24-08-13

Sascha Anderson, Linton Kwesi Johnson, Johan Fabricius, Paulo Coelho, Arthur West, Alexander McCall Smith

 

De Duitse dichter en schrijver Sascha Anderson werd geboren op 24 augustus 1953 in WeimarZie ook mijn blog van 24 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Sascha Anderson op dit blog.

 

 

IWANOWO. ODER:

 

Sie trug ihr Kleid, wie alle tausend Rosen des Abends ihre Kleider

auch. Ich weiß,

Der Tag zieht aus, er macht sie nackt und stellt sie in die Vase,

allein, die Dunkelheit verhüllt die Nacht. Nur umgekehrt

Wird nichts daraus. Es klingt prosaisch,

auf dem falben Grund der von Blütenblättern übersäten Seide,

In die ich sie gewickelt sah, begegneten sich unvermittelt

früher Herbst und spätes Frühjahr.

 

Soviel zu Yin und Yang, zu den Problemen der Vielzahl

kinderloser Schwestern, zu Vätern und Söhnen, zum Antagonismus

Zwischen Oben und Unten, Morgen und Gestern

 

 

 

Wir schreiben nicht oft gedichte

 

wir schreiben nicht oft gedichte, die
mit niemandem sprechen. wir
schweigen mitunter ein leben
länger als gut
ist, ein gedicht, ist ein bild
das nichts von sich weiß
wie eine maske aus nektarinen
schalen, fleisch
und blutleeres gemäuer
frontal ins genick, so sahst du mich an.
ich weiß ich seh nichts als eine
demonstration gegen
uns, das wir, ist ein schwarzes schwitzendes
messer schärfer als deine augenbraue gezeichnet.

 

 

 

 

Sascha Anderson (Weimar, 24 augustus 1953)


 

 

 

 

De Britse dichter en musicus Linton Kwesi Johnson werd geboren in Chapelton (Jamaica) op 24 augustus 1952. Zie ook mijn blog van 24 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Linton Kwesi Johnson op dit blog.

 

 

Sonny's Lettah

 

Dear Mama
Good day
I hope that when these few lines reach you
They may find you in the best of health

I doun know how to tell ya dis
For I did mek a solemn promise
To tek care a lickle Jim
An try mi bes fi look out fi him

Mama, I really did try mi bes
But none a di less
Sorry fi tell ya seh, poor lickle Jim get arres
It was de miggle a di rush hour

Hevrybody jus a hustle and a bustle
To go home fi dem evenin' shower
Mi an Jim stan up waitin' pon a bus
Not causin' no fuss

When all of a sudden a police van pull up
Out jump tree policemen
De whole a dem carryin' baton
Dem walk straight up to me and Jim

One a dem hold on to Jim
Seh dem tekin' him in
Jim tell him fi leggo a him
For him nah do nutt'n

And 'im nah t'ief, not even a but'n
Jim start to wriggle
De police start to giggle

Mama, mek I tell you wa dem do to Jim?
Mek I tell you wa dem do to 'im?

Dem thump him him in him belly and it turn to jelly
Dem lick 'im pon 'im back and 'im rib get pop
Dem thump him pon him head but it tough like lead
Dem kick 'im in 'im seed and it started to bleed

Mama, I jus couldn't stan up deh, nah do nuttin'

So mi jook one in him eye and him started fi cry
Me thump him pon him mout and him started fi shout
Me kick him pon him shin so him started fi spin
Me hit him pon him chin an him drop pon a bin
An crash, an dead

More policeman come dung
Dem beat me to the grung
Dem charge Jim fi sus
Dem charge mi fi murdah

Mama, doan fret
Doan get depress an downhearted
Be of good courage till I hear from you
I remain
Your son
Sonny


 

Linton Kwesi Johnson (Chapelton, 24 augustus 1952)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Johan Johannes Fabricius werd op 24 augustus 1899 in Bandoeng in Nederlands-Indië geboren. Zie ook mijn blog van 24 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Johan Fabricius op dit blog.

 

Uit: De scheepsjongens van Bontekoe

 

“Daar stond Peter Hajo, leerling in de hoefsmederij ‘De IJzeren Man’. Daar lag de bout die hij zo meteen weer moest vasthouden; daar hing de balg... Twee jaren nog zou hij tussen grauwe wanden en smerige ruitjes de blaasbalg moeten trekken en bouten vasthouden. Twee jaren zou hij, in plaats van de zeewind die hem het bloed deed bonzen, ijzerlucht en de stank van geschroeide paardehoeven moeten opsnuiven. Peter Hajo, ‘wilde’ Hajo: een meeuw in een kooi, een haai in een boerensloot...

Stil! Wat hoorde hij daar! Buiten op straat kwam een troepje jongens voorbij, lachend, door elkaar heen schreeuwend en met veel geklepper van klompen over de straatkeien.

