11-01-15

Jasper Fforde, Katharina Hacker, Marc Acito, Nikos Kavvadias, Mart Smeets, Oswald de Andrade, Helmut Zenker

 

De Britse schrijver en cameraman Jasper Fforde werd geboren op 11 januari 1961 in Londen. Zie ook alle tags voor Jasper Fforde op dit blog.

Uit: One of our Thursdays is Missing

“I stood up and noticed for the first time that my living room seemed that little bit more realistic. The colours were subtler, and the walls had an increased level of texture. More interestingly, the room seemed to be brighter, and there was light coming in through the windows. It was real light, too, the sort that casts shadows, and not the pretend stuff we were used to. I grasped the handle, opened the front door and stepped outside.
The empty inter-book Nothing that had separated the novels and genres had been replaced by fields, hills, rivers, trees and forests, and all around me the countryside opened out into a series of expansive vistas with the welcome novelty of distance. We were now in the South-East corner of an island perhaps a hundred miles by fifty and bounded on all sides by the Text sea, which had been elevated to 'Grade IV Picturesque' status by the addition of an azure hue and a soft billowing motion that made the text shimmer in the breeze.
As I looked around I realised that whoever had remade the Bookworld had consid- ered practicalities as much as aesthetics. Unlike the Realworld, which is inconveniently located on the outside of a sphere, the new Bookworld was anchored on the inside of a sphere, thus ensuring that horizons worked in the opposite way to those in Realworld. Further objects were higher in the visual plane than nearer ones. From anywhere in the Bookworld it was possible to view anywhere else. I noticed, too, that we were not alone. Stuck on the inside of the sphere were hundreds of other islands very similar to our own, and each a haven for a category of literature therein.
About ten degrees upslope of Fiction I could see our nearest neighbour: Artistic Criticism. It was an exceptionally beautiful island, yet deeply troubled, confused and suffused with a blanketing layer of almost impenetrable bullshit. Beyond them were Psychology, Philately, and Software Manuals. But the brightest and biggest archipelago I could see upon the closed sea was the scattered group of Genres that made up Nonfiction. They were positioned right on the other side of the inner globe so were almost directly overhead. On one side of the island the cliffs of irrationality were slowly being eroded away, while on the opposite shore the sands of science were slowly reclaiming salt-marsh from the sea.
While I stared upwards, open mouthed, a steady stream of books moved in an endless multi-layered criss-cross high in the sky. But these weren't books of the small, paper-and-leather variety that one might find in the Outland. »

 

 
Jasper Fforde (Londen, 11 januari 1961)


 

De Duitse dichteres en schrijfster Katharina Hacker werd geboren op 11 januari 1967 in Frankfurt am Main. Zie ook alle tags voor Katharina Hacker op dit blog.

 

im September

über die Mauer hängen die Zweige der Weide
schnurgerade wächst im Hof der Stamm des Ginkgos
vom Fest blieben zwischen den Pflastersteinen
weiße Salzkörner von den Brezeln gerieben
während die Krümel längst Vögel aufgepickt haben
das ist der Anfang denke ich mir
wobei ich Tage schon zähle in den Herbst
in den Winter den Frühling hinein bis in den Sommer
den nächsten wenn zwischen den Steinen
wieder Salzkörner liegen

 

 

im Januar

mit jedem Tag wird die Einsamkeit größer
unter den Menschen deren Fußtritte nichts
abbilden als ihre eigene Größe und die
Nachricht bleibt aus die an der Erde haftet
nicht für und nicht gegen uns zeugt
unserer nicht bedarf und nicht unserer Angst
die Überlandleitung quert Äcker und Wege
aufgesprungen hegt das Land
– Eisreste und Pfützen und faulendes Holz –
und spärlich nur Stimmen miteinander
wie Hand in Hand über die Höhe nur zwei
ein Stück weit und wieder zurück
weil’s weiter nicht geht weil’s weiter nicht trägt
unter den Überlandleitungen
fußgroß und nicht größer

 

 
Katharina Hacker (Frankfurt am Main, 11 januari 1967)

 

 

De Amerikaanse schrijver en columnist Marc Acito werd geboren op 11 januari 1966 in Bayonne, New Jersey. Zie ook alle tags voor Marc Acito op dit blog.

