on and am sent against the frozen fields in a shimmy and shorts-even the first poor bastard dropped on to the earth in midwinter knew how to make a suit of leaves, or how to skin a pterodactyl for a topcoat. But there I am, frozen stiff, with nothing to get me warm except a couple of hours' long-distance running before breakfast, not even a slice of bread-and-sheepdip. They're training me up fine for the big sports day when all the pig-faced snotty-nosed dukes and ladies-who can't add two and two together and would mess themselves like loonies if they didn't have slavies to beck-and-call--come and make speeches to us about sports being just the thing to get us leading an honest life and keep our itching finger-ends off them shop locks and safe handles and hairgrips to open gas meters. They give us a bit of blue ribbon and a cup for a prize after we've shagged ourselves out running or jumping, like race horses, only we don't get so well looked-after as race horses, that's the only thing.

So there I am, standing in the doorway in shimmy and shorts, not even a dry crust in my guts, looking out at frosty flowers on the ground. I suppose you think this is enough to make me cry? Not likely. Just because I feel like the first bloke in the world wouldn't make me bawl. It makes me feel fifty times better than when I'm cooped up in that dormitory with three hundred others.“

 

 

Alan Sillitoe (4 maart 1928 - 25 april 2010)

Lees meer...

Ryszard Kapuściński, Léon-Paul Fargue, Kito Lorenc, Jacques Dupin, Thomas S. Stribling

 

De Poolse schrijver dichter en journalist Ryszard Kapuściński werd geboren in Pinsk, Polen (thans Wit-Rusland), op 4 maart 1932. Zie ook alle tags voor Ryszard Kapuściński op dit blog.

 

Uit: The Shadow of the Sun (Vertaald door Klara Glowczewska)

 

„It is the smell of a sweating body and drying fish, of spoiling meat and roasting cassava, of fresh flowers and putrid algae--in short, of everything that is at once pleasant and irritating, that attracts and repels, seduces and disgusts. This odor will reach us from nearby palm groves, will escape from the hot soil, will waft above stagnant city sewers. It will not leave us; it is integral to the tropics.
And finally, the most important discovery--the people. The locals. How they fit this landscape, this light, these smells. How they are as one with them. How man and environment are bound in an indissoluble, complementary, and harmonious whole. I am struck by how firmly each race is grounded in the terrain in which it lives, in its climate. We shape our landscape, and it, in turn, molds our physiognomy. Among these palm trees and vines, in this bush and jungle, the white man is a sort of outlandish and unseemly intruder. Pale, weak, his shirt drenched with sweat, his hair pasted down on his head, he is continually tormented by thirst, and feels impotent, melancholic. He is ever afraid: of mosquitoes, amoebas, scorpions, snakes--everything that moves fills him with fear, terror, panic.
With their strength, grace, and endurance, the indiginous move about naturally, freely, at a tempo determined by climate and tradition, somewhat languid, unhurried, knowing one can never achieve everything in life anyway, and besides, if one did, what would be left over for others?
I've been here for a week. I am trying to get to know Accra. It is like an overgrown small town that has reproduced itself many times over, crawled out of the bush, out of the jungle, and come to a halt at the shores of the Gulf of Guinea. Accra is flat, single-storied, humble, though there are some buildings with two or more floors. No sophisticated architecture, no excess or pomp. Ordinary plaster, pastel-colored walls--pale yellow, pale green. The walls have numerous water stains. Fresh ones. After the rainy season, entire constellations of stains appear, collages, mosaics, fantastical maps, flowery flourishes. The downtown is densely built-up. Traffic, crowds, bustle--life takes place out in the street.“

 

 

Ryszard Kapuściński (4 maart 1932 - 23 januari 2007)

Lees meer...

03-03-12

Manfred Flügge, Josef Winkler, Hans Verhagen, Kola Boof, Gudrun Pausewang, James Merrill, Clifton Snider

 

De Duitse schrijver Manfred Flügge werd geboren op 3 maart 1946 in Kolding, Denemarken. Zie ook alle tags voor Manfred Flügge op dit blog.

 

Uit: Heinrich Mann

 

“Zur Begründung hieß es: «Ein kosmopolitisches, durch die letzten kulturellen Erzeugnisse der alten Welt gebildetes und getragenes Dasein muss ich auf alle Fälle kennen, um für die Formung und Verausgabung dessen, was ich jetzt mehr ahne als weiß, einen Rahmen und einen Vorwand zu haben.» Als Realist wusste er, dass seine Mittel für das große Leben nicht ausreichten. Er könne sich gut vorstellen, von einer eleganten, reichen Frau ausgehalten zu werden. Ambiente ist alles: «Jedes Stück, mit dem ich in Berührung komme, muss soigniert sein», «fein, geschmeidig, frivol» wolle er auftreten und seine Seele bilden in diesem feinen Leben. Zweck dieser «existence supérieure» in der Fremde war das Schreiben.

