19-03-12

Philip Roth, Lynne Sharon Schwartz, Hans Mayer, William Allingham, Kirsten Boie

 

De Amerikaanse schrijver Philip Roth werd geboren op 19 maart 1933 in Newark. Zie ook alle tags voor Philip Roth op dit blog.

 

Uit: Die Demütigung (The Humbling, vertaald door Dirk van Gunsteren)

 

„Er hatte seinen Zauber verloren. Der Impuls war erloschen.

Auf der Bühne hatte er nie versagt – alles, was er getan hatte, war stark und erfolgreich gewesen, doch dann war das Schreckliche geschehen : Er konnte nicht mehr spielen. Auf die Bühne zu treten wurde zur Qual. An die Stelle der Gewissheit, dass er wunderbar sein würde, trat das Wissen, dass er versagen würde. Es geschah dreimal hintereinander, und beim letzten Mal interessierte es niemanden mehr, es kam niemand mehr. Er erreichte das Publikum nicht. Sein Talent war tot.

Wenn man ein Talent hatte und es nicht mehr hat, bleibt einem selbst natürlich immer etwas anderes als allen anderen. Ich werde immer anders sein als alle anderen, sagte Axler sich, und zwar weil ich bin, wie ich bin. Das bleibt mir – an das wird man sich immer erinnern. Doch die Aura, die er gehabt hatte, all die Manierismen, die exzentrischen Verhaltensweisen und persönlichen Eigenheiten, alles, was bei Falstaff und Peer Gynt und Wanja so gut funktioniert und Simon Axler den Ruf eingetragen hatte, der letzte der großen klassischen amerikanischen Bühnenschauspieler zu sein, funktionierte

jetzt bei keiner Rolle mehr. All das, was ihn ausgemacht hatte, ließ ihn nun auf der Bühne wie einen Verrückten aussehen. Auf der Bühne war er in jedem Augenblick auf denkbar schlimmste Weise befangen. Früher hatte er, wenn er gespielt hatte, an gar nichts gedacht. Alles, was er gut gemacht hatte, war seiner Intuition entsprungen. Jetzt dachte er über alles nach, und alles Vitale, Spontane wurde abgetötet : Er versuchte, es bewusst zu steuern, und dadurch zerstörte er es. Na gut, sagte Axler sich, er steckte in einer schlechten Phase. Er war zwar bereits über sechzig, aber vielleicht würde es vorübergehen, solange er noch erkennbar er selbst war. Er war nicht der erste erfahrene Schauspieler, dem derlei widerfuhr. Es gab viele, denen es ebenso erging. Das ist für mich nichts Neues, dachte er, ich werde schon einen Weg finden. Ich weiß zwar noch nicht, wie ich es dieses

Mal schaffen werde, aber ich werde schon etwas finden. Es wird vorübergehen.“

 

 

 

Philip Roth (Newark, 19 maart 1933)

Lees meer...

18-03-12

Dolce far niente 4

  

Romenu had even vrij vandaag. Morgen weer de gebruikelijke berichten en ook de schrijvers van de 18e maart.

 

 

 

Trijntjes dolce far niente.

 

't Zit in de Golf van Napels niet,

Van Napels of Tarente;

Ook 't Zandvoortsch kind heeft, als gij ziet,

Zijn dolce far niente.

 

‘'t Is lui, 't is heet, 't is brandend weer;

Hoe kan die meeuw nog vliegen?

'k Lag liever plat op 't water neer,

En liet mij zachtjes wiegen.’

 

Zoo spreekt zij, en ligt plat op 't zand,

En laat het zonlicht spelen;

Of 't bruine vel wat meer verbrandt

Kan haar geen oortje scheelen.

 

 

 


Dolce far niente door John Singer Sargent, 1907

Nicolaas Beets (13 september 1814 – 13 maart 1903)

 

 

 

 

Dolce far niente

 

De tv uit, lees geen kranten.
Geluk ligt binnen handbereik.
Kijk rustig hoe het gras groeit.
Drink een glas en zing een lied.
Tel sterren tot je dromen.

 

Ga vooral bij jezelf te rade.
Ga niet weg want je bent er al.