Uit: How I Paid for College

"Oh, don't be daft," she says, giving me a shove. "You've got to help me with Doug Grabowski."
Doug Grabowski? Doug Grabowski the football player I convinced to try out for Danny Zuko? Doug Grabowski who used to go out with Amber Wright, the single most popular girl in school? That Doug Grabowski?
"What about him?" I ask.
"Do you know if he has a girlfriend?"
Paula's capacity for delusion is astounding. It's partly what makes her such a great actress. "Uh . . . I don't think so," I mumble, as I try to figure out how to tell her she stands a better chance of being crowned Miss America than of landing Doug Grabowski.
"Splendid," she chimes, and she pirouettes onto the lawn in a manner that unfortunately calls to mind the dancing hippos in Fantasia. "I've got it all planned out: the four of us--you and Kelly and Doug and I--are going to go into the city this Saturday to see A Chorus Line. I can't imagine Doug's ever seen it and he must, he really, really must. If he's going to spend the entire summer hanging around us instead of those knuckle-draggers from the football team, then it's our duty, really, to expose him to the finer things in life, don't you think?"
"Well . . ."
"The poor boy must be positively starved for intellectual stimulation."
"But . . ."
"Oh, Edward, it's going to be a night we'll remember the rest of our lives," she says, thrusting my clothes into my hands. "Now all you need to do is drive over to play practice and ask him."
"Me? Why not you?"
Paula clicks her tongue. "I don't want to appear pushy."
God forbid.”

 

 
Marc Acito (Bayonne, 11 januari 1966)
Cover Nederlandse uitgave

 

 

De Griekse dichter, schrijver en zeeman Nikos Kavvadias werd geboren op 11 januari 1910 in Nikolski Ousouriski. Zie ook alle tags voor Nikos Kavvadias op dit blog..

 

Ein Messer

Ein kleines afrikanisches, ehernes Messer
trage ich stets am Gürtel festgebunden.
Die Afrikaner spielen so eines zwischen ihren Fingern.
In Algerien hab' ich es mal auf 'nem Bazar gefunden.

Diesen greisen Händler, wie in Öl gemalt von Goya,
sehe ich, als sei es heute, noch genau so vor mir.
Zwischen langen Säbeln und zerrissenen Uniformen
stand er da und sprach mit rauer Stimme zu mir:

"Dieses kleine Messer, das du hier kaufen willst,
aus Angst vor seinem Ruf hat keiner es zerbrochen.
Denn jeder, der es mal besaß, und das ist bekannt,
hat damit einen geliebten Menschen erstochen.

Der Don Basil tötete damit die Donna Julia,
seine schöne Frau. Warum hat sie ihn nur betrogen?
Und heimlich hat der Conte Antonio genau dieses Messer
eines Abends durch seinen armen Bruder durchgezogen.

Aus Eifersucht erstach ein Araber seine Geliebte,
ein Seemann aus Italien einen griechischen Matrosen.
Durch all diese Hände kam dieses Messer nun zu mir.
So viel hab' ich mit ihm gesehen, es beginnt, mich abzustoßen.

Es ist sehr leicht, schau her, nicht mal 200 Gramm.
Schau genau hin, es hat auch einen Anker als Gravur.
Ich würde dir ja raten, etwas anderes zu kaufen.
Wieviel es kostet? Wenn du's willst, sieben Franken nur."

Jetzt trage ich dieses Messer fest an meinem Gürtel,
ich habe es gekauft aus purem Eigensinn.
Und weil ich niemanden so hasse, ihn auch noch zu töten,
hab' ich Angst, eines Tages richte ich mich selber damit hin.

 

Vertaald door Felix Leopold

 

 
Nikos Kavvadias (11 januari 1910 – 10 februari 1975)

 

 

De Nederlandse (sport)journalist, schrijver en radio- en televisiepresentator Martinus Jan (Mart) Smeets werd geboren in Arnhem op 11 januari 1947. Zie ook alle tags voor Mart Smeets op dit blog.

Uit: Elvis Special Edition (Column)