Schaut man sich spätere Erzählungen an, so fi ndet man Gestalten, die dem im «Plan» beschworenen jungen Mann ähneln. Sollte es sich also um einen literarischen Entwurf handeln? Ein gewisser ironischer Ton ist unverkennbar, auch übertriebene Schwärmerei. Ob Romanplot oder Lebensplan, das lässt sich nicht leicht ausmachen. Der Wunsch zu schreiben und das Bild vom erhofften Leben hängen eng zusammen, und der Abstand zwischen großer Welt und Halbwelt scheint gering zu sein. Dieser Plan vom November 1893 war so ganz gegen die Vorstellungen des Vaters gerichtet, der zu diesem Zeitpunkt bereits zwei Jahre tot war. In dessen Testament hatte es geheißen, «den Neigungen meines ältesten Sohnes zu einer so genannten literarischen Tätigkeit» solle entgegengetreten

werden. Die Basis von Heinrichs Wunsch sei «träumerisches Sichgehenlassen und Rücksichtslosigkeit gegen andere». Wenn der Sohn trotzdem seinem Traum nachging, so nur im Aufstand gegen den Vater. In einer Zeichnung aus den vierziger Jahren, die auch einer Passage in

seiner Autobiographie Ein Zeitalter wird besichtigt entspricht, sieht man den jungen Heinrich dem todkrank daniederliegenden Vater die Hände küssen, weil jener in extremis seinen Schreibwunsch billigt. Aber dies war reine Phantasie, Verklärung, Beschönigung, denn Heinrich war im Augenblick

des Sterbens nicht anwesend.”

 

 

Manfred Flügge (Kolding, 3 maart 1946)

Lees meer...

02-03-12

Godfried Bomans, Multatuli, John Irving, Thom Wolfe, Michael Salinger

 

De Nederlandse schrijver Godfried Bomans werd geboren in Den Haag op 2 maart 1913. Zie ook alle tags voor Godfried Bomans op dit blog.

 

Uit: De dood van de sprookjesverteller

 

“Er was eens een sprookjesverteller en die ging dood. Hij had zijn hele leven lang over kabouters verteld en nu wilde hij, voor zijn dood, nog een kabouter zien, een werkelijke kabouter. Hij zocht in de provisiekast, in de ontbijttrommel, onder het buffet, maar er was nergens een kabouter te vinden. Nu begon de sprookjesverteller te wenen: 'Ach, lieve God,' sprak hij, 'ze zijn op. Er is er geen eentje meer! Ik heb mijn hele leven vast geloofd dat er kabouters waren, maar nu zie je wat je er van denken moet. Hij heeft toch gelijk gehad, de kruidenier van hiernaast die mij altijd zo uitlachte. Nu heb ik niets meer van het leven te verwachten.'

En de sprookjesverteller kroop in bed, blies de kaars uit en wachtte op de dood.

Doch de dood kwam niet; hij was de verkeerde weg ingeslagen en liep nu te mopperen om het huis heen. 'Woont hier de sprookjesverteller?' riep hij door het raam. 'Ja, Dood!' antwoordde de sprookjesverteller van uit de bedstee, 'kom er maar in! Maak het kort! Alle aar digheid is er toch voor mij af. Pas op voor de drempel, daar zit een plank los.'

'Je bent een rare.' hernam de Dood, zich over het bed buigend, 'verlang je naar mij? De mensen zijn altijd bang als ik binnenkom. Vind je het prettig, dat ik er ben?'

Jawel,' antwoordde de sprookjesverteller glimlachend, 'ik vind het heel prettig, Dood, de kabouter wil niet komen en daarom ben ik blij dat jij komt. Of het een, of het ander.'

'Wat zit je nu toch te praten van een kabouter?' sprak de Dood verbaasd, 'je bent toch een echte sprookjes verteller, waarlijk. Onderzoek liever je geweten, denk eens aan je zonden en aan de eeuwigheid. Dat zijn nuttige gedachten. Ik zal zo lang wat in de tuin rondlopen. Je roept wel als je klaar bent.'

 

 

 

Godfried Bomans (2 maart 1913 - 22 december 1971)

Lees meer...

János Arany, Jevgeni Baratynski, Sholom Aleichem, Olivia Manning, Gerhard von Halem, Pascal Rannou

 

De Hongaarse dichter János Arany werd geboren op 2 maart 1817 in Nagyszalonta. Zie ook alle tags voor János Arany op dit blog.