 

 

 

Dolce far niente door Daniel Ridgway Knight(1839 - 1924)

Rense Sinkgraven (Sint Jacobiparochie, 17 maart 1965)

 

 

 

 

Luieren

 

Ik lig de hele dag zalig languit
Te dromen en gerust op u te wachten.
Verlangen heeft mijn denken iets gekruid,
Precies genoeg om met plezier te smachten.

Ik luier feestlijk, mijn lichte gedachten
Bewegen zich om fris en geurig fruit
En bloemen, en ik luister of 'k het zachte
donkere lokken hoor der diepe fluit.

Alle avonds fluit bij dat klein huisje ginder
Een jongen de vermoeide wereld stil.
En zoals aan een grote bloem een vlinder
Zich vastklemt met behaaglijk wiekgetril,
Weet ik van ver uw stralende ogen wenken
En kan nog maar alleen aan u gedenken.

 

 

 


Dolce far niente door Franz Xaver Winterhalter, 1836

Willem de Mérode (2 september 1887 - 22 mei 1939)
 

17-03-12

Hafid Aggoune, Rense Sinkgraven, William Gibson, Siegfried Lenz, Urmuz

 

De Franse schrijver Hafid Aggoune werd geboren op 17 maart 1973 in Saint-Etienne. Zie ook alle tags voor Hafid Aggoune op dit blog.

 

Uit: Quelle nuit sommes-nous ?

 

“Je suis arrivé à Venise avec la totalité de mes livres et de mes vêtements, c'est-à-dire tout ce que je possède au monde et qui tient dans une valise et un long sac noir très lourd.
Très vite, je suis passé du siège de l'avion à un banc sur un vaporetto, approchant de la Giudecca au rythme du moteur, la fraîcheur de l'Adriatique me claquant au visage.
Je descends à Zitelle. De là, il faut traverser l'île par le calle Michel-Angelo et attendre.
Quatre personnes débarquent avec moi : deux hommes qui semblent rentrer du travail, une vieille femme et un enfant poussant un diable rempli de commissions.
Il suffit de prendre l'île dans sa largeur pour se retrouver de l'autre côté, dos à Venise.
La Giudecca est sans touriste.
L'île a d'abord été la terre d'exil des familles vénitiennes condamnées après le giudicato (jugement). Au Moyen âge, tous les juifs furent relégués ici, à l'écart. On leur a fait porter une marque distinctive, jaune.
Après la courte traversée de rues désertes, je me tiens debout sur le ponton, face à l'île de Sainte-Marie-des-Grâces.
J'attends.
Je sors un livre du sac noir qui en regorge, le premier qui vient, ouvert au hasard.
La page est un cliché en noir et blanc.
Un homme entouré d'objets nous regarde.
C'est l'atelier de Francis Bacon.

Ces choses éparses ressemblent à des fantômes l'accompagnant dans son quotidien. L'homme semble faire corps avec le chaos. Il appartient à son espace. Son art le compose, l'englobe. Il s'y noie comme l'alcool vous prend votre vie. C'est la passion. La peinture est son corps. Son corps est dans les tubes, prêt au cri sur la toile.
J'imagine toute cette poussière, la peau du temps sur le monde.”

 

  



Hafid Aggoune (
Saint-Etienne, 17 maart 1973)

Lees meer...

Patrick Hamilton, Hans Wollschläger, Jean Ingelow, Karl Gutzkow, Ebenezer Elliott, Paul Green

 

De Engelse schrijver Patrick Hamilton werd geboren op 17 maart 1904 in Hassocks, Sussex. Zie ookalle tags voor Patrick Hamilton op dit blog.

 

Uit: Hangover Square

 

„It was, actually, only in the few moments following the sudden transition-the breaking down of the sound track, the change from the talkie to the silent film-that he now ever thought about, or indeed was conscious of-this extraordinary change which took place in his mind. Soon enough he was watching the silent film-the silent film without music-as though there had never been any talkie-as though what he saw had always been like this.

A silent film without music-he could have found no better way of describing the weird world in which he now moved. He looked at passing objects and people, but they had no colour, vivacity, meaning-he was mentally deaf to them. They moved like automatons, without motive, without volition of their own. He could hear what they said, he could understand their words, he could answer them, even; but he did this automatically, without having to think of what they had said or what he was saying in return. Therefore, though they spoke it was as though they had not spoken, as though they had moved their lips but remained silent. They had no valid existence; they were not creatures experiencing pleasure or pain. There was, in fact, no sensation, no pleasure or pain at all in this world: there was only himself-his dreary, numbed, dead self.