Peter Hajo wist dat ze in de haven zouden gaan botkloppen. En hij? Hij...!!

 Toen meester Wouter enige ogenblikken later de smederij weer binnenkwam, zette hij grote ogen op.

‘Satanse jongen!’ mompelde hij. Grimmig pakte hij de bout op; de hamer viel met het geweld van een donderslag op het gloeiende ijzer.

Peter Hajo was verdwenen.

 

Buiten heerste december.

Peter Hajo trok de muts over de oren, stak zijn handen en polsen in de zak, klemde de armen tegen het lijf en draafde zo'n beetje om warm te worden. In de zeventiende eeuw was een winter nog een winter!

Al gauw kreeg hij de groep jongens in het oog. Daar had je Lange Leen, die natuurlijk weer de leider van de troep zou zijn. Peter Hajo zou hem zodra de gelegenheid zich voordeed eens ongezouten aframmelen, want Leen keek altijd zo minachtend op je neer en zou zich op den duur wat te veel gaan verbeelden.”

 

 

Johan Fabricius (24 augustus 1899 – 21 juni 1981)

 

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijver Paulo Coelho werd geboren in Rio de Janeiro op 24 augustus 1947. Zie ook mijn blog van 24 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Paulo Coelho op dit blog.

 

Uit: Eleven Minutes

 

“This scene was repeated month after month; Maria, who hated studying and whose only other distraction in life was television, began to wish that the days would pass quickly; she waited eagerly for each journey to school and, unlike other girls her age, she found the weekends deadly dull. Given that the hours pass more slowly for a child than for an adult, she suffered greatly and found the days far too long simply because they allowed her only ten minutes to be with the love of her life and thousands of hours to spend thinking about him, imagining how good it would be if they could talk.
Then it happened.
One morning, on the way to school, the boy came up to her and asked if he could borrow a pencil. Maria didn't reply; in fact, she seemed rather irritated by this unexpected approach and even quickened her step. She had felt petrified when she saw him coming toward her, terrified that he might realize how much she loved him, how eagerly she had waited for him, how she had dreamed of taking his hand, of walking straight past the school gates with him and continuing along the road to the end, where—people said—there was a big city, film stars and television stars, cars, lots of cinemas, and an endless number of fun things to do.”

 

 

 

Paulo Coelho (Rio de Janeiro, 24 augustus 1947)

 

 

 


De Oostenrijkse dichter, schrijver en politiek journalist Arthur West werd geboren op 24 augustus 1922 in Wenen. Zie ook mijn blog van 24 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Arthur West op dit blog.

 

 

Lied im Spätherbst

 

Jahre gehäuft schon zu vielen Jahrzehnten-
vor uns statt Jahrzehnten nur Jahre
Und was wir erhofften, erträumten, ersehnten,
bekam längst- und gleich uns – schon weiße Haare.

 

Wir lassen uns kaum unter Feiernden sehen
und keuchen ganz schön auf den Stiegen
Und wenn wir noch Freunde besuchen gehen
dann meist, wo sie aufgebahrt liegen

 

Unsere Kinder sind groß
unsere Welt wird recht klein
Geliebte, wie könnt es denn anders sein?

 

 

 


Arthur West (24 augustus 1922 - 16 augustus 2000)

 

 

 

 

De Schotse schrijver en jurist Alexander McCall Smith werd geboren in Bulayawo in het toenmalige Rhodesië (nu Zimbabwe) op 24 augustus 1948. Zie ook mijn blog van 24 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Alexander McCall Smith op dit blog.

 

Uit: Blue Shoes and Happiness

 

“When you are just the right age, as Mma Ramotswe was, and when you have seen a bit of life, as Mma Ramotswe certainly had, then there are some things that you just know. And one of the things that was well known to Mma Ramotswe, only begetter of the No. 1 Ladies' Detective Agency (Botswana's only ladies' detective agency), was that there were two sorts of problem in this life. Firstly, there were those problems-and they were major ones-about which one could do very little, other than to hope, of course. These were the problems of the land, of fields that were too rocky, of soil that blew away in the wind, or of places where crops would just not thrive for some sickness that lurked in the very earth. But looming greater than anything else there was the problem of drought. It was a familiar feeling in Botswana, this waiting for rain, which often simply did not come, or came too late to save the crops. And then the land, scarred and exhausted, would dry and crack under the relentless sun, and it would seem that nothing short of a miracle would ever bring it to life. But that miracle would eventually arrive, as it always had, and the landscape would turn from brown to green within hours under the kiss of the rain. And there were other colours that would follow the green; yellows, blues, reds would appear in patches across the veld as if great cakes of dye had been crumbled and scattered by an unseen hand.”

 

 

 

Alexander McCall Smith (Bulayawo, 24 augustus 1948)

De commentaren zijn gesloten.