 

 

Cosmopolitan poetry

 

I have no shame, no regret
That born Hungarian, I write
As one, that I can never let
My words beyond this soil take flight.
No ‘Wonder of two worlds,’ my song
If charm it has, is due to them,
My people; I am theirs, belong
To one land wholly, root and stem.

 

Let tongues of the mighty propagate
Their own language, sovereignty
Their god, a roaring flood in spate
That washes all, destructively.
But let the poet of a small nation
Placed in destruction’s very path,
Find at home his true station,
Death, else, the aftermath.

 

Or is our glory here so small
It needs must sink into the grave
Along with the nation? Do you call
Us inferior, that neighbours gave
No heed to us? Is there no test
Worthy of our strength at home,
Subject for song, no native quest?
Must we crave Albion’s loan?

 

Be a „world poet;” if you can,
Stir up the whole lazy west.
The cradle that rocked me Hungarian
Is one that I must still call blessed.
A thousand threads bind me - I deal
With motherland, with this one spot.
I sing of no abstract ideal,
Voice such, I’d rather not.

 

And what becomes of this sad mistake?
His race, his nationality
Have left a mark he cannot shake:
Will the great poet despise them, he?
I have scanned the pages of the best,
Contemporaries of mine as well;
All were mirrors, each confessed
People and land he alone could tell.

 

Pray do not think that a people stricken
Are extinguished, blotted out suddenly,
While poet and homeland in harmony quicken
With a national, endless melody.
And were you to picture some future danger,
Or should its semblance in fact appear,
Would you desert like any stranger
The holy flag, its peril near?

 

Oh, with a worthier lute to sing
As Homer did, a land reborn,
No longer a poet sorrowing
For a land of griefs now left forlorn.
But should its fate indeed be death,
Then let me be an Ossian dwelling
In a place that fades, no mongrel breath
Intoning, but a live song swelling.

 

 

Vertaald door Madeline Mason

 

János Arany (2 maart 1817 – 22 oktober 1882)

Portret door Miklós Barabás, 1894

Lees meer...

01-03-12

Jan Eijkelboom, Franzobel, Jim Crace, Franz Hohler, Jacques Chessex

 

De Nederlandse dichter, vertaler en journalist Jan Eijkelboom werd op 1 maart 1926 in Ridderkerk geboren. Zie ookalle tags voor Jan Eijkelboom op dit blog.

 

 

Non omnis moriar*

 

Soms, als een distel door dik asfalt,
barst er een regel poëzie
de taal van mensen in.

Zo werd de Dapperstraat een plek
van hoge adel en duurt de Mei
al meer dan honderd jaar.

Zo wijs ik soms mijn kleine zoon
des avonds op een fonkelend verschijnsel
en roep: O Venus, felle star.

Hij corrigeert mij wel, maar geeft
het later toch misschien weer door.
Het lijkt zo'n magere troost,

te bedenken dat lang na je dood
een jonge vrouw een woord van jou
nog op de tong kan nemen.

Het is ook wel een weelderig genoegen,
niet geheel dood te hoeven.

* niet geheel zal ik sterven

 

 

 

O

 

O, dat ik ooit nog eens
een vers met o beginnen mocht,
dat het dan ongezocht een ode
werd waarin zeg maar een dode
dichteres tot leven kwam
ofwel een warm lief lijf
tot marmer werd waardoor
voor wie daarvoor gevoelig is
een adem ging als was het
leven nu voorgoed betrapt.

Maar nee, wat bij mij ingaat
moet bezinken,
verdicht zich tot een sprake-
loos substraat
dat roerig wordt en uit wil breken
en soms vermomd de mond verlaat.

0, klonk het nog eens ongehinderd.

 

 

 

Jan Eijkelboom (1 maart 1926 – 28 februari 2008)

 

Lees meer...

Lytton Strachey,Ryūnosuke Akutagawa, Sabina Lorenz, Robert Lowell

 

De Britse schrijver Giles Lytton Strachey werd geboren op 1 maart 1880 in Londen. Zie ook alle tags voor Lytton Strachey op dit blog.

 

Uit: Landmarks In French Literature

 

When the French nation gradually came into existence among the ruins of the Roman civilization in Gaul, a new language was at the same time slowly evolved. This language, in spite of the complex influences which went to the making of the nationality of France, was of a simple origin.