There was no sensation, but there was something to be done. Emphatically, most emphatically there was something to be done. So soon as he had recovered from the surprise-but nowadays it was hardly a surprise-of that snap in his head, that break in the sound track, that sudden burst into a new, silent world-so soon as he had recovered from this he was aware that something had to be done. He could not think what it was at first, but this did not worry him. He could never think of it at first, but it would come: if he didn't nag at it, but relaxed mentally, it would come.“

 

 

 

Patrick Hamilton (17 maart 1904 – 23 september 1962)

Lees meer...

16-03-12

Bredero, P.C. Hooft, Zoë Jenny, Dirk von Petersdorff, Francisco Ayala

 

De Nederlandse dichter en toneelschrijver Gerbrand Adriaensz. Bredero werd geboren op 16 maart 1585 in Amsterdam. Zie ook alle tags voor Bredero op dit blog.

 

 

Klink-Rijm

 

Margriete Lief! mijn hart en wense van mijn leven!
Zo gij alleen niet zijt mijn hoop en mijn vriendin,
Of zo mijn harte brandt van iemand anders min,
Of zo ik heb mijn trouw aan andere gegeven,

Zo moet ik nummermeer so lukkig zijn verheven,
Of mijn vreugd’ zij vol pijn en mijn begeert vol smart;
Maar ben ik u geheel met lijf, met ziel, met hart,
Met wense en met wil tot u alleen gedreven,

En zo mijn zinnelijkheid op niemand anders ziet
Als op ons hoogste roem, d’eerwaarde Margariet,
En zo mijn lust en goed zij al in u gelegen,

Zo aanschouw en beken, dat mijn levens geniet
Bestaat door uwe gunst, Goddin, die mij gebiedt.
Gij zijt mijn oog, mijn kracht; tot u ben ik genegen.

 

 

 

 

Het elfde sonnet van de schoonheid

 

O rijpe boezem wit die voor mijn ogen stadig
Zo liefelijke zweeft, gelijk de wederschijn
Van d'allerwitste sneeuw aan d'oorsprong van de Rijn -
Maar uwe schimmering, o zwakke ogen schadig!

Met maagdelijke melk verschijnen daar beladig
Twee zilver dopkens rond, op elk staat een robijn,
't Zijn appelkens gelijk, daarop twee kerskens zijn,
Wiens rode rijpigheid een lust baart ongestadig.

Och, die 't eens weten mocht, wat Hemels zuigelink
Daar nog aanleggen zal, hoe met de gouden rink,
Zijns Moeders echtsieraad, het dertelijk zal spelen,

En zitten op haar schoot, verslaan zijn kinderpraat,
Dan waar' het zeggen uit, Appeles schoonst sieraad
Is 't liefelijkste kind van al des werelds delen!

 

 

 

Hoop voedt de minnaars

 

Gelijk de zeelui en de vissers aan der strangen
Op hoop van goede vangst gaan wagen lijf en goed,
Zo werden de minnaars met innerlijk verlangen
Ook van de zoete hoop geleid en steeds gevoed.

 

 

 

Gerbrand Bredero (16 maart 1585 - 23 augustus 1618)

Lees meer...

Hooshang Golshiri, Alice Hoffman, César Vallejo, Sully Prudhomme

 

De Iraanse schrijver Hooshang Golshiri werd geboren op 16 maart 1938 in Isfahan. Zie ook alle tags voor Hooshang Golshiri op dit blog.

 

Uit: Black Parrot, Green Crow(Introductie door Heshmat Moayyad)

 

He was one of the prominent members of the Writers Association of Iran that was formed in 1968 but soon fell apart under the unacceptable demands and conditions set by the government to hold tight control over their activities. In 1977, on the eve of the Islamic Revolution of 1978–79, the Writers Association of Iran was revived, this time more vigorous in its aspirations and enjoying greater support from academic and professional anti-regime circles. The so-called “Ten Nights” of reading poems and delivering provocative speeches against the system of suppression and censorship by fifty-nine poets and speakers, sponsored by the Writers Association of Iran and was hosted by the German Goethe Institute in Tehran from October 10 to 19, 1977, an unprecedented occasion for the Iranian intelligentsia to air their grievances and celebrate their victory. According to all accounts, Golshiri played a significant role at different stages of this successful event.4
The joyous mood of freedom following the revolution did not last more than a few months, if not only a few weeks, at least for the young anti-reactionary and modernist segments of the population. The anticipated freedom failed to materialize. The enthusiasm of the masses was dashed all too soon. Persecutions and the mechanism of censorship reappeared more fiercely and less compromising than ever before, only this time blasphemously, in the name of religion and God.”

