11-11-06

Christina Guirlande, Hans Magnus Enzensberger. Mircea Dinescu, Carlos Fuentes, Kurt Vonnegut


Christina Guirlande werd als Godelieve De Beule geboren te Moerzeke bij Dendermonde op 11 november 1938. Na de lagere school in haar geboortedorp studeerde zij voor onderwijzeres aan de Normaalschool O.L.V. Presentatie te Sint-Niklaas. Zij gaf daarna enkele jaren les aan de Oefenschool van hetzelfde Instituut. Op haar dertiende begon ze met het schrijven van verhaaltjes maar vooral van gedichten. De Schelde speelde er een grote rol in. Zij was een van de eersten in Vlaanderen om voor de jeugd over de Derde Wereld te schrijven. Haar verhalen voor jonge kinderen spelen zich overwegend af in de wereld van de fantasie. Zij schrijft ook gedichten voor volwassenen, gebundeld in tien dichtbundels.

DE WALS

Bij het gelijknamige bronzen beeld van Camille Claudel (1864-1943)

Er klinkt muziek die niemand op de wereld
horen kan.  Er is ook niemand op de wereld
buiten hen.  Ze zien alleen elkaar zelfs
met de ogen dicht.  In deze dans op de

kadans van hartslag en betovering
laat zij zich leiden door zijn forse arm
die om haar middel zit.  Niets is
méér ernstig in dit ogenblik dan dit:

de draaikolk waarin beiden in een
werveling vergaan.  Geen hemel en
geen aarde, geen waanzin en geen wet
brengt hen nog ooit tot staan.

 

 

 

CHRISTINA_GUIRLANDE
Christina Guirlande (Moerzeke, 11 november 1938)

 

Hans Magnus Enzensberger werd geboren op 11 november 1929 in Kaufbeuren. Hij studeerde letterkunde en filosofie en promoveerde op een dissertatie over de poëtica van Clemens Brentano. In 1957 vestigde hij zich in Noorwegen. Enzensberger maakte veel reizen en bezocht onder meer Cuba. Hij sympathiseerde sterk met het Cubaanse revolutionaire model. Na terugkeer in Duitsland vestigde hij zich in München. Enzensberger is dichter, prozaïst, essayist en toneelschrijver. Hij debuteerde in 1957 als dichter met de bundel Verteidigung der Wölfe. Zijn debuut als essayist maakte hij in 1962 met Einzelheiten I en II. Medio jaren zestig richtte Enzensberger het toonaangevende tijdschrift Kursbuch op. In de jaren zestig legde hij zich hoofdzakelijk toe op proza en poëzie. Uit deze tijd dateert onder meer de documentaire roman Der kurze Sommer der Anarchie (1972) over het leven van de Spaanse anarchist Buenaventura Durutti, die een belangrijke rol speelde in de Spaanse revolutie van 1936. De jaren tachtig stonden weer in het teken van de essayistiek (Politische Brosamen, Mittelmass und Wahn). Ook ontwikkelde Enzensberger in deze jaren een toenemende belangstelling voor de vraag naar de toekomst van Europa. In Ach Europa! presenteerde hij een verzameling reisverhalen annex essays, die hij van een ironisch nawoord voorzag.

 

abendnachrichten

massaker um eine handvoll reis,

höre ich, für jeden an jedem tag

eine handvoll reis: trommelfeuer

auf dünnen hütten, undeutlich

höre ich es, beim abendessen.

 

auf den glasierten ziegeln

höre ich reiskörner tanzen,

eine handvoll, beim abendessen,

reiskörner auf meinem dach:

den ersten märzregen, deutlich.

 

 

Für Karajan und andere

Drei Männer in steifen Hüten

vor dem Kiewer Hauptbahnhof –

Posaune, Ziehharmonika, Saxophon –

 

im Dunst der Oktobernacht,

die zwischen zwei Zügen zaudert,

zwischen Katastrophe und Katastrophe:

 

vor Ermüdeten spielen sie, die voll Andacht

in ihre warmen Piroggen beißen

und warten, warten

 

ergreifende Melodien, abgetragen

wie ihre Jacken und speckig

wie ihre Hüte, und wenn Sie da

 

fröstelnd gestanden wären unter Trinkern,

Veteranen, Taschendieben,

Sie hätten mir recht gegeben:

 

Salzburg, Bayreuth und die Scala

haben dem Bahnhof von Kiew

wenig, sehr wenig voraus.

 

 

 

ENZENSBERGER
Hans Magnus Enzensberger (Kaufbeuren,11 november 1929)

 

 

De Roemeense dichter en schrijver Mircea Dinescu werd geboren op 11 november 1950 in Slobozia. Na zijn eindexamen en studie journalistiek werkte hij als redacteur bij literaire tijdschriften. Zijn poëzie, waarin hij kritisch verwees naar de misstanden onder het regime van Ceauþescu, werd meerdere keren bekroond. In interviews stelde hij de schendingen van de mensenrechten onder Ceauþescu aan de kaak en prees hij de “perestroika” in de Sovjet Unie. Het machtsapparaat reageerde repressief. Hij werd bespioneerd, kreeg huisarrest en in 1989 volgde een verbod om zijn beroep uit te voeren. Op 12 december 1989 kondigde Dinescu op de Roemeense televisie het einde van het tijdperk Ceauþescu aan.