With a very few exceptions, every word in the French vocabulary comes straight from the Latin. The influence of the pre-Roman Celts is almost imperceptible; while the number of words introduced by the Frankish conquerors amounts to no more than a few hundreds. Thus the French tongue presents a curious contrast to that of England. With us, the Saxon invaders obliterated nearly every trace of the Roman occupation; but though their language triumphed at first, it was eventually affected in the profoundest way by Latin influences; and the result has been that English literature bears in all its phases the imprint of a double origin. French literature, on the other hand, is absolutely homogeneous.

How far this is an advantage or the reverse it would be difficult to say; but the important fact for the English reader to notice is that this great difference does exist between the French language and his

own. The complex origin of the English tongue has enabled English writers to obtain those effects of diversity, of contrast, of imaginative strangeness, which have played such a dominating part in our

literature. The genius of the French language, descended from its single Latin stock, has triumphed most in the contrary direction—in simplicity, in unity, in clarity, and in restraint.“

 

 

Lytton Strachey (1 maart 1880 – 21 januari 1932)

Portret door Dora Carrington, 1916

Lees meer...

Richard Wilbur, Ralph Ellison, Steven Barnes, Jean-Edern Hallier

 

De Amerikaanse dichter Richard Wilbur werd geboren op 1 maart 1921 in New York. Zie ook alle tags voor Richard Wilbur op dit blog.

 

 

Orchard Trees, January

 

It's not the case, though some might wish it so

Who from a window watch the blizzard blow

 

White riot through their branches vague and stark,

That they keep snug beneath their pelted bark.

 

They take affliction in until it jells

To crystal ice between their frozen cells,

 

And each of them is inwardly a vault

Of jewels rigorous and free of fault,

 

Unglimpsed until in May it gently bears

A sudden crop of green-pronged solitaires.

 

 

 

 

Exeunt

 

Piecemeal the summer dies;

At the field's edge a daisy lives alone;

A last shawl of burning lies

On a gray field-stone.

 

All cries are thin and terse;

The field has droned the summer's final mass;

A cricket like a dwindled hearse

Crawls from the dry grass.

 

 



Richard Wilbur (New York, 1 maart 1921)

Eind jaren 1940

Lees meer...

29-02-12

Martin Suter, Yórgos Seféris, Marin Sorescu, Howard Nemerov, John Byrom, Saul Williams

De Zwitserse schrijver Martin Suter werd geboren op 29 februari 1948 in Zürich. Zie ook alle tags voor Martin Suter op dit blog.

 

Uit: Allmen und die Libellen

 

“Jojo schnarchte. Sie lag auf dem Rücken in ihrem überdimensionierten Bett, und aus ihren halbgeöffneten, nichtmehr ganz so kirschroten Lippen drang dieses wenig damenha∫e Geräusch.

So ganz unpassend war es allerdings nicht, fand Allmen. Sie hatte sich im Laufe des Abends in jeder Hinsicht als wenig damenha∫ erwiesen. Noch nie in seinem Leben – und es war in dieser Beziehung ein bewegtes gewesen – hatte sich eine Frau mit einem solchen Heißhunger auf ihn gestürzt wie diese platinblonde Opernbekanntscha∫. Im Fond der Limousine, unter dem Augenpaar des ChauΣeurs im Rückspiegel, war es ihm noch gelungen, die Angriffe von Jojo abzuwehren. Aber als sie die Halle der großen See-Villa betreten hatten, ließ er sich widerstandslos die breite Freitreppe hinauf- und in ihr divenha∫es Schlafzimmer schleppen, wie die Beute einer Löwin.

Dort zog sie gleichzeitig sich und ihn aus, warf sich mit ihm aufs Bett, verschlang ihn und gab sich ihm hin mit einer ihm bislang unbekannten Zügellosigkeit. Gleich danach war sie in einen bewusstlosen Schlaf gefallen und hatte kurz darauf zu schnarchen begonnen.

Allmen lag auf den rechten Arm aufgestützt und betrachtete sie. Zwar war das Licht durch den rosa Lampenschirm gedämp∫, dennoch sah er jetzt die Spuren eines Lebens mit zu viel Sonne, zu wenig

Schlaf, zu viel Spaß und zu wenig Liebe. Er spürte, dass es ihm ging wie immer in solchen Situationen: Die Zuneigung, die er sich zuvor eingeredet hatte und ohne die er nicht mit einer Frau ins Bett gehen konnte, war ver¬ogen. Er studierte die Fremde neben sich ohne Zärtlichkeit. Und diesmal war es noch etwas schlimmer: Er fühlte sich von ihr benutzt und nahm es ihr übel. Er stand auf und machte sich auf die Suche nach einer Toilette.”


 

Martin Suter (Zürich 29 februari 1948)

Lees meer...