 

 

Hooshang Golshiri (16 maart 1938 – 5 juni 2000)

Lees meer...

15-03-12

Louis Paul Boon, Ben Okri, David Albahari, Gerhard Seyfried, Kurt Drawert, Andreas Okopenko

 

De Vlaamse dichter, schrijver en kunstschilder Louis Paul Boon werd geboren in Aalst op 15 maart 1912. Zie ook alle tags voor Louis Paul Boon op dit blog.

 

Uit: Chapel Road (Vertaald door Adrienne Dixon)

 

“The old hunchback meets you in chapel road, he stops, because I want to have a word with you, he says: I hear you’ve written a story about our chapel road and that now you want to leave us and live in a cottage in the country; well now, your life’s all wrong, just as your story is bound to be all wrong as well … living in a cottage far from the world is no life … and a book about chapel road is no book … if I were to write a book it would be like this: it’s something very old which my late mother told me when I was a child: a poor but beautiful girl is orphaned and the workhouse sends her to be fostered with a farmer, as they used to do, and she grows up and becomes even more beautiful than she was before, and the son of the notary or the burgomaster falls in love with her but he’s got to go and study at the youniversity, to be a doctor, and he becomes a doctor and he marries a rich lady and the beautiful girl has a child from him and is held in contempt by everyone and she gives her child away at the convent, she puts it on a plank and the plank moves away and she’s lost her child forever, maybe she sheds a tear or two, and goes outside, and then begins her life as a poor but beautiful fallen girl; later she gets The Disease and she’s got to go to hospital and she’s going to die and at her death bed are the priest and the doctor and the doctor is her lover, he can tell from the ring he put on her finger long ago, and he asks what happened to our child and she replies that she left it at the convent of the sisters of saint dromedary, and the priest says: I’m your son because I was the child that was left in the convent of the sisters of saint dromedary. Here the hunchback stops and looks at you, because this is the novel he would write; of course, a bit spun out and padded to make it longer he says. You see? that dying woman who was a poor but beautiful girl, and at her deathbed the doctor and the priest who should have been her husband and her son … that would have been a proper book, but your book won’t be a proper book, there’ll be nothing in it about life AS IT REALLY IS.”

 

 

Louis Paul Boon (15 maart 1912 - 10 mei 1979)

Lees meer...

An Rutgers van der Loeff, Lionel Johnson, Paul Heyse, Franz Schuh, Ángelos Sikeliános, Wolfgang Müller von Königswinter

 

De Nederlandse schrijfster An Rutgers van der Loeff werd geboren in Amsterdam op 15 maart 1910. Zie ook alle tags voor An Rutgers van der Loeff op dit blog.

 

Uit: Rossy, dat krantenkind

 

‘Twee verpleegsters voor één zo'n klein ding,’ zei zijn vrouw dromerig, starend naar het groene dak daar verderop. Toen schoof zij haastig het doekje, dat zij over haar krullen droeg, wat steviger naar voren, want er ging een trilling door het Reuzenwiel. ‘We gaan weer,’ zei ze. Maar tegelijkertijd riep een machtige stem door een luidspreker naar boven dat ze geduld moesten hebben en zich niet ongerust moesten maken. Er werd even iets verholpen aan de machinerie.

‘We hangen hier dus toch niet voor de aardigheid; valt me van ze tegen,’ zei Ricky.

‘Ik vind het hier boven prettiger dan beneden in al die drukte. En het is hier koeler,’ zei het meisje. Zij heette Mary, maar hij noemde haar altijd Baby. En zijn echte baby noemde hij bij al die mooie lange namen, die hij had verzonnen omdat dat het enige was wat ze hun dochtertje hadden kunnen geven bij haar geboorte. En ook omdat hij het leuk vond dat de ambtenaar van de Burgerlijke Stand zo veel moest opschrijven. Want Ricky Carlotto was óók nog erg jong. Hij was negentien en zij achttien.

