06-06-16

Thomas Mann, Aleksandr Poesjkin, Sarah Dessen, Jean Cayrol, Pierre Corneille, Hendrik van Teylingen, V. C. Andrews, Henry Newbolt

 

De Duitse schrijver Thomas Mann werd geboren in Lübeck op 6 juni 1875. Zie ook mijn blog van 6 juni 2010 en eveneens alle tags voor Thomas Mann op dit blog.

Uit: Doktor Faustus

„Mit aller Bestimmtheit will ich versichern, daß es keineswegs aus dem Wunsche geschieht, meine Person in den Vordergrund zu schieben, wenn ich diesen Mitteilungen über das Leben des verewigten Adrian Leverkühn, dieser ersten und gewiß sehr vorläufigen Biographie des teuren, vom Schicksal so furchtbar heimgesuchten, erhobenen und gestürzten Mannes und genialen Musikers, einige Worte über mich selbst und meine Bewandtnisse vorausschicke. Einzig die Annahme bestimmt mich dazu, daß der Leser — ich sage besser: der zukünftige Leser; denn für den Augenblick besteht ja noch nicht die geringste Aussicht, daß meine Schrift das Licht der Öffentlichkeit erblikken könnte, — es sei denn, daß sie durch ein Wunder unsere umdrohte Festung Europa zu verlassen und denen draußen einen Hauch von den Geheimnissen unserer Einsamkeit zu bringen vermöchte; — ich bitte wieder ansetzen zu dürfen: nur weil ich damit rechne, daß man wünschen wird, über das Wer und Was des Schreibenden beiläufig unterrichtet zu sein, schicke ich diesen Eröffnungen einige wenige Notizen über mein eigenes Individuum voraus, — nicht ohne die Gewärtigung freilich, gerade dadurch dem Leser Zweifel zu erwecken, ob er sich auch in den richtigen Händen befindet, will sagen: ob ich meiner ganzen Existenz nach der rechte Mann für eine Aufgabe bin, zu der vielleicht mehr das Herz als irgendwelche berechtigende Wesensverwandtschaft mich zieht.

 

 
Armel Loriquet als Echo en Jon Finch als Adrian Leverkühn in de film uit 1982

 

Ich überlese die vorstehenden Zeilen und kann nicht umhin, ihnen eine gewisse Unruhe und Beschwertheit des Atemzuges anzumerken, die nur zu bezeichnend ist für den Gemütszustand, in dem ich mich heute, den 23. Mai 1943, zwei Jahre nach Leverkühns Tode, will sagen: zwei Jahre nachdem er aus tiefer Nacht in die tiefste gegangen, in meinem langjährigen kleinen Studierzimmer zu Freising an der Isar niedersetze, um mit der Lebensbeschreibung meines in Gott ruhenden — o möge es so sein! — in Gott ruhenden unglücklichen Freundes den sächlich hat das Erlebnis mich gezwungen, über dieses Problem so angestrengt, so inständig nachzudenken,»daß es mir schreckhafter Weise zuweilen schien, als würde ich damit über die mir eigentlich bestimmte und zukömmliche Gedankenebene hinausgetrieben und erführe selbst eine »unlautere« Steigerung meiner natürlichen Gaben ...“

 

 
Thomas Mann (6 juni 1875 - 12 augustus 1955)
In 1947


 

De Russische dichter en schrijver Aleksandr Poesjkin werd geboren in Moskou op 6 juni 1799. Zie ook alle tags voor Aleksandr Poesjkin op dit blog.

 

De dichter

Wanneer de dichter door Apollo
Niet wordt genood ten offerfeest.
Dan gaat hij in de Íeege wereld
Geheel ten onder. klein van geest;
Dan zwijgen zijn gewijde snaren.
Een kille slaap bevangt zijn ziel.
En van de ijd'le menschenschare
ls hij ’t nietswaardigst dan misschien.

Doch. heeft het godd”ijk woord slechts even
Zijn fijngevoelig oor geraakt.
Dan schrikt zijn ziel weer op ten leven,
Gelijk een ad'laar die ontwaakt.
Dan laat hij aardsche vreugden rusten.
Dan mijdt hij 's menschen woord en lied.
En voor den afgod van hun lusten
Buigt Fier hij 't hoofd in ootmoet niet:
Maar vol verbijst’ring, vol accoorden,
Ontvlucht hij. schuw, wat hem benauwt.
Naar wijde wat'ren en hun boorden.
Naar 't statig ruischend eikenwoud.

 

 

Elegie

Vergane vreugd van zinnelooze dagen
Bedrukt mij als een roes na drinkgelagen,
En net als wijn. die wint aan kracht door tijd.
Zoo groeit mijn zieleleed hij elk uur dat verglijdt.
Mijn weg is droef. Mijn toekomst als de zee.
Onstuimig. vol gevaren en vol wee.
Maar ‘k vraag niet aan den dood mij te bevrijden;
‘k Wil leven om te denken en te lijden.
Ik weet dat mij naast droefheid ook nog wachten
Werk strijd en veel wat droefheid kan verzachten.
Soms zal ik weer in harmonie verzinken.
Bij ‘t scheppen zullen tranen in mijn oogen blinken
En mog'lijk als mijn leven stil ter kimme daalt.
Dat liefdes ster glimlachend mij ten afscheid straalt.