28-02-12

Stephen Spender, Luc Dellisse, Bodo Morshäuser, John Montague

 

De Engelse dichter, essayist en schrijver Stephen Spender werd geboren op 28 februari 1909 in Londen. Zie ook alle tags voor Stephen Spender op dit blog.

 

Uit: World within world

 

„During these months, a most poignant event, the suicide of Virginia Woolf, was observed by me as through a thick pane of glass, seen very clearly, but all sound shut out: the personal tragedy seen through the vast transparent impersonal one.
For the time being, the only hope was that the current of power should be reversed and turned back on those who had first employed it: that the pendulum of the bombers, swinging over us, should swing back again over Germany. Yet to admit this was an admission of spiritual defeat: for it was to say that hope lay in power, in opposing despair with despair. We said this, with the result that we are still saying it. All this has implied the surrender of the only true hope for civilization—the conviction of the individual that his inner life can affect outward events and that, whether or not he does so, he is responsible for them.
From now on, the fate of individuals was more and more controlled by a public fate which itself seemed beyond control. For control implies not merely putting a machinery into motion, but also being able to make it stop: modern war is a machine easy to make start, but it can only be stopped at the moment when it has destroyed or been destroyed by another war machine. Control means being able to relate a programme of action to the results of that action. Now we had arrived at a stage when a large part of the resources of great nations were poured into programmes of which no one could foresee the results. All this was only leading to subsequent plans for making atomic and hydrogen bombs to defend East against West or West against East in a meaningless struggle between potential ashes to gain a world of ashes. For, in the course of the struggle, the vast "machinery of production," together with its capitalist or proletarian owners, and all the sacred theories of whichever class, would be as outmoded as its own ruins, like the civilization and theories of Babylonian astrologers.
That part of living which was devoted to spiritual and personal values, became a marginal activity in society, and for individuals a side-line, unless they happened to be old, sick, or socially unreliable. The most serious result was the effect on the minds of individuals, particularly the young, who found themselves in a world where no action of theirs, and nothing they created or thought, could alter the course of events. Here, though, on the level of thought and spiritual life, was the real challenge. For it is intolerable that men who, with their minds, have invented machines of destruction, and in their policies made themselves the half-slaves of these machines, should not be able to unthink what is a product of their intellects.“

 

 

Stephen Spender (28 februari 1909 – 16 juli 1995)

In 1932

Lees meer...

Bart Koubaa, Marcel Pagnol, Raphaële Billetdoux, Daniel Handler

 

De Vlaamse schrijver Bart Koubaa (pseudoniem van Bart van den Bossche) werd geboren op 28 februari 1968 in Eeklo. Zie ook mijn blog van 28 februari 2009 en ook mijn blog van 28 februari 2010 en ook mijn blog van 28 februari 2011.

 

Uit: De leraar

 

“Er is nog bitter weinig waarmee ik de leerlingen kan boeien. Het grootste deel schrijft en spreekt gebrekkig Nederlands en kan met moeite lezen. Ik toon nooit documentaires die ondertiteld zijn. Sinds de uitbreiding van Europa hoor ik meer en meer Engels in de klas, zo’n pseudo-Hollywoodtaaltje met veel fuck en shit en asshole en Angela Jolie… toch krijg ik de laatste jaren meer en meer taalgevangenen in de klas. Ze zijn gefrustreerd omdat ze te oud zijn om bij mij op de banken te zitten en kennen wel degelijk het verschil tussen een werkwoord en een cirkel maar begrijpen me niet als ik hen vraag de werkwoorden in een zin te omcirkelen. Zij die in het Nederlands zijn grootgebracht, spreken een ander Nederlands dan ik hun moet aanleren, een dialect waarmee je iets voor elkaar kunt krijgen, geen systeem om mee te denken. Elk van hen wendt alle middelen aan om zich te verduidelijken, want in de meeste gevallen eindigt een poging in een communicatiestoornis, een misverstand met alle frustraties van dien. Pubers voelen zich sowieso onbegrepen, laat staan als ze zich niet kunnen uitdrukken. Zich uitdrukken doen ze op hun manier, of daar nu politie aan te pas komt of niet. Het is te nemen of te laten want ze weten maar al te goed dat de directie niet snel iemand van school zal verwijderen omdat leerlingenaantallen voor een school even belangrijk zijn als kijkcijfers voor een televisiezender… ze zeggen dat we trots mogen zijn op ons onderwijssysteem. Neem de tram als de school uit is en je zult zien hoe trots je kunt zijn. Ik veralgemeen niet, mijn taal is alleen te arm, maar ze is alles wat ik heb.’

 

 

Bart Koubaa (Eeklo, 28 februari 1968)

Lees meer...