‘We zijn een mooie vader en moeder,’ zei Ricky, terwijl hij door zijn zwarte haren streek. Zijn strooien hoed lag op Mary's schoot. ‘Hier zitten wij lekker in het Reuzenwiel, terwijl onze dochter beneden in het tentoonstellingsgebouw door duizenden mensen wordt bekeken en ons geld opbrengt, zo klein als ze is.’

‘Honderd dollar,’ zei Mary ernstig. ‘Honderd dollar verdient ze voor ons, en zij weegt nog geen twee en een half pond. En we krijgen duizend dollar,’ zei ze langzamer, ‘duizend dollar, als ze dood gaat ...’

‘Gebeurt niet,’ zei Ricky vastberaden. ‘Gebeurt absoluut niet. Bedenk maar eens even: zij krijgt de beste, de allerbeste, de allerfijnste verzorging die er bestaat. Millionnairs- en senatorenkinderen krijgen het niet beter. Het gebéúrt niet, Baby. Ze is klein, maar taai. Zul je zien. 't Zit in de familie. Mijn grootmoeder is óók honderd jaar geworden. Wel vijf dokters hebben ons verteld dat dit de beste kans is die er voor haar bestaat!’

 

 

An Rutgers van der Loeff(15 maart 1910 – 19 augustus 1990)

Lees meer...

14-03-12

Jochen Schimmang, Horton Foote, Olivier Delorme, Volker von Törne, Pam Ayres, Theodore de Banville

 

De Duitse schrijver Jochen Schimmang werd geboren op 14 maart 1948 in Leer, Ostfriesland. Zie ook alle tags voor Jochen Schimmang op dit blog.

 

Uit: Neue Mitte

`

“Wir waren nicht mehr Enklave oder Exklave, nicht mehr Zwischenraum oder Peripherie; wir waren mittendrin. Vielleicht waren wir sogar das, was keiner von uns sein wollte, die neue Mitte.

Sander gab mir die Hand und zog mich ins Haus, genauer: zwischen die Mauern, die stehen geblieben waren. Wir brauchten fast eine Viertelstunde, um am anderen Ende der Ruine anzukommen. In manchen Räumen war ein Teil des Mobiliars zurückgelassen worden: Stühle, Sessel, Schreibtische, die nun teilweise völlig verwittert und verschimmelt waren. Andere Stücke hatten die neuen Bewohner an sich genommen und aufgearbeitet, erzählte Sander.

„Bei uns ist praktisch jedes Handwerk vertreten“, sagte er, „sonst könnten wir gar nicht existieren. Das Gerümpel, das hier noch herumsteht, wird bald entsorgt werden.“

An einer der Wände hing noch immer das offizielle Bild des Generals. Jedes Mal, wenn er daran vorbeikam, wollte Sander es abnehmen und auf den Müll werfen, winkte dann aber ab und ging weiter. Das Foto war stark nachgedunkelt und ganz leicht gewellt, aber es zeigte den General, wie ihn die ganze Welt gekannt hatte: im Halbprofil, das kurze Haar streng gescheitelt und mit einem Blick, der zugleich Entschlossenheit und Güte ausdrücken sollte. Sein Leibfotograf war bei der Flucht der Regierung nicht mehr mitgekommen, sondern gefasst worden. Man hatte ihn jedoch nicht an die Wand gestellt, sondern sich sein Können und seine Dienste für die neuen offiziellen Legenden gesichert.“

 

 

Jochen Schimmang (Leer, 14 maart 1948)

Lees meer...

13-03-12

Mahmoud Darwish, Yuri Andrukhovych, Vladimir Makanin, Didier Decoin

 

De Palestijnse dichter Mahmoud Darwish werd geboren in Al-Birwa, Palestina, op 13 maart 1941. Zie ook alle tags voor Mahmoud Darwish op dit blog.