 

 

Bachantenlied

Hoe verstomden die stemmen vol vreugd?
Klinkt òp. gij bacchantische zangenl
Gegroet. gij. door schoonheid omvangen.
Gij, jeugdige vrouwen, wier liefd' ons verheugtl
Schenkt voller de glazen met wijn!
Maar werpt vóór gij drinkt
Op den bodem. die klinkt
Den ring. die voorspelt wat zal zijn.

Helt òp dan de glazen en wijdt op dit feest
Een dronk aan de muzen. een dronk aan den geestl
Breek dóór, heilig zonlicht en straall
Gelijk door den gloed van den glorenden dag
Het lamplicht ontzield wordt en vaal.
Zoo blijkt dat de wijsheid die veinst. niets vermag
Naast den geest die in eeuwigheid licht.
Wees welkom. o zonne. o duisternis zwicht!


Vertaald door Aleida G. Schot

 

 
Aleksandr Poesjkin (6 juni 1799- 10 februari 1837) 
Portret uit de schilderschool van Palekh

 

 

De Amerikaanse schrijfster Sarah Dessen werd geboren op 6 juni 1970 in Evanston, Illinois. Zie ook alle tags voor Sarah Dessen nop dit blog.

Uit: Saint Anything

“Would the defendant please rise.”
This wasn’t an actual question, even though it sounded like one. I’d noticed that the first time we’d all been assembled here, in this way. Instead, it was a command, an order. The “please” was just for show.
My brother stood up. Beside me, my mom tensed, sucking in a breath. Like the way they tell you to inhale before an X-ray so they can see more, get it all. My father stared straight forward, as always, his face impossible to read.
The judge was talking again, but I couldn’t seem to listen. Instead, I looked over to the tall windows, the trees blowing back and forth outside. It was early August; school started in three weeks. It felt like I had spent the entire summer in this very room, maybe in this same seat, but I knew that wasn’t the case. Time just seemed to stop here. But maybe, for people like Peyton, that was exactly the point.
It was only when my mother gasped, bending forward to grab the bench in front of us, that I realized the sentence had been announced. I looked up at my brother. He’d been known for his fearlessness all the way back to when we were kids playing in the woods behind our house. But the day those older boys had challenged him to walk across that wide, gaping sinkhole on a skinny branch and he did it, his ears had been bright red. He was scared. Then and now.
There was a bang of the gavel, and we were dismissed. The attorneys turned to my brother, one leaning in close to speak while the other put a hand on his back. People were getting up, filing out, and I could feel their eyes on us as I swallowed hard and focused on my hands in my lap. Beside me, my mother was sobbing.
“Sydney?” Ames said. “You okay?”
I couldn’t answer, so I just nodded.
“Let’s go,” my father said, getting to his feet. He took my mom’s arm, then gestured for me to walk ahead of them, up to where the lawyers and Peyton were.
“I have to go to the ladies’ room,” I said.”

 

 
Sarah Dessen (Evanston, 6 juni 1970)

 

 

De Franse dichter en schrijver Jean Cayrol werd geboren op 6 juni 1911 in Bordeaux. Zie ook alle tags voor Jean Cayrol op dit blog.

 

Iris en ruine

Iris en ruine
tout défait par le souffle
et brusquement
craquant comme une momie,
croqué
un pain sans mie,
un matin sans tranchant.

Au-dessus d’un baquet
parmi ses javelots luisants
un enfant cherche le quai,
le pays troublant.

Iris sans personne,
petit parchemin déroulé
qui parle de ma Garonne,
tu reprends dans la mort
l’apparence d’une bête
sur laquelle on met le pied.

Et c’est sa graine
comme une figue inutile
que personne ne dévore
une graine de garenne.

Iris de charme
décoiffé,
pavillon pour une fée,
Iris en larmes.

Iris de la folie
comme une tombe déserte
Adieu les journées vertes,
ma fleur de l’huis.

 

 
Jean Cayrol (6 juni 1911 – 10 februari 2005)

 

 

De Franse dichter en schrijver Pierre Corneille werd geboren in Rouen op 6 juni 1606. Zie ook alle tags voor Pierre Corneille op dit blog.