“In 1970 was Elvis Presley een godheid in Amerika. Hij had al een peloton aan hits op de markt gebracht en zijn films, de één nog zoetsappiger dan de ander, liepen als een trein. Zijn manager, de toen al befaamde Colonel Parker (geboren in Breda en levend met de naam Andreas Cornelis van Kuijk) zag een nieuw fenomeen aankomen: het cashen via een lange serie ‘live-shows’.
De Colonel, een merkwaardige, rechtse man die jaren volhield een Amerikaan te zijn, maar op enig moment moest toegeven een eenvoudige Brabander te zijn die geluk had ooit Presley tegen het lijf te zijn gelopen, had een zwakke karaktereigenschap: hij kon geen nee zeggen tegen een casino. Hij moest spelen. Dus ging Elvis optreden in de grote gokpaleizen van Las Vegas. Hij had zijn befaamde band compleet laten opdraven, als achtergrondzangers en -zangeressen had hij de Sweet Inspirations en de Imperials en zijn vaste, eerste gitarist James Burton was er om de band te sturen en te laten swingen als nooit tevoren.
In de maand augustus werd een aantal avonden achter elkaar gespeeld en vond Presley ineens een nieuwe manier van optreden: hij ging zijn publiek vermaken met korte anekdotes, met slappe praatjes, met stoute opmerkingen en met teksten die er bij het Amerikaanse publiek heel makkelijk ingingen.
Het waren de shows van het beroemde witte pak. Dat onmogelijke, maar wel zo karakteristieke jumpsuitje afgezet met glitters en kettingen en die opstaande kraag dat hem zo beroemd maakte.
Voor het zeer enthousiaste, jonge publiek dat zijn liedjes kende, maar hem nog nooit in deze rol had gezien, waren de shows fantastisch. Elvis joeg de hits door de grote ballroomzaal van het International Hotel en het publiek gloeide.
Op 11 november 1970 werd de lp That’s The Way It Is op de markt gebracht, een compilatie van vier van die Las Vegas songs met acht in Nashville opgenomen studionummers. Topscorers toen: ‘You don’t have to say I love you’ en ‘I’ve lost you’. Die lp werd patina en daarna ging het bergafwaarts met The King die verdween in pillen, poeders en pijn.”

 

 
Mart Smeets (Arnhem, 11 januari 1947)
Mart Smeets in 1972 

 

 

De Braziliaanse schrijver Oswald de Andrade werd geboren op 11 januari 1890 in São Paulo. Zie ook alle tags voor Oswald de Andrade op dit blog.

 

Sorrento (Fragment)

Delenda lovely Salomé
Oh tawdry dancing girl
Full of ignorant flies and good intentions

The javá is a piggish polka with the blue dust
But the purple enpurples the procession of pink curtains

"I don't give a damn."
"I want to know about the nonsense of waiting with
the revolver on the road."
"That black thug gave her a punch and the woman took
a kick."
"In the belly."
The saxophone persists in an ache of frenzied teeth
Which the maxixe spasms
Between shots and tips
But the open leakage of gas escapes
Into the penitentiary night
"Lord grant us the illumined spongecake of redemption"

The tieté rools heaps of bricks
Water-colored and pink.

 

Vertaald door Jack E. Tomlins

 

 

Pronominais

Geef me een sigaret luidt de grammatica
Van leraar en leerling
En de geschoolde mulat
Maar de goede zwarte en de goede blanke
In de Braziliaanse natie
Zeggen elke dag
Kom op maatje
Mij geef een sigaret.

 

Via het Duits vertaald door Frans Roumen

 

 
Oswald de Andrade (11 januari 1890 – 22 oktober 1954)
Portret door Tarsila do Amaral, 1922

 

 

De Oostenrijkse schrijver Helmut Zenker werd geboren op 11 januari 1949 in St. Valentin. Zie ook alle tags voor Helmut Zenker op dit blog.

Uit: Schussgefahr – Kottan ermittelt

„Ich weiß schon“, sagt sie und kichert ihn aus. „Ich schaue nicht so aus.“
„Sie hätten es mir sagen können.“
„Sie hätten mich fragen können. Was ändert das jetzt in Ihren geistreichen Ermittlungen?“
„Nichts … voraussichtlich. Wie lang machen Sie das?“
„Fast ein Jahr. Wichtig?“
„Vorher nicht?“
„Nein. Der Herbert hat anständig verdient.“
„Bekommen Sie keine Rente?“
„Doch. Was glauben Sie, was die Wohnung kostet? Die Rückzahlungen und die Betriebskosten?“
„Sie hätten eine Arbeit annehmen können.“
„Einer Friseurin rennt keiner nach.“
„Wer zwingt Sie wirklich dazu?“
„Niemand zwingt mich. Nichts. Ich mach das nur für mich.“
„Glaube ich nicht.“
„Glauben Sie es eben nicht!“
„Spritzen Sie was?“ Er fasst nach ihrem rechten Arm.
„Nein. Sie sind blöd.“
Kottan lässt ihren Arm los, mustert wieder den Wandverbau, weil er nicht weiterweiß.
„Ich passe schlecht in Ihr Programm. Oder? Es ist gar nicht so schwer, noch dazu, wo die meisten Typen, die hier aufmarschieren, enttäuscht sind von mir.“

 

 
Helmut Zenker (11 januari 1949 – 7 januari 2003)      


 

Zie voor nog meer schrijvers van de 11e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

De commentaren zijn gesloten.