 

 

The pigeons fly

 

The pigeons fly,
the pigeons come down...
***

Prepare a place for me to rest.
I love you unto weariness,
your morning is fruit for songs
and this evening is precious gold
the shadows are strong as marble.
When I see myself,
it is hanging upon a neck that embraces only the clouds,
you are the air that undresses in front of me like tears of the grape,
you are the beginning of the family of waves held by the shore.
I love you, you are the beginning of my soul, and you are the end...
the pigeons fly
the pigeons come down...
***

I am for my lover I am. And my lover is for his wandering star
Sleep my love
on you my hair braids, peace be with you...
the pigeons fly
the pigeons come down...
***

Oh, my love, where are you taking me away from my parents,
from my trees, small bed and from my weariness,
from my visions, from my light, from my memories and pleasant evenings,
from my dress and my shyness,
where are you taking me my love, where?
You take me, set me on fire, and then leave me
in the vain path of the air
that is a sin ... that is a sin...
the pigeons fly
the pigeons come down...
***

My love, I fear the silence of your hands.
Scratch my blood so the horse can sleep.
My love, female birds fly to you
take me as a wife and breathe.
My love I will stay and breasts will grow for you
The guards take me out of your way
my love, I will cry upon you, upon you, upon you.
because you are die surface of my sky.
My body is the land,
the place for you...
the pigeons fly
the pigeons come down...

 

 

 

Mahmoud Darwish (13 maart 1941 - 9 augustus 2008)

Lees meer...

Melih Cevdet Anday, Yeghishe Charents, Oskar Loerke, Hermine de Graaf

 

De Turkse dichter Melih Cevdet (eig. Melih Cevdet Anday) werd geboren op 13 maart 1915 in Istanboel. Zie ook alle tags voor Melih Cevdet op dit blog.

 

 

A Poem in the Manner of Karacaoglan

 

VI

No one celebrates the Elbistan meadow.

It opens its arms to the wind like dawn, a refined gazelle.

Summer brings the balmy weather of the time I knew,

Like a nightingale singing in fresh, hanging grapes.

Hesitant morning sets the purple hyacinth free.

Delight I've never known extracts lies from my heart

And it enjoys, for a time, the quince in the branches.

A crane flaps its wings, sapling of dawn.

I know well Ismail Bey's high plateau with its cold running waters,

The rose's branch, as tall as four men, that winds around the cypress,

High up and coiled in the fog, with an aroma like wine.

There you can see the heavy-headed pool quake

Like purple clouds that deceive the birds.

It's time for the ant that never knew childhood to grow up,

The sun droning like a cicada, an idol like a man,

The shouting flower of my freedom, respected.

The weeds whisper into the ear of the stream,

The heart's flower comes down to earth from the heights.

One can see a falcon's nest in the Koja Binboğa,

Its morning flowers dazzle the eye,

They pulse in the heart of wind like the chiming of a bell.
In the moonlight dragons descend with their eyes full of stars

To the valley where thousands of flowers play . . .

Tonight, tonight let's sleep in the Binboğa, my horse.

 

 

 

Vertaald door Sidney Wade en Efe Murad

 

 

 


Melih Cevdet Anday (13 maart 1915 – 28 november 2002)

Lees meer...

12-03-12

Dave Eggers, Jack Kerouac, Naomi Shihab Nye, Carl Hiaasen

 

De Amerikaanse schrijver Dave Eggers werd geboren op 12 maart 1970 in Chicago. Zie ook alle tags voor Dave Eggers op dit blog.

 

Uit: You Shall Know Our Velocity!

 

"When?" said Hand.

"A week from now," I said.

"The seventeenth?"

"Right."

"This seventeenth."

"Right.""Jesus."

"Can you get the week off?"

"I don't know," Hand asked. "Can I ask a dumb question?"

"What?"

"Why not this summer?"

"Because."

"Or next fall?"

"Come on."

"What?"

"I'll pay for it if we go now," I said. I knew Hand would say yes because for fivemonths we hadn't said no. There had been some difficult requests but we hadn't said no.

"And you owe me," I added.

"What? For -- Oh Jesus. Fine."

"Good.""For how long again?" he asked.

"How long can you get off?" I asked."

Probably a week." I knew he would do it. Hand would have quit his job if theyrefused the time off. He had a decent arrangement now, as a security supervisor on acasino on the river under the Arch, but for a while, in high school, he'd been the NumberTwo-ranked swimmer in all of Wisconsin, and he expected that kind of glory goingforward. He'd never focused again like he'd focused then, and now he was a dabbler, withsome experience as a recording engineer, some in car alarms, some in weather futures(true, long story), some as a carpenter -- we'd actually worked on one summer gigtogether, a porch on an enormous place -- a gingerbread-looking place on Lake Geneva --but he left any job where he wasn't learning or when his dignity was anywherecompromised.”