 

L'Histoire

L'histoire,
on dirait qu'elle nous porte dans son ventre
et qu'elle a oublié de nous mettre au monde,
les bienheureux à la courte vue
avalent la soupe du dogme qui leur pleut dessus,
chaque jour devant les choses ils s'inclinent
pour si des fois un prélat se serait endormi
dans l'écuelle, dans les haillons, à la cuisine
dans les canons de ces tristes fusils
là où le Fou prépare ses attentats
pour nous tuer ensuite par affection,
quand on a faim il dessine des poissons
quand vient l'hiver il se ferme le froid,
arrêtez l'histoire; je descends à cette heure,
arrêtez à la station Préserve-nous-Seigneur !

 

Le grand nigaud

Il tape avec sa louche sur les villages,
le grand nigaud, il engloutit des cloches,
laboure des églises, sême la panique
et fauche avec sa langue mécanique.
Il savait ce qu'il disait, le pauvre Grec :
ne te marie pas en Turquie
et surtout ne bâtis pas en Valachie,
tu perdras en moins de trois saisons
tes fênetres avec tes chevrons,
Dieu te préserve des Pétchénègues,
des Coumans et des vice-rois bègues,
surtout méfie-toi du nigaud avec sa louche,
marchant en tête avec ses babouches

 

Vertaald door Sanda Stolojan.

 

Dinescu
Mircea Dinescu (
Slobozia, 11 november 1950)
 

 

Carlos Fuentes Macías werd geboren op 11 november 1928 in Panama-Stad . Zijn vader was diplomaat en daardoor leerde Fuentes bijna alle landen in Midden- en Zuidamerika kennen. Hij studeerde rechten in Zwitserland en Mexico. Eerst werkte Fuentes ook als diplomaat. Vanaf 1959 is hij schrijver en draaiboekauteur. Van 1975 tot 1977 was hij consul in Parijs. In zijn verhalen, essays en romans houdt Fuentes zich bezig met de geschiedenis van Mexico en met het Mexicaanse leven van alledag. In later werk schenkt hij ook aandacht aan de verhouding tussen Europa en Amerika en kiest hij positie in het noord – zuid – conflict. Sinds 1990 woont Fuentes in Europa.

Uit: Inez  (2002, vertaald door Margaret Sayers Peden)

 

"We shall have nothing to say in regard to our own death."

For a long time this sentence had been going around and around in the aged maestro's head. He did not dare write it down. He was afraid that consigning it to paper would make it real, with fateful consequences. He would have nothing more to say after that: the dead man does not know what death is, but neither do the living. For that reason the sentence that haunted him like a verbal ghost was both sufficient and insufficient. It said everything, but at the price of never saying anything again. It condemned him to silence. And what could he say about silence? He, who had dedicated his life to music -- "the least annoying of noises," in the crude phrase of the crude Corsican soldier Bonaparte.

He spent hours concentrating on one object. He liked to imagine that by touching some thing his morbid thoughts would dissipate, would cling to the material and physical. He discovered very soon that the price of such displacement was very high. He believed that if death and music identified him (or themselves) too closely as and with an old man with no resources but those of memory, holding on to an object would give him, at ninety-three, earthly gravity, specific weight. Him and his object. Him and his tactile, precise, visible, physical thing: an object of unalterable form.

It was a seal.

 

 

CARLOS_FUENTES
Carlos Fuentes (Panama-Stad, 11 november 1928)

 

De Amerikaanse schrijver en schilder Kurt Vonnegut werd op 11 november 1922 geboren in Indianapolis, Indiana. Vonnegut studeerde aan Cornell university waar ook Thomas Pynchon studeerde.Hij schrijft fictie, proza, theater enz. Hij is vooral bekend door zijn boek "Slaughterhouse 5" over het bombardement van Dresden -- een vernietigend bombardement dat Vonnegut zelf meemaakte als Amerikaans krijgsgevangene. Vonnegut illustreert zijn boeken zelf, met eenvoudige, vaak graffitti-achtige tekeningen, die soms doen denken aan het werk van Keith Haring, dan weer aan dat van Paul Klee. Een centraal thema in zijn werk is de futiliteit van alle menselijke inspanningen. Vonnegut combineert een bedrieglijk eenvoudige schrijfstijl met zwarte humor. Hij schrijft ook vaak onder zijn pseudoniem dat hij in zijn romans laat optreden en vertellen: Kilgore Trout. Dit zijn dan meestal absurde of sciencefictionverhalen.

Uit: Slaughterhouse-Five

 

When the three fools  found the communal kitchen, whose  main job  was to  make lunch  for   workers  in the slaughterhouse,  everybody had  gone home  but one woman

who had been waiting for them impatiently. She was a war widow.  So it  goes. She  had her  hat and  coat on. She wanted to go home, too, even though there wasn anybody there. Her  white gloves were  laid out side  by side on the zinc counter top.

She had  two big cans of  soup for the Americans.

It was  simmering over low  fires on the  gas range. She had stacks of loaves of black bread, too.

She asked Gluck if he  wasn't awfully young to be in the army. He admitted that he was.

She asked Edgar Derby if he wasn't awfully old to be in the army. He said he was.

She asked  Billy Pilgrim what he  was supposed to be.  Billy said  he didn't  know. He  was just trying to keep warm.

'All the  real soldiers are  dead,' she said.  It was true. So it goes, ( p.159).

 

 

Vonnegut
Kurt Vonnegut (Indianapolis, 11 november 1922)

 

Commentaren

Hoe zou ik je vergeten Ik weet niet of dit de juiste titel is van een gedicht van Christina Guirlande of eventueel een fragment
of passage daaruit, maar ik vond dit gedicht zeer mooi en aangrijpend, ik zou van deze schrijfster meer willen lezen.

Gepost door: lacquet roger | 03-01-07

De commentaren zijn gesloten.