Uit: Le Menteur

"DORANTE.
À la fin j'ai quitté la robe pour l'épée :
L'attente où j'ai vécu n'a point été trompée ;
Mon père a consenti que je suive mon choix,
Et j'ai fait banqueroute à ce fatras de lois.
Mais puisque nous voici dedans les Tuileries,
Le pays du beau monde et des galanteries,
Dis-moi, me trouves-tu bien fait en cavalier ?
Ne vois-tu rien en moi qui sente l'écolier ?
Comme il est malaisé qu'aux royaumes du code
On apprenne à se faire un visage à la mode,
J'ai lieu d'appréhender...
CLITON.
Ne craignez rien pour vous :
Vous ferez en une heure ici mille jaloux.
Ce visage et ce port n'ont point l'air de l'école,
Et jamais comme vous on ne peignit Bartole :
Je prévois du malheur pour beaucoup de maris.
Mais que vous semble encore maintenant de Paris ?
DORANTE.
J'en trouve l'air bien doux, et cette loi bien rude
Qui m'en avait banni sous prétexte d'étude.
Toi qui sais les moyens de s'y bien divertir,
ayant eu le bonheur de n'en jamais sortir,
Dis-moi comme en ce lieu l'on gouverne les dames.
CLITON.
C'est là le plus beau soin qui vienne aux belles âmes,
Disent les beaux esprits. Mais sans faire le fin,
Vous avez l'appétit ouvert de bon matin :
D'hier au soir seulement vous êtes dans la ville,
Et vous vous ennuyez déjà d'être inutile !
Votre humeur sans emploi ne peut passer un jour,
Et déjà vous cherchez à pratiquer l'amour !
Je suis auprès de vous en fort bonne posture
De passer pour un homme à donner tablature
J'ai la taille d'un maître en ce noble métier,
Et je suis, tout au moins, l'intendant du quartier."

 

 
Pierre Corneille (6 juni 1606 – 1 oktober 1684)
Affiche voor een uitvoering in 2002

 

 

De Nederlandse dichter en vertaler Hendrik van Teylingen werd geboren op 6 juni 1938 in IJmuiden. Zie ook alle tags voor Hendrik van Teylingen op dit blog.

 

'k Had herr Kinkel kunnen wezen

'k Had herr Kinkel kunnen wezen,
Handelaar in oude panden,
Of Sir Monier Monier-Williams
Fabrikant van gouden tanden,

Ofwel Freya Gunnarsdottir,
Keizerin der geiserparken,
Ofwel Dung Flung Loon, profeet en
Prijsfokker van grijze varkens,

Of Fomfawzi Tzomfawoezoe
In haar kraal vol schelle spullen...
Doch ik ben slechts Hendrik Versjens,
Vaal van 't vele vellen vullen.

 

 
Hendrik van Teylingen (6 juni 1938 – 25 december 1998)
IJmuiden, monument aan de haven

 

 

De Amerikaanse schrijfster V. C. Andrews (eig. Cleo Virginia Andrews) werd geboren in Portsmouth op 6 juni 1923. Zie ook alle tags voor V. C. Andrews op dit blog.

Uit: Sage’s Eyes

“The long, dark pathway to the end of my dream was lined with hemlock, branched and graceful, with its white flowers and smooth stems marked with red. History and philosophy students probably know that Socrates was forced to drink it to carry out his own death sentence. I know that my ancestors recommended mixing it with betony and fennel seed to cure the bite of a mad dog.
I cannot tell you exactly how or why I know these things. I don’t even know for sure who my ancestors were or where they lived. I don’t know if I’m English, Italian, Dutch, or some combination. However, even when I was a young girl, probably no more than four years old, memories like these would come over me when I was least expecting them, but usually back then only when I was alone. Often that would happen when I was sitting outside on my small redwood bench on the rear patio, playing with a doll or some other toy my adoptive parents had given me for my birthday or when my father returned from a work trip.
My father was a commercial insurance salesman and often visited companies more than a hundred miles away. I was sure he could sell anyone anything. He was handsomer than anyone else’s father I knew and had a smile that could radiate enough warmth to heat an igloo. With his perennial suntanned complexion, his green-tinted ebony eyes, his rich, thick licorice-black hair, always neatly styled, and his perfect facial features, he could have his picture next to the term movie star in the dictionary."

 

 
V. C. Andrews (6 juni 1923 - 19 december 1986)

 

 

De Engelse dichter en schrijver Sir Henry John Newbolt werd geboren op 6 juni 1862 in Bilston, Wolverhampton. Zie ook alle tags voor Henry Newbolt op dit blog.

 

The School At War

All night before the brink of death
In fitful sleep the army lay,
For through the dream that stilled their breath
Too gauntly glared the coming day.

But we, within whose blood there leaps
The fulness of a life as wide
As Avon's water where he sweeps
Seaward at last with Severn's tide,

We heard beyond the desert night
The murmur of the fields we knew,
And our swift souls with one delight
Like homing swallows Northward flew.

We played again the immortal games,
And grappled with the fierce old friends,
And cheered the dead undying names,
And sang the song that never ends;

Till, when the hard, familiar bell
Told that the summer night was late,
Where long ago we said farewell
We said farewell by the old gate.

'O Captains unforgot,' they cried,
'Come you again or come no more,
Across the world you keep the pride,
Across the world we mark the score.'

 

 
Henry Newbolt (6 juni 1862 – 19 april 1938)
Henry Newbolt tijdens de Boerenoorlog

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e juni ook mijn blog van 6 juni 2015 deel 2.

De commentaren zijn gesloten.