 

 

Dave Eggers (Chicago, 12 maart 1970)

Lees meer...

Edward Albee, Kathrin Schmidt, Henrike Heiland, M. A. Numminen


De Amerikaanse schrijver
Edward Albee werd geboren op 12 maart 1928 in Washington DC. Zie ook alle tags voor Edward Albee op dit blog.

 

Uit: Wer hat Angst vor Virginia Woolf (Vertaald door Alissa en Martin Walser)

 

“GEORGE: ...Oder wem...

MARTHA: ...Oder wem...und sie will dauernd nach Chicago, weil sie in

diesen Schauspieler mit der Narbe verliebt ist...Aber dann

wird sie krank und setzt sich an ihren Schminktisch...

GEORGE: Was für ein Schauspieler? Mit einer Narbe?

MARTHA: Mein Gott, ich hab seinen Namen vergessen. Wie heißt der

Film? Ich möchte wissen, wie der Film heißt. Sie setzt sich

an den Schminktisch...und hat diese

Bauchfellentzündung...und sie versucht, sich ihre Lippen

anzumalen, aber sie schafft es nicht...und verschmiert ihr

ganzes Gesicht...aber sie will trotzdem nach Chicago und...

GEORGE: Chicago! Chicago heißt er.

MARTHA: Hm? Was...wer heißt?

GEORGE: Der Film...er heißt Chicago...

MARTHA: Mein Gott! Was weißt du eigentlich? Chicago war ein Musical

in den Dreißigern, mit der kleinen Alice Faye. Was weißt du

eigentlich?

GEORGE: Das war wahrscheinlich vor meiner Zeit, aber...

MARTHA: Halt’s Maul! Hör bloß auf damit! Dieser Film...Bette Davis

kommt nach einem harten Tag im Lebensmittelladen heim...

GEORGE: Sie arbeitet in einem Lebensmittelladen?

MARTHA: Sie ist Hausfrau; sie kauft ein...und kommt mit den

Lebensmitteln nach Hause, und sie tritt in das bescheidene

Wohnzimmer in einem bescheidenen Häuschen, das sie

einem bescheidenen Joseph Cotten verdankt...

GEORGE: Sind sie verheiratet?

MARTHA: (ungeduldig) Ja. Sie sind verheiratet. Miteinander. Flasche!

Und sie kommt rein, sieht sich um und sie stellt die

Lebensmittel ab und sagt „Was für ein tristes Loch!“

GEORGE: (Pause) Ach.

MARTHA: (Pause) Sie ist unzufrieden.

GEORGE: (Pause) Ach.

 

 

Edward Albee (Washington DC, 12 maart 1928)

Scene uit de film van Mike Nichols met Richard Burton en Elizabeth Taylor (1966)

Lees meer...

Gabriele d'Annunzio, De Schoolmeester, Irving Layton, Helga Goetze

 

De Italiaans schrijver, dichter en politicus Gabriele d'Annunzio werd geboren in Pescara op 12 maart 1863. Zie ook alle tags voor Gabriele d'Annunzio op dit blog.


Uit: The Drowned Boy (Vertaald door Thomas Walsh)

 

„All of a sudden, Albadora, the septuagenarian Cybele, she who had given life to twenty-two sons and daughters, came toiling up the narrow lane into the court, and indicating the neighboring shore, where it skirted the promontory on the left, announced breathlessly:--

"Down yonder there has been a child drowned!"

Candia made the sign of the cross. Giorgio arose and ascended to the loggia, to observe the spot designated. Upon the sand, below the promontory, in close vicinity to the chain of rocks and the tunnel, he perceived a blotch of white, presumably the sheet which hid the little body. A group of people had gathered around it.

As Ippolita had gone to mass with Elena at the chapel of the Port, he yielded to his curiosity and said to his entertainers:--

"I am going down to see."

"Why?" asked Candia. "Why do you wish to put a pain in your heart?"

Hastening down the narrow lane, he descended by a short cut to the beach, and continued along the water. Reaching the spot, somewhat out of breath, he inquired:--

"What has happened?"

The assembled peasants saluted him and made way for him. One of them answered tranquilly:--

"The son of a mother has been drowned."
Another, clad in linen, who seemed to be standing guard over the corpse, bent down and drew aside the sheet.”

 

 

Gabriele d'Annunzio (12 maart 1863 - 1 maart 1938)

Lees meer...